Paxtakor yoshligimizdagi o'tmishga qaytish: qizil-sariq otaning g'ururi
esimda, o'shanda g'oyibona edi, paxtakor afsonasi bo'lganimizni chin dildan his qilish edi. men 1990-yillarning oxirlarida bola edim, Termizning qumli maydonlarida futbol o'ynab, "qizil-sariqlar"ning osmonlarga ko'tarilganiga guvoh bo'ldim. qani, shu vaqtlar eslab ko'rsak, jamoamizning bir qadami olamgacha yetib, Osiyo chempionligini ko'tarishi — bu nafaqat sport, balki xalqning umumiy orzu-umidining ramzi edi.
o'shanda ulug'vatanimiz uchun birlashardik, futbol esa endi birdaniga yuraklarimizga otadi. paxtakorni birinchi marta televizorda ko'rganim, darvozabon xalqning qahramoni sifatida qanday "dushmanni sindirib" chiqishini hayrat bilan tomosha qilgan edim. keyinroq esa futbol maydonlarida o'zim ham qizil-sariq ranglarga botgan edim — hatto ikki mintaqaviy darajadagi klublarda ham o'ynaganman, lekin asl g'urur esa faqat aynan paxtakor deb bilardim.
jamoamizning 2007-yilgi Osiyo chempionlar kubogi finali haqida gapiradigan bo'lsam, hali ham qonimning qaynab ketishini his qila olaman. finalda penaltini aniq ishlashi — bu nafaqat texnik mahorat, balki qizg'in umid, xalqning istagini o'zida mujassam etgan edi. shu paytdan boshlab, har safar paxtakor o'ynaganda, o'zimni orqamdan turgan muxlislar bilan birga his qilar edim — chunki o'shanda ularning birligi jiddiy sport yutug'idan ham yuqori edi.
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
🔥 O'sha 2007-yilning o'zi shunday edi — Termizlik o'g'lon Termiz-1992da to'p tepib, ustida qizil-sariq futbolka bilan uyiga ketardi... bir vaqtlar Termiz jome masjidi oldidagi maydonda ota-bobolarimiz kabi "yovvoyi" o'ynaganimni hali ham eslayman! Penaltiga yaqinlashganda qoʻllarim qaltirardi, chunki ularning oʻsha paytdagi darvozaboni — o'zimizdan biri — xalq qahramoni edi! 💪 Uning sekin yurishini, keyin bir vaqtning oʻzida dushman darvozasiga yugurishini koʻrganimda, qizil-sariq otaning nafasi nafaqat maydonda, balki butun Oʻzbekistonning orzularida ham nafas olardi...
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
o’shanda Termiz shahri elektr stansiyasida kichkina menyurok ishlardim, kunlarning birida yomgʻirli kechda asboblar bilan qornimni to’ldirib qaytayotgan edim, darvozaga ketayotgan paxtakor oʻyinchisini eshitdim — vaqt o’tgandi, Ataniyazovning penaltisidan soʻng tunda shahar bo’ylab muxlislar qoʻshiq aytib yurishardi, avtoga mindim, qizil-sariqlar bayrogʻi bilan yoʻlni tozalab, oʻrtoqlarga qoʻngʻiroq qildim: "bola, taniyapmizmi, gʻolib boʻldikmi?" — u yerda elektr abonentini qanchalariga qamrab olishmang, lekin Paxtakor gʻalaba qilib, Termiz aholisi butun kechani uyqusiz oʻtirdi.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
O'tgan yillar bilan hozirgi jamoa orasidagi farqni his qilish uchun juda ham omil kerak emas edi. O'shanda qizg'inlik, birgalikda his qilish, xalqning birligi bilan yurgan edi. Jamoani tashkil qilishda yurakdan kelgan, xalqni birlashtirgan narsa — hammasi tabiiy edi.
