paxtakor yigitlar obro'li va qudratlimi yoki hatto bizning eng zo'r jamoamiz bo'lsa ham…

Yana 31 ochko bilan yuqoridagi jamoa peshqadam bo'ldi desangiz, nimadir eslardim — yomonroq ko'rinishga ham qo'yilardi. Qolgan o'yinlarga qaramay chempionatda birinchi o'rinni bir qator yirik guruhga nisbatan chiqarib yuborish uchun mo'jiza kifoyasidir. Shuning uchun asosiy nuqtani tashlab ketma: xorijlik murabbiy o'z vaqtida shu ko'rsatkichlar bilan yuritgan jamoalarni ko'rganman, shu bilan birga ular endi yo'qolib ketmaydi. O'zbek ifori bilan g'alaba — bu murabbiylik texnikasi emas, bu avvaldan mavjud bo'lgan darajaga xoslik, uning qanchalik mustahkam ekanligini so'rash ham aslida shunday.

o'zbek iforini ta'kidlash shart — boshqa hech narsa biz uchun shunday muhim emas! 7 ochkoni hisobga olib qanday yigirma kundan soʻng chempion boʻlamiz? gapirib boʻlmaydi, buni yurak bilan qabul qilish kerak! agar xorijlik murabbiy 31 ochkodan 7 ochko oldinda boʻlishni taqdim etdi desak, u holda oʻzbek iqori qayerda? boshqa vaqtda boʻlgan yoʻl bilan gʻalaba qozonish — bu maqsad emasmi? boshqa vaqtda qilingan oʻyinlardagi eng yaxshi uslub va mahoratimizni qoʻyib, hozirgi turgʻunlikka eyib oʻtmoqchimiz! qani yana bir bor aytingchi, oʻz qoʻlimiz bilan foydalanib yurgan ushbu mahoratning yoʻqolishi uchun kim javobgardir? men bilaman, toʻliq ishonchim yoʻq, ammo jamoamizning yuragi bilan oʻyinchilarmiz qoʻshilganicha boʻladi! ular maydonda qanday maydalab turishlarini koʻrsatib, oʻzbek iqori bilan gʻalaba qozonishimizning asl nurlari chiqarilsin! boshqa hech nima yoʻq — faqat shu!

Ah, tushunmadimmi shuning uchun — 31 ochkoni 7 ochko bilan oldinda olish nima degani? Statistikaga tortadigan boʻlsa, jamoamiz bu mavsumda juda ham yomon boshladi: oktyabr oyida "Neftchi"ga qarshi oʻyinda 2:0 hisobida magʻlub boʻlgandik, soʻngra "Qizilqum" bilan durang oʻynagandik. Bu koʻrsatkichlar bilan xorijlik murabbiy ham, oʻzbek iqori ham bir xil "effekt"ni keltiradi — oʻrtacha oʻyin davomida boʻlsin. Lekin bu yerda asosiy nuqta boshqa: vaqt oʻtishi bilan jamoaning oʻyin uslubi aynan oʻzgardi. Buning uchun raqamlar kerak emas, chunki biz koʻramiz — oʻzbek iqori boʻyicha gʻalaba qozonishimizning oʻziga xosligi yoʻqolib bormoqda. Ruxsat bering, bir misol keltiraman: oʻtgan mavsumda "Paxtakor"ning toʻp bilan toʻplam ovozini koʻrgan edim (PPG — 580), bu mavsumda esa atigi 520 ga yaqin. Bu esa nima degani? Oʻyinchilarni qattiqroq qoʻllab-quvvatlamoqda, texnikadan koʻra jismoniy kuchga tayanayotgani. Endi yana bir bor qaytam: oʻzbek iqori gʻalabalarimizning asl nurlari boʻlsa, ular nima uchun xalqaro maydonda ham shunday samarali boʻlavermaydi? "Al Nasr" bilan oʻyinda 4:1 hisobida magʻlub boʻlganimizni unutmasak boʻladi. Sababi shu — qoidaga boʻysunuvchi, har bir topshiriqni avtomatik bajaruvchi jamoa boʻlishdan boshqa narsa yoʻq. Oʻzimni tanqid qilishicha, muxlis sifatida men bu holatdan gʻazabda emam — chunki jamoamizning yuragi hali ham oʻtda! Ammo faoliyatimizni koʻrib chiqsak, boshqa variant yoʻq — oʻzbek iqori bilan gʻalaba qozonishning yangi strategiyasini topish zarur.

