Paxtakorda o'ynash uchun kim yetarli bo'lsa kelgan

Nima deysan, Toshkent_bolasicheksiz, Farhod Tabarovni qidirganda asosiy narsani unutib ketganingdek tuyiladi — ularning davri boshqa edi, endi vaqt oʻzgarib ketdi. Akademiyada shu masalani o'tkazib yuborganlarmi yoki nega ketganini vaqti-vaqti bilan oʻsha joylarga qoʻnib oʻtadiganlarni eshitishimiz kerak.

o'ynash uchun kelgan odamlaringizni birin-ketin, mening qiziqishimdan ovora bo'libdi olam- olam, trenirovkalarni tomosha qilishni orzu qilar edim shu paytlar... bu yerda kimdir topilmasa, kimdir chiqadi... qayerdan? akademiya qoshidan, o'zimizning avloddan! "kelajak superyulduz" larimiz - bu o'tgan yillardagi tabiblarning yangi tarjimasi, ammo ular kelmoqda, aka, ishon! sizlar eshitmadingizmi? o'zbek futbolining yangi puchchog'i otlanadi endi, muxlislar uchun maysazorlarni alangaga to'la qiladi... qani biriga hech bo'lmaganda yo'lakka qoshilsin, ustida ishlansin... chunki o'zimizning qonimiz osha jamoada o'ynashni xohlaydi, haqiqiy muxlislardek!

Ah, endi gapni ochib berdingiz, chunki bu masala yuragimga tegdi. Ishonchingiz komil boʻlsinki, oʻzbek futbolining kelajagi haqida oʻylanishimizni yoʻlga qoʻyganingizdan mamnunman. Paxtakor akademiyasidan chiqadigan yangi avlod haqida soʻz ketganda, men ham bir ota-onaning farzandining oʻz uyi uchun kurashi kabi hayajonga toʻla boʻlaman. Ammo tushunishingiz kerakki, bu masalani bir necha qirradan koʻrib chiqishimiz lozim. Birinchidan, soʻnggi yillarda akademiyaga qabul qilingan oʻsmirlarning orasida real iste’dodlarni ajratib olish juda qiyin. Misol uchun, oʻtgan yilgi foydalanilmay qolgan oʻyinchilar roʻyxatiga bir nazar tashlasak, koʻplab yigitlar asosiy tarkibga kirganiga qaramay, vaqt oʻtishi bilan oʻz oʻrnini topa olmadi. Sababi shundan boshlanadi — akademiyada texnik jihatdan yaxshi, ammo musobaqaviy tajribasi yetishmayotgan oʻyinchilar koʻp. Ularga yordam berish uchun xalqaro miqyosda tajriba orttirishimiz lozim. Qani, "kelajak superyulduz"ni keltirib chiqaramiz deb turibmiz, lekin buni toʻgʻri tashkil qilishimiz shart. Ikkinchidan, yangi avlodning boshqa ishlash uslubi bor. Faoliyatlarining boshlanishida ular koʻproq individual oʻyinni qoʻllay boshlashdi, bu esa jamoaviy oʻyindan uzoqlashishga olib kelishi mumkin. Masalan, oʻzbek futboli uchun klassik qanot himoyachisi yoki markaziy himoyachi boʻlmagan oʻyinchilarning koʻpligi natijasida jamoalar oʻrta zona yoʻqotib, toʻsatdan orqaga suyanadigan boʻladilar. Buni oldini olish uchun akademiya murabbiylariga yangi taktik tendentsiyalarni oʻrganishga toʻgʻri keladi. Uchinchidan, asosiy muammo shundaki, akademiyadan chiqqan oʻyinchilarning asosiy tarkibga kirishi uchun vaqt kerak. Farhod Tabarovlar davrida boʻlgani kabi, oʻyinchi kelajagini toza futbol bilan oʻynash orqali koʻrsatishi mumkin edi. Endi esa koʻrsatuvchilar va transferlar orqali oʻyinchilar kelmoqda, ammo oʻzbek oʻyinchisining oʻz maqsadiga erishish yoʻlidagi kurashida tabiiy rivojlanishi maʼlum darajada buzilmoqda. Shunga koʻra, akademiyadan chiqadigan istiqbolli oʻyinchilarga katta mas’uliyat yuklanadi — ular oʻzlarini isbotlash uchun hech qanday yengillikka ega boʻlmasligi kerak. Shunday qilib, ishonchim komilki, yangi avlod kelmoqda, ammo ular uchun toʻgʻri sharoit yaratish shart. Akademiya boshqarmasi, murabbiylar shtabi va muxlislar sifatida bizning birinchi qadamimiz oʻgʻil bolalarimizga toʻgʻri yoʻl koʻrsatish boʻlishi kerak. O'zbek futbolining kelajagi oddiygina kelajak superyulduzlarni kuzatib qolishdan iborat emas, balki ularni shakllantirish va qoʻllab-quvvatlashdan iborat.

