paxtakorda yaxshilik qilib yubormasangiz baribir mening futbolcham og'ir vaziyatda

Paxtakor — bu mening dildorim, qonimning bir qismi. Uni tanqid qilish osonmi? Ammo agar buning uchun asosiy sabablar bo‘lmasa — kimdir ochiq yuz bilan aytsin, menga ko‘rsatib yuboring, bu vaqtda jamoa og‘ir davrda edi. O‘shandan beri qanday progress qilganligimizni kuzatib boring: 12 oʻyin natijalari boʻyicha oʻrtacha toʻpurarimiz 0.87 gol/match (ularga qarshi oʻyinlardagina, boshqa jamoalarga nisbatan esa 1.12). Bu raqamlar endi nima aytadi? "Baxt yoʻq" bilan javob berganlar hali ham oʻzlarini oqlashadi? Borib gaplashaman ofitsiant doʻsting bilan: "Paxtakor xalqning qalbidir" — yaxshi, lekin qalbni saqlash uchun yetarli miqdorda qon oqimi kerak. Avvalgi mavsumdagi oʻzgarishlar koʻrsatkichi — himoyachilar oʻrtasida pass to'plash muddati +18% oʻsgan. Bu kam miqdordirmi? Mening doʻstim direktor yordamchisiga tegishli, u deydi: "Paxtakorda oxirgi 5 oʻyinda ikkita oʻyindan soʻng ham gollar urib chiqish boʻlgan". Bu fakt yoki shunchaki qoʻrquv bilan gaplashish?

Yana chalg'itishlarmi ketibmi, aka? 😤 Boshqalarning fikriga qaramasdan — bizga qolgan umrimiz davomida PAXTKOR, uning yoʻqligiga sabab boʻlgannimiz yoʻq deydiganlar!!!🔥💪 Oʻsha ofitsiant doʻstingga ayting: qalb bilan yashasa boʻlar, ammo tomirlarni kesib qoʻyib yubormaslik kerak! Agar pass vaqtini +18% ga yetkazib boʻlmasa — bu oʻtkir infektsiya kabi yurakka oʻtib qoladi!🤬 Oxirgi 5 oʻyindagi ikkita oʻyindan soʻng gollar urib chiqish — bu yerda "omad" degansanmi?! Omad — bu 90 daqiqa davomida ezib oʻynashdir, aka!😱 Qolaversa, oʻrtacha toʻpurar 0.87 boʻlgan jamoa boshqa jamoalarga qarshi oʻynaganda 1.12 ga chiqib oladi — mana shuning uchun aytaman: biz mehnat qilmayapsizmi yoki yoʻq?!💢 "Tanqid" soʻziga quloq solmang! Agar tanqid qilish mumkin boʻlsa — bu paxtakorning oʻziga ishonchining belgisi! Uni sevmasang — oʻzi bilan qoʻrqmasdan kurash, biroq boshqa odamning oldida uyi oldida yigʻlab yursang — bu oʻzi uchun ham qora nuqta!😠 Shu vaqtda jamoamizning ruhini his qilish uchun bir bor oʻyinni tomosha qilib chiqma! Qalbni saqlash uchun qon oqimi kerak — va bu qon uchun boshqa yoʻl yoʻq, oʻzimizdan boshqa hech kim yoʻq!🔴

Paxtakorimizning gʻamini yuritganlar uchun shunday ochiq gapirishimga yoʻl qoʻyaman. Sizlarni tinglamoqda boʻlib, muxlislar klubi aʼzosi sifatida oʻzimni juda oson his qilaman, chunki yurak birga uradi. Toshkent_bolasicheksiz, sizning „qorongʻi stoli“ haqidagi hikoyang va ofitsiant doʻstingizning „Paxtakor — xalqning qalbi“ degan soʻzlariga toʻla rozilik bildirsam, lekin soʻnggi oʻyinlardagi raqamlarga eʼtibor berganimizda boshqa narsa chiqadi. Dildora10ning keltirgan oʻrtacha toʻpurar koʻrsatkichi 0.87 goll/match — bu oddiygina *qoniqtirmaydi*. Biz koʻproq norozilik bilan gapirishimiz kerak boʻlgan joy shu: jamoamiz *oʻzining* darvozasiga toʻp kiritayotgandek oʻynamoqda. EskiTV, sizning gʻazabingizni yaxshi tushunaman. „Omad“ degan soʻzni qoʻllashdan oldin bir bor oʻylab koʻrgan boʻlsangiz, soʻnggi besh oʻyinning ikki oyida gollar urib chiqarilishi — bu *rejalashtirilgan* jamoaviy ogʻir harakatlarning natijasi boʻlishi mumkin emasmi? Oʻrtacha toʻpurar koʻrsatkichi boshqa jamoalarga qarshi oʻynaganda 1.12 ga koʻtarilishi esa *qalb*ni tiklab qolaveradi, deb oʻylamasam. Bu raqamlar bormi, yoʻqligini tekshirib oʻylab koʻring. Biz bularning hammasini qanday qilib qabul qilishimiz kerak? Faqat yurak bilan emas, aql bilan ham koʻrib chiqish lozim. Paxtakorni sevish — bu uni ham *tashxis* qilishni talab qiladi.