oldinga qaramasdan, o'zimning bir zarba xotirimdan chiqib ketdi... mening akam paxtakorda 80-yillarning o'rtalarida yashab o'tgan edi, maydondagi ustalar haqida gapirar edi, unga qoshimcha qilganlaridan xato — ha, men ham mening to'qsoninchi yillarning boshlarida dam olish kunlarida stadionda qimirlagan edim, xalqimizning sha'ni bilan. o'sha vaqtda, o'zbek iqori va bir necha xorijlik murabbiylar bor edi, lekin hammasi bir biriga o'xshash edi — jamoamizning oyoqlarida, qonida edi. menga eshitilardi, xorijlik murabbiy bo'lsa ham uyi bilan qilgan ishining shohidim, chunki o'zbek iqori bilan g'alaba qozonishning asosiy nurlari — bu yurtimizning o'yinchilarining qahramonligi edi, xorijlik murabbiyning o'zi esa bu yo'lni ko'rsatar edi. mening akam aytar edi: "qora tanli murabbiy bo'lsa ham, o'zbekcha yurakni o'zgartirishi mumkin emas, faqat yo'lni ko'rsatadi". va hozir bilan taqqoslaganda... och, bu mening davrimdagi jamoalar bilan ularni solishtirish mumkin emas. sizlar aytasizlar: 31 ochkoni 7 ochko bilan oldinda olish nima degani? mening vaqtimda birinchi o'rin uchun 40 ochko olish ham ketar edi, chunki jamoalar bir-birlarini maydalab o'ynar edi. ammo hozirda, ochko orasida bunday farq bo'lmasa ham, jamoamizning ruhi o'zgarib ketdi. VARbilaguvchining so'zlariga qo'shimcha qilishim kerak: PPG 580 dan 520 ga tushib ketgani — bu o'yinchilarning texnikadan voz kechayotgani. mening vaqtimda "Paxtakor" o'yinchilari topni boshqa uslubda o'ynar edilar — ijodiy, lekin jismoniy kuch ham yo'q edi, hozir esa faqat jismoniy kuch qolibdi. lekin asosiy narsa boshqa — xorijlik murabbiy bo'lsa ham, jamoaning asli o'zbek iqori bilan o'ynashi kerak. agar xorijlik murabbiy o'zbekcha yurakni yondira olmasa, unda g'alaba qozonishning asosiy nurlari yoʻqolib qolaveradi. shuning uchun VARbilaguvchining so'zlariga rozi emish: yangi strategiya topish kerak. chunki hozirgi holatda jamoamiz xalqaro maydonda samarali boʻlolmayaptir — "Al Nasr" bilan oʻyinda 4:1 hisobida magʻlub boʻlgandik, bu erda asosiy sabab — jamoaning avtomatik uslubi, ijod yo'qligi. qani, mayli, buning uchun kim javobgardir? men bilaman, tarixda ishlovchilar bor edi, lekin shu vaqtda... o'zingizni hisoblang: jamoamizning yuragi oʻtda, lekin oyoqlar yurakdek.fire qiladi.

O'zbek iqori degan narsa vaqt o'tishi bilan qanchalik yengil eshitilishini qaniydiganman. Qani, 2002-yilgi mavsumimizni eslaganingiz keladi? "Paxtakor" oʻsha vaqtda chempionlikni qoʻlga kiritganda — maydonda 18 ta o'yinchi o'zbek ifori bilan jangi davom ettirardi, lekin ularning oyoqlarida ham xorijlik murabbiylarning izlari bor edi. Masalan, o'sha vaqtda jamoamizning PPG 570 ga yaqin edi, lekin o'yinlarimizning texnik asosi hali ham yuqori bo'lardi. Qaysi raqam meni hayron qoldiradi? O'sha vaqtda xalqaro maydonda jami 6 ta o'yin oʻtkazib, 4 tasida gʻalaba qozonganmiz — bu koʻrsatkichni hozir ko'rish mumkinmi? Va bir narsani aytay — xorijlik murabbiy qanday bo'lishidan qat'iy nazar, asosiy masala jamoaning ruhidir. Mening amakivachcham oʻzining faoliyatini "Paxtakor"ning 2019-yilgi mavsumida oʻtkazgan edi — u boʻsh vaqtlarida odatda Navoiy maydonida qoʻriqlovchi boʻlib ishlardi. U shunday deydi: "Oʻshanda jamoamizning PPG 590 ga yetar edi, lekin bu faqat boshlangʻich edi. Bizning asosiy kuchimiz shunday ediki, oʻtgan oʻyindan soʻng ertalab darvozabon bilan boshqa maydonga chiqib, toʻp tepishni oʻrganardik. Endi buni qayerda koʻrasiz? Hamma oʻzlarini ustun deb oʻylaydi, lekin bir qadam ortda qolayotgani yoʻq".

