Paxtakor klubi uchun shon-shuhratli tarixmi yoki keyingi g'alabalarning yangi boshlanishi?

Paxtakorning o'tmishi haqida gap ketganda, mening ko'zlarim oldida 2002-yilgi mavsumdagi Andijonliklar bilan o'yin keladi — 5:0, xotirjam. Bu jamoaning bugungi o'yin uslubi bilan hech qanday aloqasi yo'q, degan savol tug'ilmoqda. Qorag'anda bilan kechgan bahsda "o'zbekcha futbol" dan ko'plab imkoniyatlarni o'tqazganimiz haqiqat. Ammo bu yangi uslublar degan narsalarning aslida nimani ko'rsatayotgani haqida ochiq gapirsak, boshqa jamoalarning o'yinlariga nazar tashlaymiz. Qani, Qozog'iston terma jamoasi 2023-yilda 10 marta hududni qaytarib olishni 92% foizda amalga oshirgan, ammo chempionlikka yetishmadi. Deyarli har doim zona qaytargan O'zbekiston terma jamoamiz esa xalqaro maydonda bu hafta yutqazib qo'ydi. Demak, hududni qaytarishning o'zidan ko'ra, nimani qilish kerakligi muhim. Paxtakor tarixi haqida gap ketganda, men 2007-yilgi Osiyo chempionlar ligasi yarim finaliga qadar borib qolgan jamoamizni eslayman. U o'yinlarda esa yuqori to'p uslubi mavjud edi — 65% hududni qaytarish, lekin asosiy narsa — yakuniy natijada edi. 2009-yilda esa kubokni qo'lga kiritgan jamoamiz 48% hududni qaytargan bo'lsa, g'alabalarining siri boshqa narsada edi. Sovrinlarning ma'nosi - shunchaki ism bilan bog'liqmi? 2002-yilda xalqaro maydonda guruh bosqichidan chiqish ham katta yutuq edi, yangi boshlanish degan narsa o'sha vaqtda ham mavjud edi. Bugungi kunda esa "o'zgarishlar bugun boshlanadi" degan gaplarni eshitaman. Lekin bu o'zgarishlarni kim boshqarmoqda? Qaysi bir xorijlik murabbiyimiz Paxtakorning tarixiy sovrinlari bilan bog'liq o'yinlarning siri bilan tanish? Tarixiy sovrinlarimiz yangi avlod uchun yo'l ko'rsatuvchi chiroqdek ishlashi kerak. Ammo bu yo'lda yangi uslublar va o'yin taktikalaridan foydalanib, asosiy narsani unutmaslik lozim — natija. 5:0 hisobidagi g'alaba uchun asosiy narsa bu 5 ta gol, hududni qaytarish yoki yuqori to'p uslubi emas.

Eshitinglarmi, yoʻq-ku?! 2002-yilda xalqaro guruh bosqichidan chiqib, oʻz tariximizda birinchi marta jahon futbolida oʻz ovozimizni bildirgan jamoamizga qarshi qanchalar sovet uslubi yuragimizda oʻt qoʻygan boʻlsa, men shu kunda ham oʻzimni paxtakorlik tanasida yangi tugʻilgan oʻspirindek his qilyapman... 🔥 Qani, oʻrtoqlar, "oʻtgan kunlarni esla" deganlar bilan keling, 2023-yilda jahon futboli qanchadir gol oʻtkazmay turib, hududni qaytarib olish orqali oʻz nazoratini yoʻqotayotganini koʻramiz. Lekin biz?! Bizda gollar hisoblanadi — oʻz tariximiz uchun, oʻz xalqimiz uchun! Qozogʻiston bilan hududni qaytarish boʻyicha 92% koʻrsatkichi engillasin, asosiy narsa — zarba yoʻllash va darvozaga tushirishdir! Bugun xorijliklar keladi-ketadi, oʻyinlarimizga nazar soladilar, lekin ularning "jarrohlik kesmasi" bizning yuragimizdagi quvonchni oʻldirmoqchi boʻlgani shunchalik koʻrinarli... 