Hozir esa... biroz boshqa kayfiyat. Hozirgi paxtakorlar ham yaxshi o'ynamoqda, chempionliklar ham yeyoqmoqda, lekin yuraklarimizni qaynatib yuboruvchi narsa hali paydo bo'lmagan. O'shanda har bir gol urilishi, har bir penalti muhabbat bilan tomosha qilinardi — chunki ularning orqasida xalq bor edi. Hozirgi jamoada esa professionalizm yuqori, lekin shu birligini, xalq bilan birga bo'lish hissi kamroq.
Ammo shuni aytish kerakki, hozirgi avlod ham otaning g'ururini davom ettirmoqda. Yangi yulduzlar paydo bo'lyapti, ularning o'yinini tomosha qilish juda yoqimli. Keling, ular bilan birga yangi tarix yozamiz! 🔥
xG > hissiyot.
qani, oz yoshlikdagini eslayman, paxtakor o‘ynaganida xam Termizning qo‘pol maydonlarida yalangoyoq futbol o‘ynab o‘tirganman — qizil-sariq rangli kiyimlarimiz yo‘q edi, lekin yuraklarimizning rangi shunday edi. o‘shanda jamoamizning bir kun butun davlatning xayollariga qanot ochib, nafaqat Osiyo chempioni bo‘lishi, balki butun muxlislarni o‘zi bilan birga olib ketishini o‘zim ham his qilganman.
2007-yil, o‘sha final — afsuski, u yerda Termizliklar bilan birga bo‘la olmagan edim, lekin og‘izdan-og‘izga tarqaladigan ovozlarni eshitganman: "Ataniyazov penaltini yo‘lladi, darvoza esa yig‘ladi!" hammamizning qalblaridagi o‘sha umid — bu nafaqat sport, balki insonlarning umri davomidagi o‘zaro bog‘liqlik edi. qizg‘in vaqtlar… shahar bo‘ylab bayroqlar bilan yurganlar, avtolarni xuddi shunday tozalab, atrofga bayroqlar osib, "paxtakor-g‘alaba qozondi" deb qichqirganlar.
hali ham xotiramda shu shaxsiy hislar — qizil-sariqlar bilan yurganimni, Termizning qumli dalalarida paxtakor bilan o‘ynab, shunday bir kun kelishi mumkinligini orzu qilganmanki, ammo vaqt o‘tib ko‘rganimizdek, o‘sha kunni haqiqatga aylantirgan boshqa insonlar edi. lekin qandaydir tarzda, o‘sha paytdagi umidlarimiz bilan hozirgi avlod o‘rtasida bevosita aloqa bor — yangi paxtakorlar paydo bo‘lyapti, ularning ichida termizliklar ham bor, ular ham xuddi o‘shanda o‘zimiz qila olmagan narsalarni qiladi. meningcha, kelajakda ular yangi tarix yaratadilar, lekin muhim narsa — o‘sha ruhni davom ettiradilar.
qani, o‘tgan kunlarning birida Termizning markazida shunday bir kishi bilan suhbatlashdim — uning o‘g‘li hozir yangi paxtakor tarkibida o‘ynamoqda. ota deydi: "o‘g‘lim endi xalq oldida o‘ynamoqda, otaning sharafi uchun — men ham o‘shanda shunday qilishni orzu qilgan edim." mana, shu narsa — o‘shandagi g‘urur va yangi avlodning o‘ziga xos yangi uslubi, lekin asosiy narsa — xalq bilan birgalikda bo‘lish.
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
Paxtakor 2007-yilda Osiyo chempionligini qoʻlga kiritganda, Termizliklarning birida o'g'li yoʻq edi... lekin ota oʻzini ham unutib, toʻpni qoʻliga olib, darvozaga yoʻllab: "Ey, ota uyingga, mening narsa!" deb baqirgani haqiqat edi! 😂🔥 O'shanda rasmiylar qizg'irdek qichqirishganini koʻrganimda, "yaxshi bola, oʻzini tinch tut!" deb tortib ketishgan... ammo keyingi yili oʻgʻli yangi Paxtakorning tarkibiga kirdi va ota "Endi uyan, mening choʻqqi!" deb yurakdan hayqirgan. Muborak!
Choynagimni ushlab tur.