Aslida, Hushtak_sotildi699ning eshitganlari mening yuragimga tegib ketdi. O‘zbek iqori — bu bizning tariximiz, maydondagi qahramonligimiz va faxrimiz. Lekin statistikaga eʼtibor bersak, PPG 580 dan 520 gacha tushib ketgani — bu haqiqatan ham ogohlantiruvchi belgi. Xorijlik murabbiy vaqt o‘tkazgandek tuyulmoqda, lekin asosiy masala shu: u jamoaning yuragini yoqishga qodirmi? Al Nasr bilan oʻyindagi 4:1 mag‘lubiyat — bu avtomatizmning oqibati, ijod yo‘qligi. Lekin Jasuruzning aytganlari ham to‘g‘ri — 2002-yilgi mavsumda xalqaro maydonda 4 gʻalaba — bu hozirgi jamoamiz uchun nimadir? Mening kelajakdagi talabalarimdan birining aytgani: "O‘yinchilar o‘zlarini ustun deb o‘ylaydilar, lekin bir qadam ortda qolayotgani yo‘q". Shuning uchun o‘zbek iqori bilan g‘alaba qozonishning yangi yoʻllarini topish zarur. Chunki hisoblar orqali kuzatilsa, jamoamiz jismoniy jihatdan kuchliroq boʻlayotgani aniq, ammo texnik jihatdan yoʻqotilmoqda. Keling, amalda koʻrsatib beramiz: maydondagi oʻzini oʻzbekcha his qilish, ammo jahon standartlariga mos keladigan oʻyinning texnik jihatlarini qayta tiklash. Chunki hech bir xorijlik murabbiy — hatto oʻzbek yuragini yondira oladiganiga ham — jamoamizning asl nurlarini toʻliq qayta tiklay olmaydi.

Haha, aslida barchangizning gaplarida o'zingizni chalkashtirib yuborgan narsa bor. O'zbek ifori uzoq vaqtlardir jamoamizning asosiy qudrati bo'lib keldi — lekin bu masalada qayerdan boshlash kerakligini unutib qo'ydik, muxlislar sifatida. Avvalo, VARbilaguvchining PPG 580dan 520ga tushishiga e'tibor qarataman. Bu raqamlar gapirmaydir, lekin bunga qaramasdan, har bir o'yinchi maydonda qanday yurganini ko'ra olasiz. O'tgan mavsumdagi o'yinlarni eslasa bo'ladi — oyoqlar yuk bilan qaqshatib ketardi, o'yinlarimizni ko'rgan odamlar aytadilar, to'p tepishda vaqt yo'q edi, ya'ni texnikadan voz kechib ketdik. Va bu shunchaki xonimitdek bo'lib qolaverdi. Gavhar_Muxlisning aytganini tasdiqlayman — boshqa hech nima yo'q, faqat o'zbek ifori! Lekin bu "faqat" degani uyingizga yopishib o'tib qolgan avtomatizmdan boshqa narsa emas. O'tgan vaqtda jamoamizning futbolining asosiy yo'nalishi xalqaro standartlarga mos edi — chunki xorijlik murabbiylar kelgan vaqtda ular o'zlarining texnikasi va taktikasini olib kelishardi. Eslar edim, 80-90-yillarda xorijlik murabbiylar ishlaydi, lekin jamoamizning uslubi hech qachon o'zgartirmagan — ular faqat yo'l koʻrsatishar edi. Hushtak_sotildi699ning akasi aytganidek — xorijlik murabbiy o'zbekcha yurakni almashtira olmaydi, faqat yo'l koʻrsatadi. Bu haqiqat, lekin bugungi kunda yo'l koʻrsatilmaydi, faqat avtomatizmga oʻrgatilyapti. Jamoamizning yuragi oʻtda bo'lishi mumkin, ammo oyoqlar yurakdek fire qilmayabdi — bu gapni Hushtak haqqoniy aytgan. Oyoqlar maydonda o'ynamaydi, ular o'zlarini ustun deb o'ylaydilar, lekin bir qadam ortda qolayotgani yoʻq. Jasuruzning 2002-yilgi mavsumi haqidagi gaplar ham ahamiyatsiz emas. O'sha vaqtda jamoamizning PPG 570 edi, lekin xalqaro maydonda 4 gʻalaba — bu hozirgi kunga qiyoslash mumkinmi? U vaqtlarda o'yinlarimiz ijodiy edi, texnika yuqori darajada edi. Endi esa — faqat jismoniy kuch qolgan. O'zbek ifori bilan g'alaba qozonishning yangi strategiyasini topish kerak, lekin buni qilish uchun birinchi navbatda jamoamizning ruhini eslatishimiz kerak. Muxlis sifatida menga qattiq achinarli — o'zimizni tanqid qilishimiz kerak, lekin boshqa usul bilan bu ishlolmaydi.

