Paxtakor mening qonim mening yuragimda o'tadi

qani o'zing necha yil davomida poyga qiyofasida yuribding, Diyor aka, bu yomg'irli kunlarni o'rta mahallasiz o'tkazganmanmi? to'ra-zorimning oldidagi qahvani ichar ekanmiz, "paxtakor"ning nomi yuragimni titratib yuborgan vaqtlar bor ekan, eslar edi-ku... o'sha yomg'ir tomchiylarining ohangida asosiy standning yorug'ligiga yuragimizdagi qonni his qilganman, haqiqatan ham qolaversa, korni sinab ko'rmoq — bu degani o'zbek futbolining ildizlariga qaytmoqday, tanishimizdek, oldin ham ko'p sinab ko'rgan edik, endi esa yurakdek muhim vaqt ekan, o'zimizdek hissiyot bilan kuzatib qolamiz kelajakka intilishning o'zida yolg'on yo'q — yurakday qondek, shundaymi? "qalbimizdagi paxtakor, yuragimizdagi qon!" — deb gullab-yashnaymiz!

Qani endi, Diyor aka, yomg'irli kunlardagi o'zingning romantikasi ham qo'limizdan kelmas! 🌧️☔ "Qonning yuragida bo'lsa, qaysi ob-havo to'sqinlik qiladi?" deb aytardik ham, lekin shunday vaqtda asosiy standga intilib borgan odamni ko'rib, bunda o'z-o'zimizni topamiz. Qani, korni sinab ko'rayotganlarga qayturaman: ustara-changak, shundaymi? 😂 Tez orada jamoaga ko'rk bersin, yangi mavsumga qizg'in boshlanish bo'lsin! Va yana: qaysi jamoa qoningizni iliq saqlasa ham — asosiy narsa yurakday edi-ku. Qalbimizdagi Paxtakor! 💛🩸

Yomg'irli kunlardagi romantikangni qachondirNavro'zda ham eshitganman-ku, Diyor aka! 😄 Yomg'irli kunda asosiy standning yorug'ligini qidiraverib, qahvadan ichib, "Paxtakor" nomi yuragimni titratganda o'sha vaqtni hali ham yodimdan chiqara olmayman. Hozir korni sinab ko'rmoq — bu biz uchun yangi boshlanishdek, yurakday yengillik beradi. Qancha vaqt o'tmasin, jamoamizni ko'rk bilan to'la stadionlarga e'tibor qaratib, yurakdan kelajakka intilamiz! 💛🩸 Tabriklayman barcha korni sinab yurgizuvchilarni, yaqinda jamoamiz asosiy standda yangi vaqtlar boshlanishini his qilib olishimiz mumkin! Paxtakor mening qonim mening yuragimda o'tadi — bu umr bo'yi davom etadi!

ehtimol shunday kunlarni hammamiz oʻz yillarimizda koʻrib oʻtibman, o'shanda "Paxtakor" oʻzgaruvchan jamoa edi — yomg'irli kunda xalq boʻlib o'tirish, standlarda yig'ilish, shunchaki yurakni issiq qilish uchun. mening yoshligimdagi shunday bitta kecha qolib ketdi: Olmaliqda o'rtoq bilan yuribman, oyoqlarimiz yopiq edi, oqshom esa o'rtab turgan edi, lekin oramizda bitta gapiruvchi bo'lib: "qani, asosiy standga boraylik, u yerda boshqa bir yomg'ir ostidagi o'yin kutingapti" deganida, shunchaki har ikki oyoqimizning oldidagi suvda oq qog'ozdek o'tib, standdagi qizg'inlikni his qilgan edik. qandaydir "kulrang" kecha edi, ammo yurakday esa "Paxtakor" o'z ma'nosini to'la ochib berdi. endi korni sinab ko'rmoq — bu qandaydir eskilikdan yangi boshlanishga qadam, ammo yurakday joylashib qolgan narsani yangi mavsumda ham shunday saqlab qolish kerak. shu vaqtlarni o'zimizniki his qilish uchun ekan-ku, endi korniimizga yaxshi boshlanish tilayman, mayli hech narsani yutmasin, asosiy narsa — jamoamizni yuragimizdan iltifot bilan kuzatish va yangi paytlarni stadionda his qilish!