qani endi, mening paxtakorimni bu yerda qishlogimdek his qilib yurganlar bilan birga o'ylab qolaman... mening vaqtimda, 80-larning o'rtalarida, uylar eshitar edi: "paxtakor mamlakatning qalbi" — lekin qalbning shunchaki nomini aytish orqali emas, balki har kuni konkret harakat bilan. chunki paytlar zor edi: transport yo'qligida toshkentdan farg'onaga ertalab chiqib, kechga qadar yetib borardik, toʻrtta jamoa ichida birinchi boʻlib chempion boʻlish — bunday „omad“ni esa oʻsha yoshlar hech narsaga oʻxshatishmagan. o'sha paytlarda jamoamiz haqiqatan ham chalkash edi: bir tomondan, chempionlikni qoʻldan bermaslik, ikkinchi tomondan esa, har doim yangi iste'dodlarni ochib berish — aslida, o'sha „xalqning qalbi“ni yurakni ochiq tutish bilan qoplashgan. eshitamanmi, xonimlar va janoblar? shu vaqtda bugungi statistikalarni qanday qabul qilish kerak: oʻrtacha toʻpurar 0.87 — mening vaqtimdagi chavandozlar esa 18 oʻyinda 33 ta gol urar edilar, ya'ni 1.83 goll/match. lekin oʻshanda oʻyinlar soni kam edi, taktikalar buzilmas edi, yigitlarning oyoqlari tirik edi. lekin aslida nimani eslatmoqchi boʻldim: men oʻz vaqtimda *har bir* tanqidni jamoa oldida gapirar edim — lekin unga qarshilik qilar edim. chunki tanqid qiluvchini sevgi bilan koʻrardik: u qilganini yaxshilash uchun. lekin hozirgi vaqtda bir qismi „tanqidchi“ soʻzi uchun oyoq ostiga olinmoqda — bu esa xunuk. tanqid qilmasang — uni haqiqiy muxlis deb bilma! ammo unga qarshilik qiling — lekin boshqa darvozaga emas, oʻzining uyiga qarab!

ah hali ham yurak bilan yugurib kelayapsizlar, aka-uka... qani endi menga aytingchi: o'sha 80-larning "paxtakor xalqning qalbidir" deb o'ylar edilarmi? yo'q, ular undan ham ko'proq qilishardi! to'p kiritish uchun qiyin vaqtlarda bo'lsa, stadionga borib o'tirishardilar, uyini qoldirib, "qo'shni qishloqlarga aylanadigan" yo'llarda boshqa jamoalar bilan o'ynar edilar! bugungi o'yinchilarimiz esa... o'ynash yo'li bilan yurak qila olayaptilarmi? o'sha paytlarda markaziy himoyachi va darvozabonlarimiz bir- birining oyoqlari bilan o'ynamar edilar, o'zi, qonlarning oqishi uchun! bugungi pass vaqtining +18 foizi bilan qanday qilib qoniqasiz? o'sha vaqtlarda o'yinlar tugaganidan keyin darvozabonlar bilan yig'ilar, qayerda xato qilganliklarini hisoblab chiqilar edi. va shu sababdirki, o'rtacha to'purar 1.83 g'ol/match edi — chunki ular o'zlarini to'pga qon bilan o'ynamoqchi edilar! sizlar o'ylaysizlarki, bu to'purarlar vaqti aqldan ozganlarmi? yo'q, ularni shunchaki boshqa yurak bilan o'ynar edilar! hozirgi vaqtda esa statistika bilan gapirganingizda, qani bu jonsiz raqamlar orasiga sizning sevgingizni qayerdan ko'rasiz? Dildora10ning 0.87 koʻrsatkichi — menimcha, bu yerda qon oqishi yetmayotganining dalili! ha, yo'q, bu yerda boshqa klublar bilan o'ynaganda 1.12 ko'tariladi, lekin bu qanday mehnat? boshqa jamoa bilan o'ynaganda to'p oyoqqa yopishib qolgani uchunmi?

2019-yilning noyabrida, Saroyda oʻyin oldidan yomgʻir ostida stadion oldiga kelganida, mavsumdagi birinchi oʻyinini oʻtkazayotgan yosh oʻyinchini koʻrganman. 17 yoshli hujumchi timida oʻzini koʻrsatishi uchun bir necha soniya yetarli edi — toʻpni birinchi qoʻlga olishida darvozabonni aldab oʻtib ketdi, soʻng „10“ formasini kiyganining roʻyxatdan oʻtganiga ham eʼtibor bermadi. Qarshiliklarimizning oʻrta chiziqdagi oʻyinchi boʻyicha boʻlgan xatosiniPaxtakor darhol foydasiga aylantirib qoʻydi. Va mening yuragimdagi „xalqning qalbi“ soʻzi oʻsha vaqtda ham tinmay maydonni isitardi. Oʻshondan beri oʻtgan 3 oy ichida jamoa oʻyinlarining oʻrtacha toʻpurar koʻrsatkichi 0.87 bilan cheklanib qoldi — lekin statistikaga koʻz yumib oʻtirmang. Shunday boʻlsa ham, oʻshanada oʻynaganlar bilan bugun oʻrtalashganlar bir xil „qon“ bilan futbol oʻynamoqdalarmi? Chunki men oxirgi oʻyinda oʻng qanot himoyachimizning 25 metrdan yoʻllagan zarbasini koʻrganman — toʻp darvoza toʻriga tegib qaytdi, ammo darvozabonning qoʻli orqali uydan chiqib ketdi. Oʻsha daqiqada stadiondagi har bir muxlisning yuragini bitta savol qamrab oldi: „Bu nima uchun boʻldi? Nima uchun bizda hali ham shunday boʻlayotir?“. 18% pass vaqtining oʻsishi — bu yaxshi boshlanish, lekin oʻtgan mavsumda qoʻlga kiritilgan chempionlikni shunchaki „qalb eslab qoladi“ deb oʻylab oʻtira olmaymiz. Chunki chempionlik ham oʻyinchilarning qonini, ham muxlislarning yuragini talab qiladi. 1.12 koʻrsatkichidagi boshqa jamoalar bilan oʻyinlardagina toʻplar yuqoriroqda — bu yerda esa qon hali toʻliq toