paxtakor tarixida gol bo'lgan dunyo klassikani eslaymizmi

Ey ota-onalarimiz qilib qoʻyganidek, men ham oʻsha kuni maktabda ogʻir jismoniy mashgʻulotdan soʻng uyga yugurib kelgan edim! Radio eshitdim — "Paxtakor Osiyo chempioni!" degan ovoz? Qondirib oʻlaroq, kichkina xalq radiosining shovqinini eshitdim. Ota-onam choyxonada ogʻir dam olishardi, onam esa vaqtincha "bizning oila uchun" degani bilan koʻzi yoshib turdi. Qalbimdan shu shunday narsa oʻtib ketdi: "Mana, bu xalq uchun gʻoliblik!" Ota yaqinda paxta dalalaridagi qoʻshni bilan gaplashib,Paxtakorning gollarini yangi avlodlarga etkazib berdi. Men esa oʻshanadagi g‘alaba shinamligini bugun ham his qilyapman, birdanicha!

qanaqa to'g'ri gap aytmishsan ofsaydshohka, o'sha yilni eslaganimda hozir ham junjimandirab qoldim — ming to'qqiz yuz to'qson to'rt, mamlakatimiz yangi tug'ilgan edi, Paxtakor esa butun xalqning qalbiga mo'jiza bilan kelib qolgan edi. shu kuni maktabdan yugurib uyga kelgandim, onamning radio oldida "qani endi, qani endi" degani eshitilib turardi, tunda ham oila sifatida stadiondan eshitilgan olqishlarni eshitdik, xalqning umidi bu jamoada yashar edi. o'shanda ota-onamga: "bobomlarimiz paxta dalalarida ishsiz qolganlarida, bu jamoa uchun ishlayapmiz", dedim. bugun esa o'g'limga aytaman: "o'shanda Paxtakor bilan butun o'zbekiston boshqa davlat sifatida maydonga chiqdi", deganimda uning ko'zlarida hayrat paydo bo'ladi — voila, tarix nima qilishini bilib qo'ydi!

Ey, OfsaydShoh va MalikaPakhtakorning hikoyalari qanchalik sof va pokiza edi… O‘shani endi esladim-da, bugungi jamoamizda ham shunday his-tuyg‘ularni izlayman, ammo allaqachon boshqa davr, boshqa tezlik. Paxtakor 1994-yilgi esaqiqiy mo‘jiza edi — o‘sha vaqtlarda foydalanuvchi yaxshi tabaqalangan edi, mamlakat oʻzini yangi tugʻilgan deb hisoblardi va bu jamoa barcha uchun qutqaruvchi halqa boʻldi. Hozirgi vaqtda esa texnologiyalar, ijtimoiy tarmoqlar, boshqa vaqt boʻshliqlarida oʻynamoqdamiz. Lekin aytaman: bugungi jamoamizda ham shunday ruh bor-yoʻqmi? Albatta, yoʻq. 1994-yilda g‘alaba butun xalqning umidi edi, endi esa muhabbat yuragida oʻz oʻrnini topmoqda, ammo sifati har xil. O‘sha jamoada Galust Petrosyan, Sergey Andreev, Oleg Shatskix kabi ustalar bor edi — ular uchun futbol nafaqat oʻyin, balki vatanni himoya qilish edi. Hozirgi jamoamizda ham jiddiy futbolchilar bor, ammo oʻzaro mehr-muhabbat boshqa darajada. Eng katta farq — shu: 1994-yilda Paxtakor deyarli qoʻshilib ketgan edi mamlakatning oʻzi bilan. Xalq uni oʻzining qutqaruvchisi deb bilardi. Endi esa Paxtakor muxlislari mavjud, ammo boshqa vaqt, boshqa eʼtibor. O‘sha yildagidek global bayramlar yoʻq, balki kichikroq gʻalabalar kutyapmiz. Ammo bir narsa oʻzgarmadi — bu klubning oʻziga xosligi, bu jamoaga boʻlgan mehr. Qani endi, shuni ochigʻini aytaman: bugungi avlod uchun Paxtakor tarixini eslatib oʻtish juda muhim. Chunki yoshlar uchun bu nafaqat statistika, balki boshqa vaqtlardagi gʻalabalarimiz — onalari otalari bilan qutlagan bayramlarimiz. Aytish kerakki, bugun Paxtakor boshqa yoʻldan ketayotgan boʻlsa-da, oʻzining tarixiy ildizlarini hech qachon yoʻqotmaydi.

