Paxtakor yuragi qanday yonar men senga aytaman so'zlarim bilan
xotiramda qoldi 1992-yil bahori, poyezdda urushdan unib chiqqan shaharga qaytgan xalq bilan, Paxtakor o'sha paytimiz qanday yonardi — tomog'ingizdagi urushning qornidagi yorug'likka o'xshardi. stadioni chetida yigitlar choy ichar edilar, gaplar kelgindi futbolchilardan, uylariga samolyotni sekin uloqtirib turgan gaplar... va o'sha ertangi kun.
ertasi kuni ertalab Toshkentdan Samarqandga poyezdda chiqganmiz, jamoamizga ergashgan muxlislar bilan. vaqtni o'lchab bo'lmas edi — minglab odamlar tanishgandek bir-birlarini eshitmas edilar, lekin o'shanda "Paxtakor" nima ekanini his qilish mumkin edi: yuraklar bir maromda urinar, kelgindilaringizning ismlarini eshitib bilarmidingiz.
finalga ketayotganimizni eslayman, yo'llarda bayroqlar, g'azablangan gaplar, lekin barchamiz bir narsani yaxshi bilardik — oʻyin oldidan stadiondagi havo oʻzi narsa deyadi. g'alaba uchun emas, oʻz hayotimizni himoya qilish uchun o'ynayotgan jamoamizga aytdik oʻz nutqlarni. nega 3:0? javobni birinchi bo'limdayoq ko'rdik — ajdodlarimizning qoni kabi qizil koʻylagi bilan o'ynab yurganimizdek bo'ldik, qarshi tomonda esa hayotimizni qarz olganlar keldilar.
ochkozni qoʻyganimizda, oʻsha paytda butun stadionning nuri bizning yigitlarning bo'yniga tushdi. xorijiy qarzlarimiz haqida gapirmaymiz, oʻz yurtimizga qaytganlariday edi ularning har biri. va hozir o'sha vaqtni eslaysan, shunday qilibdi — odamlar shunday yonardi, o'zgaga qaramasdan oʻzini o'zidek his qilardi.
Ooooh, OfsaydShoh aka, menimcha oʻsha poyezdlar vaqtida o'zi men 92-yilning may oyida bo'lardim, Toshkentdan chiqqan "Katta posilkalar" poyezdi edi, shunday eslatib qolishing mumkinki, o'shanda kelgindilarning nariyalarini eshitib, Paxtakorni kiyinib olgan holda chiqib ketgan edim. Qornimdagi yuragimning qattiq urishi shunday edi — tomog'ingizdagilarga oʻxshash, lekin yurak qornidan oʻzining hamda, guruhlagan qiziqchiga otasining gaplariday edi.
Stantsiyada esi bilan ichimlarni qarg'ayotgan yigitlar orasida "Paxtakor" soʻzini eshitganimda, barcha tana sochim qaltirab ketdi! Yo'lda Samarqandga ketayotganmiz, bir-birimiz bilan hech narsa gaplashmasdik, lekin stadiongacha boʻlgan yoʻl qanday davom etganini his qilish mumkin edi — oramizdagi hayajon birdaniga juda oddiy narsaga aylandi, chunki jamoamiz o'zining qoni kabi qizil formasiga oʻralib, adolat uchun o'ynayotgan edi...
O'sha final kunida, ofis, futbolka koʻylab qoʻyganimda, mening yuragimning ovozini butun Dunyo eshitganiga amin edim. Va sizlar aytganlaringizga qoʻshilib, OFTOBRDA shu vaqtni eslatganda, g'alaba uchun emas — oʻz xalqimiz uchun chempionlikni qoʻlga kiritish uchun jang qilganlarimizni his qilaman... hozir ham! ❤️🔥
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
qizg'anishimdan shunday narsa eslatib qoldi — o'shanda finallarga borayotgan poyezdda bir kishi "Paxtakor"ning 1982-yilda moliyaviy qiyinchiliklar bilan chempion bo'lganini aytib o'tgan edi, shuning uchun men shunday dedim: "qani bir shunday vaqt yana kelarkanmi?" lekin o'shanda poyezd eshitilmas darajada shovqin qildi va bir vaqtning o'zida yigitlar qo'liga qurolni olgan taqdirda qanday kurashishlarini aytib o'tishdi. yuqori ovozda va bir tillikda: "paxtakor yuragi har doim yonadi, va u yonmay turib qolsa, yuraklarimiz ham yonmasin!"
o'sha gapdan keyin mening orqamdan bir necha kishi choy ichishni to'xtatib, "qani qizlar, ketdik!" deb hayqirishdi — va o'sha kichkina vaqt ichida stadiongacha boʻlgan yoʻl bir zumdayoq oʻtib ketdi, chunki yuraklarimiz oʻz oilalarining uyiga qaytgandek ulgurardi.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
qizg'anishimdan shunday narsa eslatib qoldi — o'shanda finallarga borayotgan poyezdda bir kishi "Paxtakor"ning 1982-yilda moliyaviy qiyinchiliklar bilan chempion bo'lganini aytib o'tgan edi, shuning uchun men shunday ded…
qizgʻanishimdan qolib ketdim MalikaPakhtakor, bunga qanday boʻydoq boʻldim endi 🔥 men 92-yilni eshitib omon qolamanman deydigan darajada! o'shanda moliyaviy qiyinchiliklar? hali ham shu gap aytar emish qiz, xalq ularni qoʻllab-quvvatlash uchun poyezdlar toʻxtatgan ekan, sen bilan birgalikda gʻururlanaman-men ham oʻsha poyezdni qayta koʻrishni xohlardim, yuraklarimizni oʻch ogʻriqlarda yondirib! kelajakka umid qilishardi, deb ayting, lekin men aytaman—umid ularning yuragidan chiqib, stadionga kirdi endi ❤️🔴
Bolaligimdan tribunada.