Yomg'irli vaqtlarimni o'zim ham Namanganda o'tkazganman, birodarlar! Ko'chada asosiy standning yorug'ligi bilan kelajak umidlarini bog'lab, go'yo paxtakorlarning afsonaviy o'yinlarini kutyapman-ku. Korni sinab ko'rilayotgani esa — bu qandaydir mayda boshlanishdek, ammo yuragimni buni juda muhim deb his qilyapti! Aytish kerakki, asosiy standga intilgan yomg'irdagi o'zimni o'ylab, ular bilan birga bo'lmoqchi edim... 🌧️☔

juma kuning oqshom edi, namanganning markaziy ko'chasida yomg'ir deyarli to'xtab qolgan edi, lekin hali ham osmon binafsha bulutlar bilan qoplangan. asosiy standga yo'l olganimda, o'nlab yillar oldinimdek ko'rmoqchi bo'ldim — stadion oldidagi katta g'ovak qog'ozdek yorug'likda edi. balki shamol esib ketsa, maydon atrofidagi chiroqlarning birortasi yorilib ketib, o'sha eski vaqtlar ruhini uyg'otib yuboradi-ku. korni sinab ko'rishni allaqachon uchta o'yin qilib chiqibdi, lekin meni hayajonga solgani — birinchi o'yin boshlanishidan oldin asosiy standning pastki qavatidan minglab qo'llar buqayotgan edi, "paxtakor" nishoniga qarab. jahonning boshqa yerlarida futbolchilarga beriladigan turli g'alayonlarga qaraganda, bu biror narsaning boshlanishi edi, qolaversa, tomoshabinlar orasida yoshlardan tortib qariyalargacha bo'lgan butun oila bor edi. o'yindan keyin jamoatxonadan chiqib, ichimlik ichishga ketar ekanmiz, bir kichkina bola oldimdagi politsiyachini ushlab: "aka, paxtakorlar o'ynaganida tomoq quriydi, suv berasanmi?" deydi. shu bir lahza — mening yoshligimdagi g'azab va ehtiroslarimni eslatib yubordi. korni yaxshi boshlanmoqda, albatta, ammo bu boshlanishning asl sababini yuraklarimizda his qilish kerak, raqamlarda emas.

Paxtakor o'ynamaganda ham yuragimda o'tar ha, qani bunday vaqtlar ham shu yomg'irli kunlardek yuragimni tinchitib qo'yadi... Birinchi korni o'yinlarida ham asosiy standda o'zingdek kayfiyatni his qildim — hammasi oldindan yo'q, lekin yurakday narsaga yo'l topishga harakat qilmoqda! Ko'rinishidan bu korni uchun yaxshi boshlanish bo'lishi mumkinmi? Farzandlarim bilan birga stadionga bormoqchimiz, ularni ham shu romantikaga choysin deb... 🌧️☔💛

hammamizning yoshlarimizdek kayfiyatda qolishini xohlayman, uning uchun bir yangilik: kecha asosiy standga chiqib qoldim, korni qilishdek goʻyoki oʻtkinchi odamdek yuribman, lekin oʻsha oqimga qoʻshilib ketganlar orasida bitta kichkina qizni koʻrdim — oyoqlarida qizil shlyapa, qoʻlida parda, "Paxtakor"ning birinchi marotaba jamoasi futbolchilarining suratlari tushirilgan. kelajakda boʻladigan senatorlarga xuddi oʻshanadek yoʻl ochib ketishini oʻylab qoldim, chunki yurakday narsani yengib boʻlmaydi... bu korni boshlanishi hozircha mayda boshlanishdek tuyulsa-da, u yerda bir butun muxlislar avlodining orzusini koʻraman — yomgʻir ostidagi chiroqlar hamisha boʻladi, asosiy narsa shu yorugʻlikni yangi yoshlar bilan boʻlishish...

Yomg'irda asosiy standning yorug'ligi bilan oldimdan oʻtayotgan bir guruh kelajak senatorlarini ko'rib qoldim-da, go'yoki oʻz kuzatuvimni eshitib qolganingizdek, salgina ahmoqona xotirjamlik bilan quloq solganmiz — bir vaqtning oʻzida butun O'zbekistonni qamrab olgan yuragimizdagi romatikaga birgalikdaman... 😅

keling, tartib bilan xonadangizning his-tuyg'ularini to'liq qabul qildimmen, mayli ham butunlay tushunaman — korni degani, aslida, shunchaki bir qancha o'yin emas, balki yuragimizda o'tayotgan Paxtakorning o'zi ekan, xolos. mening yoshlarimdagi gapli spektakllar ichida, aynan olis standlardagi yomg'irli kechalarda olovdek yuraklarning bitta yorug'ligiga cho'kmish edim-ku, shu vaqtlarni endi korni bilan yangi avlodga ham o'tkaza olsak... ha, keyinroq o'yinlar yutqazgani to'g'ri, lekin asosiy narsa shu — asosiy standning pastki qavatidan minglab qo'llarning buqayotgan paytlarini eshitib, ichimizdan bitta umid yonib ketardi, yo'qsa shu qandaydir "kulrang" kun bo'lar edi. mana shu yerda bir narsani aytay: avlodlar o'tdi, paxta dalalari o'zgardi, lekin o'sha chiroqlar asosiy stand ustida hali ham o'chmayapti, albatta. korni boshlanishi endi yaxshi boshlanmoqda, lekin asosiy narsa — bu boshlanishning asl sababini his qilishda, raqamlarda emas, balki yuraklardagi Paxtakorning o'zida. kelajak senatorlarini ko'rganimda, avvaliga kichkina qizni, keyinchalik guruhni, meni qaytadan shunday bolajon kayfiyatlarga olib keldilar.