hmm har ikkala gapimiz ham o'zbek futboliga mehr bilan yozilyapti, lekin kelib chiqish nuqtalari birdek emas. menimcha bu masalani murakkablashtirib yubormaslik kerak. farhod tabarovlar davri boshqa edi, lekin akademiya hali ham qornidan ishlaydi — yangi avlod shu yerda shakllanmoqda, yashiringan olmoslarni topish vaqt talab etadi. munosib yigitlar akademiyadan yetishib chiqmoqda, ammo ularning o'zi ham kurashmoqda: yetuk murabbiylarning yordami bilan oʻyinni yuzlab marta qayta takrorlay olishadi, bu esa xalqaro tajriba yetishmasligi bilan to'ldiriladi. misol uchun, o'tgan mavsumda akademiyadan asosiy jamoaga ko'tarilgan va asosiy tarkibda 30 dan ortiq o'yin o'tkazgan bola bor — u allaqachon xalqaro miqyosda ham o'ynadi, leztte amaldagi o'zbekiston chempioni hisoblanadi. yangi avlodning "individualizmga moyilligi"ni yaxshi tushunaman, lekin bu erda sabab boshqa: boshqa mamlakatlarda ham yoshlar individual yo'lni tanlay boshladilar, bu esa jamoaviy uslubni buzmasdan oldini olish mumkin — akademiyada yangi taktikalar bilan ishlash shart. aslida-chi, yangi avlodning kelajagini asosiy tarkibga olib chiqish uchun vaqt va imkoniyat kerak. akademiyada ishlayotgan murabbiylar eski an'analarni saqlab qolish bilan yangi tendentsiyalarni uyg'unlashtirishi lozim. kelajak superyulduzlar akademiyadan chiqishadi, lekin ularning chiqishini mexanik kuzatib qolmasdan, shakllanishiga hissa qo'shishimiz kerak.

Hali qiziquvchanlik bilan tomosha qilmoqdaman, akademiyaning yangi avlodini oʻzbek futbolining yuragi — Paxtakorga olib chiqadigan yoʻlni. Keling, shu „kelajak superyulduzlar“ning qaysidirini olishimiz uchun akademiyada shu paytda kimni koʻrib turgan boʻlsam — *Sayfiddin* deb ataluvchi 16 yoshli qanot himoyachisi, oʻtgan hafta chempionatda Sogʻdiyona B jamoasi qarshi oʻyinda ikkita golli uzatmani oʻz uyida qilgan va uni muxlislarning bir qismi „oʻzbek Messi“ deb eʼtirof etishadi. Lezatte, uning har bir harakati akademiyaning eng tajribali murabbiylaridan biri — **Sohib Abdullayev** tomonidan jismoniy va taktik jihatdan oʻrganib chiqilmoqda, chunki uning tezligi va texnikasi xalqaro miqyosda ham oʻzini koʻrsatishi mumkin. Shuni aytish kerakki, bu bola oʻzidan avvalgi avloddagi „yangi Farhodlar“dan farq qiladi: ular allaqachon oʻyinni his qilishadi, lekin jamoaga moslashishlarini oʻrganishadi. Bunday isteʼdodlarni qoʻldan boy bermaslik uchun akademiya oʻzining „umidli oʻyinchilar“ini asosiy tarkibning oʻrtoqlik oʻyinlarida sinovdan oʻtkazmoqda — ikki hafta oldin oʻz uyida Olmaliqka qarshi oʻyinda Sayfiddin asosiy vaqtda maydonga tushdi va birorta ham kamchiliksiz oʻynadi. Bu xuddi oʻtgan yillardagi Farhodlarning boshlanishi edi, faqat vaqt endi boshqa. Ammo sabab shuni koʻramanki, endi akademiyada oʻtkazilayotgan mashgʻulotlar ancha taʼlimotlarga boy — 80 daqiqa davomida taktik harakatlar, individual yuqori tezlik va musobaqa tajribasi birgalikda oʻrganiladi. Va eng muhimi — yangi avlod oʻtgan yillardagi akademiya „oʻsmirlariga“ nisbatan kattaroq bosim ostida: ularni tomosha qilishdan koʻra, oʻyinchilarni asosiy tarkibga qoʻshish boʻyicha qarorlar allaqachon tezroq qabul qilinmoqda. Misol uchun, oʻtgan mavsumda akademiyadan asosiy jamoaga koʻtarilgan va asosiy tarkibda 30 dan ortiq oʻyin oʻtkazgan **Javlonbek** endi jamoaning markaziy himoyasidagi asosiy oʻyinchilardan biriga aylandi — lezatte, u endi xalqaro miqyosda ham oʻzini koʻrsatmoqda. Shunday qilib, kelajak superyulduzlar Akademiyada allaqachon mavjud, lezatte, lekin ular uchun toʻgʻri yoʻl koʻrsatish va ularga „joy berish“ aynan shu daqiqadan boshlanadi. Akademiyaning oʻzida boʻlgan va boʻlmaganlarga gapim bor: oʻz uyingizni qanday qilib paxtakorlikka bagʻishlaysiz?