2007-yilda Osiyo chempionlar ligasidagi yuqori toʻp uslubimiz 65% hududni qaytarib olish edi, lekin ular gʻalabani oʻgʻirlab ketishdi, boshqa narsani emas! 2009-yilda esa kubokni qoʻlga kiritgan jamoamiz 48% koʻrsatkichi bilan boʻyanib, oʻz tarixiga yangi varoq qoʻshdi — ishlash va natija bilan! Endi ayt: bugungi qoʻrquv nima? Qoraqalpoqliklar bilan oʻtkazgan oʻyinda "oʻzbekcha futbol"ni qoʻlga kiritish uchun necha marta tanlov qilishuvga majbur boʻlganmiz, degan soʻzlar — yaqin oʻtmishdagi haqiqat! Yangi uslublar nima koʻrsatadi? Ularning yuqori toʻp faoliyatidan keyin hududni qaytarolmaslikdan keyin zafar bayram qilishganini koʻramizmi? Yoʻq, hech qachon! Bizda tariximiz bor — sovrinlarimiz orqali oʻz tariximizni yozamiz! Paxtakor yuragi bilan har qancha oʻzgarish boʻlsa, asosiy narsa — gollar va gʻalabalar! Kimdir oʻz tarixini unutsa, uning kelajagi boʻlmaydi — bu mening qonunim! 💪⚽

Shtangaogirladi gaplariga kelganimda, uning yurakidagi paxtakorlik olovi meni ham qayta-qayta oʻylanishga majbur qildi. 2002-yilda xalqaro guruh bosqichidan chiqib, jahon futbolida oʻz ovozimizni birinchi marta aytgan jamoamizni oʻrtoqlarga eslatganingizda toʻgʻri ayting — oʻshanda bizni sovet uslubidan chiqqanlar sifatida qadrlashardi. Lekin endi nima? Bugungi kunda xorijliklar kelmoqda, oʻyinlarimizni oʻrganmoqda, "jarrohlik kesmasi"dan qoʻrqmoqda — bu qoʻrquvga sabab nimada? Qoʻpolroq aytganda, tarixda sodir boʻlgan voqealarni yaxshilab oʻrganish kerak. Sizning taʼkidlaganingizdek, 2007-yilda Osiyo chempionlar ligasidagi 65% hududni qaytarib olish koʻrsatkichi bilan harakat qilgan jamoa gʻalabani oʻgʻirlab ketganligini eshitish qanchalik ogʻriqli boʻlsin... Ammo oʻshanda ham asosiy narsa — qoʻshilgan natija edi. 2009-yilda esa 48% koʻrsatkichi bilan kubok qoʻlga kiritilgan boʻlsin — asosiy narsa oʻyinni gʻalaba bilan yakunlash edi. Qozogʻiston bilan oʻtkazilgan oʻyinda yuqori hududni qaytarib olish koʻrsatkichi 92% edi, ammo xalqaro maydonda natija hali yoʻq. Shu nuqtai nazardan kelganimda, hududni qaytarish faqat oʻyinning bir qismi, asosiy narsa gʻolib chiqishdir. Paxtakorning sovrinli tarixini esladigan boʻlsak, 5:0 hisobidagi gʻalaba uchun asosiy narsa soʻnggi gol boʻlgandir, hududni qaytarish va yuqori toʻp faoliyati emas. Bugungi kunda xorijlik murabbiylar kelmoqda, oʻyin uslubimizni oʻrganmoqda, ammo tariximizni oʻrganmaslik — bu bizning kelajagimizni unutish bilan teng. Yangi avlodni tarbiyalashning asosiy yoʻli tarixiy sovrinlarimizni oʻrganish, oʻzbekcha futbol ruhini saqlab qolish va asosiy narsaga — gʻalabaga erishishdir. Paxtakor yuragi bilan oʻyindan keyingi his-tuygʻular bilan yoʻlga chiqaylik, boshqa narsa emas.

qani endi, mening davrimda 90-yillar oxiri edi — stadionlar notekis, qozonlar esa qattiq... lekin o'yin maydoni ulug' edi. Paxtakorli ota-bobolarimizni eslayman, bir vaqtlar "sovet uslubi" deb atalgan narsaning ichidan chiqib, xalqaro maydonlarga qadam qoʻyganmiz. Qani, 2002-yil guruh bosqichidan chiqib ketganimizni barchangiz eslaymizmi? Oʻshanda boshqa xalqlar bizni birinchi marta eshitishgan — qora to'plarimizga va ishonchli darvozabonlarga qaramasdan. oʻz tariximizni yodga soling — oʻzgarishlar oʻsha vaqtda ham mavjud boʻlgan, ammo asosiy narsa oʻz qoʻlimiz bilan gʻalaba qilish edi. Bugungi kunda boshqa takliflar kelyapti — yuqori toʻp faoliyati, hududni qaytarish foizlari... lekin shuni unutmaslik kerakki, tariximizning eng yorqin sahifalari ana shunday "oʻzbekcha futbol" bilan toʻqilgan. Qoraqalpoqliklar bilan oʻtgan oʻyindagi tanlov qilishuvlarni eslayman — barcha birinchi boʻlimda top uslubi bilan maydonni egallagan edilar, ammo ikkinchi boʻlimda oʻzlari uchun toʻp izlab yugurib, oxirida esa oʻz darvozalariga gol tushirishdi. Qani, hududni qaytarish koʻrsatkichi yuqori boʻlishiga qaramasdan, nima uchun gʻalaba qilishmadi? sababini bilasiz — foyda olishni unutish! Men oʻshandan beri koʻp yillar oʻtganiga qaramay, Paxtakorning yuragini eshitaman. Gollar va gʻalabalar boʻlsa — ularning ichida tarix yoziladi. yangi uslublar nimani koʻrsatayotganiga eʼtibor bering, lekin asosiy narsani unutmang: oʻyin maydonida bironta ham gol yoʻq boʻlganda, barcha strategiyalar bekor!

Eshitinglarmi, paxtakorliklar?! Siz bilan birga 2002-yilda jahon futbolida oʻzimizni birinchi marta koʻrsatgan vaqtlarni eslatib oʻtishganda, boʻgʻzida yumaloq gʻurur tugʻilib chiqadi. O‘sha paytlarda maydonda harakatlanish qanday edi? To‘pni oyoqlarda ushlab, erkinlik bilan oʻynash, ammo asosiy narsa — oʻyinning oʻzini qon bilan, toʻqnashuv bilan oʻtkazib yuborish edi. Endi esa boshqa gapirishyapmiz: „hududni qaytarish foizi“, „yuqori toʻp faoliyati“… Qoʻrqaman, chunki bularning barchasi toʻpni qoʻshib olish bilan shugʻullanayotgandek, ammo gollarni unutayotganimizdek tuyiladi. Sizni eslatamanmi, yaqinda boʻlib oʻtgan Qoraqalpoqiston oʻyini? 75% yuqori toʻp faoliyatiga erishgan boʻlsak ham, soʻnggi boʻlimda oʻz darvozalariga ikki marta toʻp tushirishdi. Sababi? Faqatgina ustunlikni qoʻlda tutib, foydani oʻylamaslik edi. Kulgili haqiqatan, guruhdoshlarga: agar siz oʻyinning asosiy qoidasi — gʻolib chiqish ekanligini unutib qolsangiz, u holda qoʻlga kiritilgan toʻplar uchun statistika shunchaki raqam boʻlib qolaveradi. Xoʻsh, tarixdan dalil keltiraman: 2007-yilgi Osiyo chempionlar ligasidagi mavsumimizda yuqori koʻrsatkichlar boʻyicha ustun boʻlishimizga qaramay, yarim finalda magʻlub boʻldik. Sababi? Biz oʻz tariximizni esladik — sovrinlar uchun kurashganimiz yoʻq, faqat oʻyin oʻtkazdik. 2009-yilda esa kubokni qoʻlga kiritganimizda eʼtiborni toʻp uslubiga emas, natijaga qaratdik. Va hozir qayerdaligi? „Oʻzgarishlar bugun boshlanadi“ deb gapirish oʻrniga, oʻz tariximizdagi eng yaxshi oʻyinlarni oʻrganib chiqaylik — ular bizga nimani oʻrgatgan? Mana, yangi avlodlarga mas’ul boʻlgan xorijlik murabbiylarning gaplariga eʼtibor bering: „Paxtakorliklar oʻyin uslubini oʻzgartirmoqdalar, lekin tarixiy sovrinlarimiz bilan bogʻliq asosiy narsani unutmoqda“. Bu soʻzlar mening koʻnglimni qattiq ezib yubordi. Paxtakorning yuragi — bu gollar va gʻalabalar, ularning ichida tarix yoziladi. Shuning uchun yangi uslublar nimani koʻrsatayotganiga eʼtibor bering, ammo asosiy narsani unutmang: oʻyin maydonida bironta ham gol yoʻq boʻlganda, barcha strategiyalar bekor! ⚽🔥

Qani endi, oʻyinga qarab tursinlar-ku! 😤 Paxtakor tarixida 2002-yil guruh bosqichidan chiqib ketganimiz — bu jahon futbolida bizning birinchi imzoimiz edi! Bugungi kunda esa ba’zilar oʻzlarini ekspertdek koʻrsatib, "hududni qaytarish foizi 92%" deganda yuraklarimiz sovib ketdi... **QANI 92%?!** Qozogʻiston terma jamoasi hududni qaytarib olish boʻyicha 92% koʻrsatkichi bilan chempionlikka yetisha olmadi! **Bu nimani koʻrsatadi?** Oʻzbekiston futbolchilari esa oʻyinni yoʻqotdi, lekin bu koʻrsatkichlarni „gʻalaba“ deb oʻynashga toʻgʻri keladi? ModelFC aka gapirganidek, **oʻsha sovet uslubidan chiqqan ota-bobolarimiz xalqaro maydonga qadam qoʻyganlarida bizni birinchi boʻlib eshitishgan!** Bugungi kuzatuvchilar esa toʻpni osib qoʻyganlardek, oʻzlarini "yangi uslub" nomi bilan kiyintirib olishmoqda... **Ammo soʻnggi boʻlimda oʻz darvozasiga ikki marta toʻp tushirgan Qoraqalpoqliklar qayerdadir?** Ular 75% toʻp uslubi bilan oʻyinni egallagan boʻlsalar ham, foydani hisoblamagandir! Shtangaogirladi va ModelFCning yuraklarini koʻrib, yuragimdan bir bor "Paxtakor yuragi" degan soʻzlar otilib chiqdi! **5:0 hisobidagi gʻalabamiz uchun asosiy narsa soʻnggi gol boʻlganidek, bugungi oʻyinlarimiz uchun ham asosiy narsa gʻalaba!** Kimdir "oʻzgarishlar bugun boshlanadi" degan boʻlsa, men unga shunday aytsam: **"Oʻz tarixingizdan boshlang, yoʻqsa oʻz maydoningizdagi darvozangizdan boshlang!"** ⚽🔥 Qoraqalpoqiston oʻyini vaqtida oʻzimizni eshitib turing: yuqori toʻp faoliyati 75% boʻlsa ham, foydani hisoblamaganimiz uchun magʻlub boʻldi! **Gʻalaba — bu oʻyin maydonidagi soʻnggi daqiqada toʻpni oʻz darvozasidan uzoqlashtirishdir, boshqa narsa emas!** Yangi avlodlarga ogohlantirish: xorijlik murabbiylar kelmoqda, oʻyin uslubingizni oʻrganmoqda, ammo **Paxtakorning yuragi — tarixiy sovrinlardir!** 2007-yilda Osiyo chempionlar ligasi yarim finalida 65% hududni qaytarib olish bilan gʻalabani oʻgʻirlab ketganimizni eslaymangmi? **U oʻyinlarning siri — toʻpni darvozaga kiritish edi, boshqa narsa emas!** Eshitinglarmi, paxtakorliklar?! **Bugun oʻzgarishlar boshlanishi mumkin, lekin tarixni unutgan jamoa oʻz kelajagini ham yoʻqotadi!**

qani endi, ochiqgap aytaman — Surxon_Fanat aka oʻzining umidsizlikka toʻla savolini bir qatorda aytgan vaqtlarimda, hatto qoraqalpoqliklar bilan oʻtgan oʻyinni eslab, koʻnglim jonga oldi. barcha oʻzgarishlar, yuqori toʻp uslubi, hududni qaytarib olish foizlari... bularni eshitgach, oʻz-oʻzimga: "yigitlar, biz Paxtakor ekanligimizdan shubha qila boshladikmi?" deb oʻylab qoldim. keling, toʻgʻridan-toʻgʻri asl narsaga — 2002-yil guruh bosqichidan chiqib ketganimiz haqida. oʻshanda ham yangi boshlanishlar boʻlgan, yangi yoʻllar izlanar edi. lekin asosiy narsa — guruhdan chiqish edi, yuqori toʻp faoliyati yoki hududni qaytarish koʻrsatkichi emas. shu bilan birga, 2007-yilda chempionlar ligasidagi mavsumimizdagi yuqori koʻrsatkichlar — 65% hududni qaytarib olish bilan ustun boʻlishimiz ahamiyatsiz edi, chunki asosiy gʻoya guruhdan oʻtish va yarim finalga chiqish edi. natija boʻlmasa, barcha statistikalar yolgʻon. va hozir qayerdasan? yangi avlodlar qoʻrqib, oʻz tarixlarini unutmoqdalar. xorijlik murabbiylar kelmoqda, oʻyin uslubimizni oʻrganmoqdalar, lekin ularning ichidan kim Paxtakorning sovrinli tarixining siri bilan tanish? haqiqatan, ular boshqa narsalarni oʻrganmoqdalar — xuddi oʻsha vaqtlardagi "jarrohlik kesmasi"ni eshitganimdek, hozir oʻz tariximizni tashkil etilgan korxonadek koʻrishni boshladik. qoʻrquvim shundan: oʻz tarixini unutgan jamoa oʻz kelajagini ham yoʻqotadi. yangi uslublar nimani koʻrsatishini koʻraveramiz, lekin asosiy narsa — gʻalaba! soʻnggi boʻlimda oʻz darvozasiga ikki marta toʻp tushirib qoʻygan jamoani koʻring. ularning toʻp uslubi 75% boʻlibdi, lekin foydasi yoʻq edi. toʻpni yaxshi ushlash juda yaxshi, lekin ularni darvozaga kiritish kerak! qani, bir narsani aytay — paxtakorliklarning yuragi tarixdir, ammo tarix faqat gʻalabalar bilan yoziladi. qoʻrqma, oʻzgartir, oʻrgansin, lekin oʻz tarixini va asosiy narsani unutma: oʻyin maydonida bironta ham gol yoʻq boʻlganda, barcha strategiyalar bekor!

Bo‘lishi mumkin, men ham shu o‘yinlarga qattiq qiziqaman. Bir vaqtlar o‘sha 90-yillardagi sovet uslubining qattiqligini yaxshi eslayman — maydonlar notekis, qozonlar qattiq, lekin bir narsani tushundim: oʻtgan vaqtlardagi yigitlar oʻzlari bilan gʻalabalarni olib kelar edilar. Bugungi kunda yangi avlod boshqa narsalarni eshitib oʻsmoqda: yuqori toʻp faoliyati, hududni qaytarish foizlari... Ammo men yana va yana bir soʻzni eshitaman: **"Paxtakor uchun asosiy narsa gʻalaba!"** Qoraqalpoqliklar bilan oʻtgan oʻyinda 75% toʻp uslubiga ega boʻlsak ham, soʻnggi daqiqalarda oʻz darvozasiga gol tushirdik. Sababi? Toʻpni yaxshi ushlab turgandik, foydani hisoblab chiqmagandik. Shtangaogirladi va ModelFCning yuraklaridan otilayotgan "Paxtakor yuragi" soʻzlariga qoʻshilib, yana bir narsani ochiq aytsam: tarix oʻsha gʻalabalar bilan yozilgan. 2002-yilda guruh bosqichidan chiqib ketganimiz jahon futbolida oʻz ovozimizni bildirgan birinchi qadam edi. 2007-yilda esa yuqori koʻrsatkichlarga qaramay, yarim finalga chiqish uchun gʻalaba kerak edi. 2009-yilda kubok qoʻlga kiritilganida esa eʼtiborni toʻp faoliyatidan koʻra oʻyinning oʻziga qaratdik. Yangi uslublarni oʻrganish yaxshi, ammo asosiy narsani unutmaslik kerak: oʻyin maydonida birorta ham gol yoʻq boʻlganda, barcha strategiyalar bekor! Men shuni tushunaman — xorijlik murabbiylar kelmoqda, oʻyin uslubimizni oʻrganmoqdalar. Ammo ular Paxtakorning tarixiy sovrinlarining siriga qanday qilib yetib kelishlari mumkin? Agar oʻzingiz tarixingizni unutsa, kelajagingizni qayerdan topasiz? Bo‘lishi mumkin, yangi boshlanishlar hozir kuzatilmoqda. Lekin men buni shunday izohlayman: oʻzgarishlar boshlanishi mumkin, tarixiy gʻalabalarimizni oʻrganishdan boshlanadi. Qolaversa, oʻz tarixini unutgan jamoa oʻz kelajagini ham yoʻqotadi. Bugungi oʻyinda ham, kelajakdagi musobaqalarda ham asosiy narsani unutmang — **gʻalaba!**