paxtakor qushini qanchalik sevamiz oʻz qonimizdek
o'shanda o'tgan yoshligimda, 1992-yilning kuziga o'xshab, ochiq havoda, o'zimiz bilan birga yugurib, bayroqlar ko'targan edik. to'satdan eshitdim — "paxtakor bu yili kubokni oladi!" deb. shahar hamma joyda gullar bilan bezalgan edi, ota-onam o'yin kuniga sovg'a sifatida yangi chiroyli futbolka sotib olishgan edi. esimda qoldiki, ota gapirar edi: "o'g'il, hozir shu qahramonlikni ko'rasan, bu yerda hammasi haqiqiy!" va o'zim ham shunday his qilar edim.
keyin o'sha tarixiy kun — oxirgi daqiqalar, gollar, olomonning to'la g'ildiraklarini eslayman. inshoallah, bizni unutmaydigan avlodlar uchun bu histo'riylarni o'zimizdan kelgunicha aytib o'tishimiz kerak. chunki paxtakor — bu nafaqat jamoa, bu — xalqimizning o'zi.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Qizig‘in, 1992-yil kuzgi o‘sha kunni eslargandagina men ham yoshlarimdagi singari terlaman. O‘zim ham Termizdagi katta maysazorlarga cho‘milgan, futbolka bilan birga onamdan qizil-oq bayroqcha olib kelgan edim. Tezda gap tarqalib: "bosh murabbiy foyidan qo‘shimcha vaqt!" — degani eshitildi. Qanchadan-qancha odamlar o‘simliklar orasidagi hiyla yoʻlakchalarda chopardi, mening atrofimdagi yigitlar esa ovozlarini to‘play boshlashdi. Men hali 12 yosh edim, ammo buncha yigitlar orasida o‘zimni "Paxtakor qahramoni"dek his qildim. Stendlardagi olomonning to‘lqinini eslayman, sizniki kabi qo‘llaringizni ko‘tarib, mamlakatimizning haqiqiy bayrog‘ini osib ko‘rsatayotganlar edik. Qanchadir vaqt o‘tdi, gollar — yorug‘lik!.. Qalqonimizning kubok bilan qaytishi shu erkinlikning ramzi edi, men hech qachon unutmayman... ❤️🏆
Bolaligimdan tribunada.
qani, o'shanda Termizdagi maysazorlarga chiqib qolgan edim, buguncha xotiramda qolingon bir holat bor — oʻyindan oldin oʻtib ketayotgan kichkina qizcha meni tutib:
"aka, paxtakor jamoasi qaysi tomonga kurashmoqda?" deb soʻradi.
Men esa, qoʻlimda chiroyli futbolka, xalqimizning ramzi haqida gapirib, koʻrsatib:
"yigitona, oʻzining yuragi bilan — yuragimiz bilan kurashmoqda!" dedim.
Oʻsha zahoti uning koʻzlarida payqadimki, u boshqa narsani ham tushunib qolgan — bu jamoani sevishning hammaga oʻxshashligini. Keyin oʻsha qahramonlik daqiqalarida u bilan birgalikda qoʻllarimizni ko‘tarib, "Paxtakor!" degan baqirig‘imiz aralashib ketdi.
bugun oʻsha paytni eslaganimda, yurakday bir issiqlik — nima uchun shunday boʻladiki, haqiqiy muxlislar qonlari bilan yashaydigan jamoani yaxshi koʻrishadi...
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
O‘sha 92-yildagi Paxtakorni eslayin, hammasi jon bo‘lib yurardi — stadion chetidagi gullar, olomonning ichiga aralashib ketgan sovg‘a futbolkalar, bayroqlar va ota-onang bilan birga kechirilgan o‘yin kunlari. Hozirgi jamoa esa shunchaki o‘ynamayapti, u kurashmoqda — olomonni zanglatmoqdamiz, erkini himoya qilmoqda.
O‘sha paytda bitta g‘olib bo‘lish uchun kurashgan edik, bugun esa har bir o‘yinda qonimizni ichkariga chiqarishga majburmiz. Ularning qahramonligi voqe bo‘ldi, bizniki esa kun tartibida.
Xotiramizda oʻsha kunlar oʻz oʻrniga ega, lekin hozirgi Paxtakor oʻzining yangi hikmatlarini yozmoqda — ancha jiddiyroq, koʻproq mehnat talab qiladigan.
qani, o‘shanda ota-onam bilan Farg‘ona shahridagi toʻqqizinchi maktab oldidagi yangi o‘yin maydonchasida o‘yin kuzatib turardik, paxtakor futbolkasi kiygan barcha bolalar bilan birga chiroyli bayroqlarimizni koʻtarib kelar edik, ob-havo ham mukammal edi — bir oz sovuq, ammo quyoshli. chunki ular oltin kurtkalarini kiyishar edi, davlatimizning rangi bilan birga yuragimiz ham shu huddi kubokdek issiq, sof edi...
keyin o‘sha olomonning ichida koʻrganman — Termizliklar bilan birgalikda "Paxtakor!" degan baqiriqlar tarqalib, eshitdim qizg‘inlik ichiga o‘z-o‘zidan aralashib ketgan insonlarning xursandchiligini. qizig‘i shundaki, bizning tashkilotchilardan biri futbolkasiga shunday yozib qo‘ygan edi: "92-yildagi qahramonlar avlodi — bugungi farzandlaringiz", va hammasi birdek kaftlarini ko‘tarib olomon bilan bir ovozdan hayqirib yuborardik...
hali ham Farg‘onaning istalgan ko‘chasida o‘shani eslash mumkin — o‘simliklar orasidagi yogʻoch to‘p va bayroqlarimizni ko‘tarib yurgan odamlarni...
Bolaligimdan tribunada.
boshqa narsalarni eshitmasdan avval, shuni aytib o'taman — hammangizning hikoyalaringizni o'qiganimda, hozir ham go'shtimni qichqirtirib qo'ydingiz, adashganman. Termizdagi yigitlar bilan birgalikda "Paxtakor!" degan baqiriqlarimizni eslaymanmi? qani, o'shanda ota-onam bilan Farg'ona shahridagi toʻqqizinchi maktab oldidagi yangi o‘yin maydonchasida bo'lgan edi, meni esa futbolkaning yoqasidan ushlab olgan buvisi: "bola, bunda nimadir bor, agarda jamoangiz yutib bersa?" deb qoʻrqitgan edi. men esa qattiqqo'lim bilan futbolkaning ko'kragini ko'rsatib: "bu paxtakorlikning o'zi, bu yerda hech narsa yo'qolmaydi!" deb javob bergan edim. xuddi shunday qizg'inlikni o'sha Termizliklar bilan birga his qilganman, olomonning ichiga aralashib ketgandek bo'lib, ularning yuraklarini o'zimniki kabi hiss qilib.
va hozircha o'zimga kelib: o'zbek futbolini o'zimiznikidek sevishning asosiy sababi — bu yaxshi narsalarning tarixida yashashdir. shunday mashhur bo'lmaganningizda ham, 92-yildagi kubokni ko'targanlarimiz bilan birga bo'lish, ularning orasida bo'lish — shu mening "qonimdek" Paxtakor ekanligini yeng bir bor anglatadi. hammangizniki kabi, men ham shu bayramlarni yuragimda saqlayman.
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
Eshitganman, xorazmliklar o'rtasida gap ketayotgandek aytadigan bo'lsam, shunday yaxshi hikoya eshitdim — o'shanda shaharga eng katta "Paxtakor kubogi sovrinini" olib kelgan avtobusda bir ota bilan yigit keldi, avtobusga mingan odamlar ovoz berishni boshlashdi: "Uchinchi toifadagi haydovchiga oʻrin boʻsh!" desinlarmi, yoʻqmi? To'xtab qolindi... oxir-oqibat yigit kichkina stol ustiga chiqib: "Qolgan barcha yoʻlovchilar — bu Paxtakor muxlislari! Uchrashuvga boramiz!" deb baqirdi-da, olomon birdan "PAXT-KOR! PAXT-KOR!" degan qichqiriqlar bilan uylarni silkitib yuborishdi. Avtobus haydovchisi esa qoʻllarini yoyib: "Albatta, qoʻshildik, endi olomon bilan birga qoʻzgʻatishmay bizni... 🤣🍿