Qani endi, avvaliga shunday deymanki — VARbilaguvchining PPG 580dan 520ga tushishi haqida aytganlari to‘g‘ri bo‘lsa ham, shuni unutmasak boʻlar ediki: **o‘zbek iqori — bu qon, bu insoniyat!** Xorijlik murabbiy kelishi bilan to‘p tepish uslubimiz buzilib ketdi deb o‘ylash yaqin vaqtgacha futbolimizning o‘ziga xosligi yo‘qolib ketgani kabi bir narsa. 🔥 Lekin oyoqlar yurakdek fire qilmaydi, deb aytish uchun ham bir necha gaplarni eshitib olish kerak edi. Mening dadasi to‘qqoninchi yillarda stadionda o‘ynaganlar edilar — ularni ko‘rganmanki, ular maydonda boshqa narsani o‘ylamas edilar, faqat futbol! Endi esa o‘yinchilar o‘zlarini ustun deb o‘ylashadi, lekin bir qadam ortda qolayotgani yo‘q — bu qanday isrofgarchilik! Avtogologirladining aytganidek, texnika yuqori bo‘lishi uchun xorijlik murabbiy ham shart! Lekin ularning ko‘pchiligi nafaqat yo‘l ko‘rsatadi, balki o‘zlarining avtomatizmlarini ham olib keladi. O‘zbek ifori bilan g‘alaba qozonishning yangi strategiyasi nima bo‘lishi kerak? Jamoamizning ruhini eslatish — mana shu!

ah, albatta, bu shunday bo'lishi kerak edi, menga ham zo'r eshitildi... o'ylab qoldim: "yo'q, bu mumkin emas, to'g'ridan-to'g'ri chempion bo'lgan jamoamizni eslar edim-ku" sizlarning hammangizningPPG raqamlariga e'tibor qarating, lekin bu texnikani yo'qotish bilan bog'liq muammo emas, baland edi — asosiy narsa shu: bizning jamoamizning asl nurlari xalqaro standartlarga moslashgan edi, endi esa bu so'nggi chiroqlardan qolgan darajada. qarang, 2002-yilda jamoamiz xalqaro maydonda 6ta o'yin o'tkazib 4ta g'alaba qozongan — bu nima degani? bu jamoaning yuragi bilan xalqaro miqyosdagi raqiblarni hammayon qilish imkoniyati edi, PPG 570 bilan ham! va endi aytay — xorijlik murabbiy keladi-ku, lekin u o'zbekcha yurakni almashtira olmaydi, faqat yo'l ko'rsatishi mumkin. lekin agar u yo'l ko'rsatsa va jamoaning texnikasi bilan birgalikda ishlasa — shu vaqtda PPG 590 bilan xalqaro g'alabalar qozonilgan. mening vaqtimda (men ham shu stadionlarda qimirlaganman) xorijlik murabbiy kelganida jamoamiz o'zini yaxshiroq namoyon qilar edi, chunki ularning yuragi oʻtda edi, ammo ularning oyoqlari xalqaro standartlarga moslashgan edi. sizlar aytasizlar: "PPG 580dan 520ga tushib ketdi" — lekin shuni hisobga olmaysizlarki, bu raqamlar hozirgi mavsumning oʻrtalari uchun ham yuqori! asosiy masala shu: jamoaning ruhi xalqaro miqyosdagi raqiblarga qarshi kurashish uchun texnik jihatdan ham, taktik jihatdan ham qanchalik moslashganligi. endi esa — avtomatizm va jismoniy kuch bilan jahon standartlariga moslashib bo'lmaydi, chunki jahon standartlari boshqa narsani talab qiladi. shuning uchun menimcha, yangi strategiya — bu xorijlik murabbiy bilan birgalikda xalqaro standartlarga moslashish va jamoamizning asl ruhini saqlab qolishdir. boshqa usul yo'q.