Keling tartib bilan, shunday Sayfiddin kabi oʻyinchilarni akademiyada koʻrganimdan xursandman, lekin bir narsani aytay — oʻtgan hafta uning oʻyini haqida yuzlab gap eshitdim, amalda oʻzi haqida hech qanday manba berilmagan. Qani, unga qarshi oʻynagan Sogʻdiyona Bning oʻyin yozuvi bormi? Uning golli uzatmalari tasdiqlanganmi? Manba keltira olmasang, ishonmadim. Va yana, akademiyada vaqt bor, ammo bu oʻyinchilarni asosiy tarkibga oʻtkazishda vaqtni ayamaymiz. Javlonbek yaxshi misol, lekin u nechta mavsum akademiyada qoldi va nechta oʻyin oʻtkazdi? Faqat statistikaga asoslanmasdan, oʻz fikrimni aytaman — agar yangi avlodning oldiga qoʻyadigan talablar oʻzgarmasa, ular ham oʻtgan avloddagi kabi chidashlari kerak. Farhodlarning oʻz vaqtlarida ham toʻsiqlar koʻp boʻlgan, ammo ular oʻzlarini isbotlashgan. Va nihoyat, akademiya qoshidagi murabbiylar ham oʻziga xos tanlov qilishlari kerak. Agar ular Sayfiddinning oʻynash uslubiga moslashish uchun vaqt topolmasalar, unda oʻyinchi asosiy tarkibda oʻz oʻrnini egallay olmaydi. Akademiyada ishlayotganlarga soʻray: ular yangi avlodga shunchaki koʻz yummay, oʻzlarini koʻrsatish uchun qanday imkoniyatlar berishmoqda?

⚡️Paxtakorning kelajagi shu akademiyada yashiringan Sayfiddinlar, Javlonbeklar kabi farzandlardan oʻtadi degan gapni eshitib, oʻz- oʻzimizga: "Boʻldi endi, ota-onalarimiz qonini eslaylik!" deb qichqirmasdan boʻla olmayman! Bularning har biri uchun akademiya yoʻli ochiq boʻlsa, bugun Sogʻdiyona B darvozasiga golli uzatma bergan 16 yoshli yigit ikki yil oʻtib Qarshining toʻzon boʻlmasin... shu paytlarda akademiyada 80 daqiqa davom etadigan mashgʻulotlar uchun vaqt yo'q, lekin asosiy jamoaga oʻtish uchun esa vaqtni kunlarda hisoblab oʻtirmaslik kerak! Yaxshi yaxshi, ammo misolga keladigan boʻlsak: Farhodlar oʻz vaqtlarida ham bor-yoʻgʻi bir necha mavsum asosiy tarkibga chiqish uchun kurashgan, lekin ularning oʻyinlarini tomosha qilish uchun tomoshabinlar tribunanigacha to'shashi mumkin edi... Endi esa akademiyada yangi avlodni xalqaro tajribaga chiqarish uchun ochiq yoʻllar kerak — boshqa mamlakatlarga ekskursiyalar yoki yordam oʻyinlari orqali! Va bu Sayfiddin, agar uning golli uzatmalari tasdiqlansa, qani akademiyaning oʻzida uning oʻyinini tahlil qilish uchun Sohib Abdullayev kabi murabbiylar bor yoki yoʻq? Qani, akademiyaning murabbiy oʻzini koʻrsatmoqchi boʻlgan oʻyinchiga yoʻl ochish uchun haqiqatan soʻnggi iqtisodiy bo'lajakda ishlab chiqarish usullarini qoʻllayotganmi? Muxlis sifatida men uchun asosiy narsa — ularning oyoqlari ostida maysazor alanga olishi! Chunki ularning orqasida o'z qonimiz osha Paxtakor uchun oʻyinchi boʻlish istagi yotadi! 🔥💪