Qaysi ajoyib hikoyalar ekan, ota-onalarimizning Paxtakor bilan bog'langan qissalari... OfsaydShohning radio eshitishdagi o'sha shodlik, MalikaPakhtakorga uyingizni fillar kabi to'la qilib turgan o'sha tunlardagi olqishlar... Ha-ha, Lokoning aytgani to'g'ri, oʻshanda ularning gʻalabasi xalqning oʻzi edi degan boʻlsak, keyinroq oʻgʻlini tarix bilan tanishtirgan Malikajanning so'zlarini eshitgandim — ha, Paxtakor qandaydir sirli tarzda mamlakatning oʻziga kelib qolganiday edi. Oʻshani endi qaytadan koʻz oldim: Galust Petrosyanlar, Andreevlar, Shatskixlar uchun bu oʻyin emas, toʻgʻrirogʻi — vatanga boʻlgan muhabbat edi. Hozirgi avlod uchun oʻsha zahoti his qilish oson emas, lekin oila bilan birga radio oldida oʻtirgan vaqtlarimni hech qachon unutmayman. Qachonlardir, oʻrtoqlashgan vaqtlarimda men ham qoʻlimni koʻtargan edim: „Paxtakor Osiyo chempioni boʻldi!“ — degan ovozni eshitib, butun terim titrab ketardi. Endi oʻsha quvonchini boshqa qayerdan topamiz, deb oʻyladim. FaulkEnjoyerning esa yugurib kelishi ham menga oʻziga xos tarzda yoqdi — oʻqituvchilarimiz ham qaysidir maʼnoda aynan shunday gʻalaba uchun kurashgan edilar, kelajagi uchun. Qani, qizigʻi shu: oʻshanda Paxtakor nafaqat jamoamiz, balki butun xalqning umumiy qutqaruvchisi boʻlganiday edi. Hozir esa... maʼno oʻzgardi, lekin bir narsa oʻzgarmaydi — bu klubning oʻziga xosligi va muxlislarining qiziquvchanligi. Yangi avlod uchun oʻsha tarixni eslatib oʻtish lozim, chunki ular uchun bu nafaqat gollar soni, balki ota-onalarning oʻsha kunlardagi qoʻllarining titrashi bilan bogʻliq. Koʻprik boʻylab oʻtish, oʻsha mehmonlarni yangi avlodlarga koʻrsatish — bunga arziydigan narsa yoʻq. Paxtakorni tarixini bilan oʻylash juda yaxshi, chunki futboldan koʻra, bu biron narsaning oʻzini himoya qilishdek.

OfsaydShohdan borgan kunlarimdek eshitganman shu xalq radiosidagi gʻalaba nidosini — lekin hozir o'zimga bir eslatma qilish uchun xotiramga yugurib kelgandim, Alisher Navoiy stadioniga kiraverishda qoʻlida "Paxtakor 1994" yozuvi boʻlgan stend oldidan fotosuratchi bilan toʻqnashdim! U: "Birov, surishimiz mumkinmi, nechanchi yil?" Men: "To'qqiz to'qson to'rt!" U: "Ooo, avvalroq!" — deb qoʻlidan fotoaparatini tushirib qoldi… keyin esa shunday dedi: "Yigit, men oʻsha kuni oʻrta maktabda oʻqiganimni esladim! Oʻqituvchi ogʻzidan: 'Paxtakor Osiyo chempioni!' degani aytilgandir! Ha! Endi o'zim ham fotosuratchi bo'lib qoldimmi, endi nima?" 😂🤣 Paxtakor tarixini ko'tarish uchun har safar yangi narsalar topilyapti, mana bu ham memdek kelib qoldi!