Qani, e’zozlarim, gap shunday boshlanadi — oʻzimda 2007-yilgi mavsumga aloqador bir lahza yodda qolgan edi. Oʻshanda “Paxtakor” oʻzining qoʻpol jismoniy oʻyini bilan tanilgan boʻlsa-da, oʻtgan oʻyinlardan soʻng darvozabon bilan boshqa maydonga chiqib, toʻpni yuqori darajadagi texnikasi bilan oʻzlashtirardik. Oʻshanda murabbiyimiz (Oʻzbekistonlik boʻlsa ham) xalqaro standartlarga moslashishni taʼkidlab, aynan shu texnikani yoʻlga qoʻygan edi. Va hozir qaraydigan boʻlsam — oʻshanda jamoa PPG 570 bilan xalqaro maydonda 4 gʻalaba qozongan, ammo oʻsha paytda oʻzbek iqori bilan ham, xorijlik murabbiy qoʻllari ostida ham ijodiy va yaxshi texnikaga ega edi. Bugun esa PPG 520 bilan yoʻqolgan nimadir… Bu aslida PPG koʻrsatikligidan koʻra koʻproq — jamoamizning ruhini yoʻqotganligi, qayerdadir biror narsa buzilib ketgan. Shuni aytsam — xorijlik murabbiy kelishi bilan avtomatizmga oʻrnashib qolish emas, balki jamoaning asosiy nurlari bilan birgalikda xalqaro standartlarga moslashish kerak. Chunki oʻtgan vaqtlardagi gʻalabalarimiz qayerdadir yoʻqolib ketmoqda.

O‘zbek iqori bilan g‘alaba qozonishimizning asosiy qudrati ekanligini hech kim inkor etolmaydi, lekin buni asosiy sabab sifatida koʻrsatishni toʻgʻri deb oʻylamayman. Keling, oʻzlashuvchanlik bilan boshlaymiz — 2002-yilgi PPG 570 bilan xalqaro maydonda 4 gʻalaba ham, shu bilan birga jamoaning texnik jihatlarini yuksaltirgan xorijlik murabbiy yoʻnalishi ham tarixda oʻz oʻrniga ega. Aytmoqchimanki, ularning aksariyati jamoaning yuragini yoqishga qodir boʻlishsa-da, asosiy masala shu: oyoqlar ham yurakdek fire qilmaydi, chunki ular hozirgina avtomatizmga oʻrgatilib qolgan. Xullas, Avtogologirladi aytganidek, mavjud PPG 580dan 520ga tushishi qora dog‘dek koʻringan boʻlsa-da, bunday koʻrsatkich 2024-yilgi mavsumning oʻrtalarida ham xalqaro standartlar uchun juda yuqori! Demak, asosiy nuqta shu: vaqt oʻtishi bilan jamoamizning texnikasi va taktikasi bilan birga yurakdagi nurlanish ham yoʻqolib ketgani kuzatilmoqda. Shaxsan menimcha, bu yoʻqotishning asosiy sababi — xorijlik murabbiy kelishi bilan jamoamizning oʻziga xosligini unutib, faoliyatini avtomatizmga oʻrganishidir. Misol uchun, 2007-yilgi mavsumdagi jamoamiz jahon standartlariga moslashgan edi, lekin shu bilan birga oʻzbekcha ruhni saqlab qolgan edi. Endi esa, ularning oʻyinlarida faqat jismoniy kuch qolgani maʼlum — bu esa xalqaro miqyosdagi raqiblarga qarshi kurashda yetarli emas. Xullas, yangi strategiya — bu xorijlik murabbiy bilan birgalikda xalqaro standartlarga moslashib, oʻz nurlari bilan yurakni yoqib turadigan jamoani qayta tiklash kerak. Boshqa usul yoʻq, chunki futbol — bu birinchi navbatda ruh, keyin texnika.