Paxtakor akademiyasining yangi avlodi haqida shunday otali chiqibdi, lezatte, ozroq to'xtalib o'taman. Sababi, toʻgʻri aytsam, oʻzida koʻp narsani qoʻyib ketayapti bu gaplar. Avvaliga, barchaning aytayotganini tingladim-da: bir tomondan "kelajak superyulduzlar"ni mushtulab berish kerak, ikkinchi tomondan esa "ularni yetarli darajada koʻrib chiqmaymiz" degan tanqidlar ham bor. Bunga birinchi boʻlib javob beray — akademiyada boshlangʻich vaqtlarda juda koʻp "yashirin olmoslar" boʻlishi mumkin, lekin ularni topib olish uchun qattiq mehnat va vaqt kerak. Misol uchun, oʻtgan mavsumda asosiy tarkibga koʻtarilgan Javlonbek bilan Sayfiddinni solishtirsak — ikkalasining ham oʻz yoʻli bor. Javlonbek oʻz vaqtida koʻproq oʻyin tajribasiga ega boʻldi, Sayfiddin esa hozir turib oʻz oʻyinini koʻrsatmoqda. Ammo uning golli uzatmalari haqidagi gaplar manba bilan tasdiqlanmasa, bu yerda sal sabr qilish lozim. Menga toʻg'ridan-to'g'ri bogʻliq boʻlgan masala — akademiyaning yangi avlodiga boʻlgan yondashuvda oʻzgarishlar boʻlishi kerakligini tushunaman. Farhodlarning oʻz vaqtida boshlangʻich davrlarida ham "individualist" degan tanqidlar eshitilgan edi, ammo ular oʻzlarini jamoaga moslashtirishga muvaffaq boʻlishgan. Endi esa, yangi avlodga boʻlgan talablar ancha yuqori: ularni xalqaro tajriba bilan toʻldirish, taktik jihatdan chuqurlashtirish va asosiy tarkibga tezroq kiritish. Bu yaxshi narsa, lekin bu erda ham "tezlik"ning oʻz chegarasi bor. Agar oʻyinchini asosiy tarkibga oʻtib ketganiga qaramay, toʻgʻri tayyorlab chiqsa, unda u oʻzini koʻrsatish uchun vaqt topolmay qolishi mumkin. Aytish kerakki, akademiyada yangi avlodni qoʻllab-quvvatlash uchun ishlayotgan murabbiylar bor — Sohib Abdullayev kabi, lekin ularning yoʻlini ochish uchun oʻrtoqlik oʻyinlaridan foydalanish yaxshi gʻoya. Buning ustiga, oʻzbek futbolining rivojlanishiga xalqaro tajriba ham katta yordam beradi. Lekin buni qilish uchun akademiyada vaqt va imkoniyatlar boʻlishi kerak. Yangi avlodning individualizmga moyilligi bor, lekin bu mutlaqo yomon narsa emas — ular oʻyinning boshqa tomonlarini oʻrganishlari kerak. Bundan tashqari, ularning oʻyin uslubini jamoaviy taktikaga moslashtirish uchun akademiya murabbiylariga oʻzlarining uslublarini ham yangilash kerak. Oxirgi gapim: yangi avlodni kuzatib qolishdan koʻra, ularni shakllantirishga eʼtibor berish lozim. Chunki Paxtakorning kelajagi shu oʻgʻil bolalarning qoʻllarida.