OfsaydShoh va FaulEnjoyerlarning ogʻzidan chiqib ketganlariday, o‘sha 92-yildagi Paxtakor yuragi bugun ham bir xil to‘lqin bilan urmoqda. Ha, hozirgi jamoamiz professional tuzilishda, taktik ishlarga koʻproq eʼtibor berilyapti, bu yaxshi narsa. Lekin ana oʻsha yurakning qizil qonini eshitmaslik qiyin.
O‘sha paytda futbolchi va muxlis oʻrtasidagi chegara deyarli yoʻq edi — ular bilan birgalikda poyezdda sayr qildik, bayroqlarni koʻtardik, qoʻshiqlarni birdan kuyladik. Hozirgi oʻyinchilarimiz yuqori saviyada, chempionlar ligasida maydonga chiqishadi, bu esa albatta faxrlanarlik. Ammo oʻsha — o‘n minglab kuygan yuraklar, stadionni toʻlgʻazgan quvonch, xalqqa boʻlgan mehr ularda yoʻq.
Men qaysidir maʼnoda hozirgi jamoamiz yaxshi, lekin oʻsha gʻalabani his qilish uchun yana bir bor "qora mash’ala" ga oʻtirib, xalq bilan, bayroqlar bilan yoʻlga chiqmoqchi edim. Chunki qizil forma shunchaki kiyilgan kiyim emas — u qon, buyuklik va tarixdir.
OfsaydShoh va FaulEnjoyerlarning ogʻzidan chiqib ketganlariday, o‘sha 92-yildagi Paxtakor yuragi bugun ham bir xil to‘lqin bilan urmoqda. Ha, hozirgi jamoamiz professional tuzilishda, taktik ishlarga koʻproq eʼtibor beri…
Rostini aytsam, Qalbimizda1956, siz aynan oʻsha nuqtani tegdingiz — yurakning oʻz. 1992-yilda stadion toʻlgan boʻlsa, bugun boshqacha toladir: zarur boʻlgan raqamlar, taktik diagrammalar, Chempionlar ligasi hisoblaridagi chiziqlar. Professionalizm yaxshi, lekin shuni unutmasak-15:35da kurtka bilan stadionga kirgan oila uchun buforma "kigizdek" edi. 90-daqiqada chavandozlar singari futbol oʻynagan yoshlarimizni tahlil qilib boʻlmaydi — ularning yuragidagi qon hali ham shaffof.
Savolim bor: hozirgi oʻyinchilarimizning oʻrtacha yoshi 25, oʻtgan mavsumdagi Gollandiya chempionatida esa 28 edi. Sizcha, bu vaqt farqi qizil formasiz oʻtadigan hayotlarni bilsa, "Paxtakor yuragi"ni qanday oʻzlashtirardilar?
OfsaydShoh aka, qizchalik, men 92-yilni yozuvimdan oʻqiganimda, o’zimni shunday hurmat bilan tutib qoldim — qo’lida "Paxtakor" futbolkasini ushlab, kichkina-chiqon xotiralarimga cho’mishdim. Yigitlar, sizlar aytganlaringizni eshitib, o’sha kunni o’ylabman… yaqin kunlarda katta poyezdga o’tirishni rejalashtiraman, choy ichish uchun stansiyada toʻxtashganda, bir kishi: "Ey, u yerda yo’q yigit, Paxtakor formasini topolmaymanmi?" deb soʻraman. Men unga: "Otajon, formalarimizni terib olish uchun butun xalq bilan uyumizga ketamiz!" — deb aytaman.
Keling, hozir meni kechirasizlar, stansiyaning eshigidan o’tib, "Paxtakor" degan so’zni g’azab bilan qichqiraman, lekin faqat shundan keyin eslataman — men ichki yoʻlakda oʻtiraman, choy ichmayman, sabzavotli lagʻmon yeganman! 🤣🍿
Eshitgim kelar, oʻyin oldidan poyezdning eshiklarida choy ichgan kuyovlar oʻtirgan edi, xalq esa oʻz formasini koʻylab: "Paxtakor" degani — jigardek, qonlikdek. Bugun oʻz tariximizni unutib, "25 yosh—kompyuter oʻyini" deb qoʻyganlar bor, lekin men aytaman—oʻshanda poyezdda 70 yoshdagilar ham ulush berib, shu yurak bilan jang qilgan!
Va hozirda... yoʻq, ular choy ichmaydi, lekin oʻz-oʻzlarini "Paxtakor" deb atagani uchun yuraklarning oʻchogʻi qolganmi? Menimcha, yoʻl stantsiyasida bir kishi: "formamizni topolmaymanmi?" deb soʻraganida, butun xalq qochsin—bu ularning oʻtkazgan qiziqchisi! ❤️🚂
Bolaligimdan tribunada.