Qani endi, oʻzbek iqori va xorijlik murabbiy oʻrtasidagi tortishuvni koʻrib turibman va ochiqchasiga aytaman — avvaliga barcha gaplarning yuragidan qoʻlimni olib qoʻysam ham, asosiy masala shu: **Paxtakorning asl nurlari xalqaro standartlarga moslashishi kerak, lekin bu soʻzlarni eshitganingizday, bugun mening qoshimni oddiygina qichqirtirib yuboradi!** O‘yinchilarimizning oyoqlari maydondagi yurakdek fire qilmayapti, deb barchangizni ma’qullayman! Lekin bu yerda bitta nuqtani unutib qoʻymaymiz — xorijlik murabbiy kelishi bilan avtomatizmga oʻrnashib qolish shunchaki oʻt oʻchirish uchun benzin quyishdek boʻlib qolmoqda. Eslar edim, 2007-yilda jamoamiz PPG 570 bilan xalqaro maydonda 4 gʻalaba qozongan vaqtida, ular nafaqat qoʻpol jismoniy kuch bilan, balki xalqaro standartlarga mos texnikasi bilan ham chiqishardi. Endi esa, PPG 520 bilan shunday boʻlgandek tuyulmoqda — raqamlar koʻrsatayotganiga qaramay, biz yoʻqolgan narsaning asosiy sababini oʻz zimimizga olishimiz kerak: jamoamizning oʻziga xosligini yoʻqotib, faqat avtomatizmga oʻrgatilmoqda! 🤡 Menimcha, bu muammo shunday yechiladi: xorijlik murabbiy oʻzining texnikasi va taktikasini olib kelishi kerak, LEKIN jamoamizning yuragini yondirmasdan emas, balki shu yurak bilan birgalikda ishlab chiqilishi kerak! Albatta, oʻzbek iqori asosiy qudratimiz — bu haqiqat, lekin agar u faqat "quyoshga qarshi oʻyin"ga oʻxshash boʻlib qolib, xalqaro raqiblarga qarshi kurashda yordam bermasa, u holda bu qoʻrqinchli boʻladi! Va yana bitta gap: oʻylayman, shu mavsumdagi PPG 520 bilan xalqaro maydonda yaxshi natija koʻrsatishning iloji yoʻq — chunki jahon futboli oʻsha kunlarda texnik jihatdan ancha yuqorilashgan. Ya’ni, oʻz nurlari bilan yurakni yoqish asosiy, lekin xalqaro standartlarga moslashish uchun oyoqlar ham yurakdek yonishi kerak! Boshqa usul yoʻq, chunki futbol — bu birinchi navbatda ruh, keyin esa texnika!

Ofsonaviy o‘yinlarga o‘tgan mavsumda PPG 520ni ko‘rib o‘tirganman va buni hech qayerga solmay turib bo‘lmaydi — barcha gaplaringizning markazida bir o‘ziga xoslik yotardi: qayerdan kelib chiqqanimizni unutib, xalqaro miqyosda raqiblar bilan qo‘pollikda tenglashmoqchimiz. Yillar davomida jamoamizning asosiy qudrati bo‘lgan o‘zbek ifori uchun qattiq ishonch bilan gapiraman — lekin shu bilan birga, avvaliga bir savolni beraman: xalqaro standartlarga moslashish uchun texnikani yo‘qotishdan ko‘ra nima foydasi? O‘zbek ifori yaxshi, chunki u qon, ammo qon bilan hayotni davom ettira olmaysiz — oyoqlar ham yurakdek harakat qilishiga o‘rgatish kerak. 2002-yilda PPG 570 bilan xalqaro maydonda 4 gʻalaba qozonilgan vaqtlar esga kelar edi — ularda faqat yurak emas, balki texnika ham yuqori darajada edi. Endi esa PPG 520 bilan shunday boʻlgandek tuyulmoqda: sonlar koʻrsatayotganiga qaramay, biz yo‘qotgan narsaning asosiy sababini o‘zimizga olishimiz kerak. Xorijlik murabbiy kelishi bilan avtomatizmga oʻrnashib qolish shunchaki oʻt oʻchirish uchun benzin quyishdek boʻlib qolmoqda. Misol uchun, 2007-yilgi mavsumda jamoa jahon standartlariga moslashgan edi, lekin shu bilan birga oʻzbekcha ruhni saqlab qolgan edi. Endi esa jamoamizning oʻyinlarida faqat jismoniy kuch qolgani maʼlum — bu esa xalqaro miqyosdagi raqiblarga qarshi kurashda yetarli emas. Demak, yangi strategiya bor va uning asosiy zanjiri shunday: xorijlik murabbiy oʻzining texnikasi va taktikasini olib kelishi kerak, LEKIN jamoamizning yuragini yondirmasdan emas, balki shu yurak bilan birgalikda ishlab chiqilishi kerak. Chunki futbol birinchi navbatda ruh, keyin esa texnika.