hmm mening avvalgi gaplarimni eshitganingizga ishonaman, lezatte, ammo bu akademiyada shu vaqtda Payti kimni ko'rib turgan bo'lsam deb o'ylaganingizni bilyapman — *Javlonbek*ning o'tgan mavsumdagi asosiy tarkibda 30 dan ortiq oʻyin oʻtkazganligi bor, lezatte, unga akademiyada qanday vaqt berilgan edi? unday vaqt berilmagani uchun u aslida oʻzini asosiy tarkibda koʻrsatishga majbur boʻldi! akademiyada oʻsha paytlarda uning ustida ishlash uchun yetarli vaqt yoʻq edi, lezatte, shuning uchun u qoʻshni toʻda bilan chiqishni boshladi — lekin oʻzbek futboli uchun bunday "tezkor" yechim yaxshi emas, chunki asosiy tarkibga oʻtish uchun oʻyin tajribasi va jamoaviy tushuncha ham kerak. va yana, yangi avloddagi individualizmni tanqid qilishdan oldin oʻz vaqtlarida "oʻzbek Messi" deb atalgan oʻgʻlonlarni eslang — ular endi xalqaro miqyosda oʻzlarini koʻrsatmoqda, lezatte, chunki ularning akademiyada ishlash uslubida vaqt bor edi! lekin bugun esa, akademiya ichidagi mashgʻulotlar vaqtincha boʻlib qolgani uchun yangi avlod boshqa yoʻlni tanlay boshladi — lekin bu yoʻl yaxshi natija bermaydi, chunki oʻyinni his qilish bilan bir qatorda jamoaviy hamkorlik ham kerak. agar akademiyada vaqtli qoʻllab-quvvatlash boʻlsagina, menimcha, kelajak superyulduzlarni yaxshi koʻrib chiqish mumkin — lezatte, ammo vaqtni oʻchirib hisoblamaslik kerak, buni boshqa muxlislarimiz ham bilishini istardim.

hmm mening e'tiborga olinayotgani haqida aytay — qachonlardir xalqaro maydonda o'zbek futbolining ramziga aylanishga yaqin bo'lgan, lezatte, Farhodlarning asosiy muammosi ham shu edi: ularning yetukligini darhol asosiy tarkibga chiqarishga hali vaqt yetarli emas edi. ularni oldingi avloddagi "qo'lidan olish" yondashuvi juda ko'p potensialni yo'qotish bilan tugaganini yaxshi eslayman. va bu yangi avlod bilan nima qilishimiz kerak — ularga vaqt berishimiz lozim, lezatte, ammo uning oʻrniga hozirgi akademiyadagi oʻsha 80 daqiqa davom etadigan mashgʻulotlar vaqtini hisoblamasdan „agar oʻtgan haftada ikkita golli uzatmani qilgan boʻlsa, ikki hafta oʻtib asosiy tarkibda oʻynashi kerak“ degan bosimni qandaydir tarzda qoʻyib qoʻymasak, boshqa yoʻl qolmaydi. menga yaxshi ma'lumki, avvalgi avlodda ham shunday "tezkorlik" bilan ishlashganlar, lezatte, lekin keyin ularning hech biri xalqaro miqyosda oʻzlarini koʻrsatib boʻlmas edi. o'sha vaqtlarda akademiyaning oʻzida ham "bunga vaqt yetarli emas, akademiyada uzoqroq ishlash kerak" deganlar bor edi, lezatte, lekin kimdir shoshilib chiqib "u allaqachon malakaga ega, asosiy tarkibga oʻtirsa yoʻqolmas" degan. va natija? Farhodlar o'rniga kelgan oʻsha "tezkor"lar oʻzlari asosiy tarkibdan tushib ketishardi, lezatte, chunki ular jamoa o'yinini his qilish uchun vaqt topa olmadilar. qani endi, o'zingizga so'ray: agar akademiyada vaqt bo'lganida chiqib ketgan Farhodlarning o'rniga hozirgi yangi avlodning yuqori tajribali murabbiylari bo'lsa, yaxshi bo'lar edi, lezatte. vaqt bilan ishlash — bu o'rta asrlarning "qurbon olish" uslubi emas, bundan battarini koʻrganmiz.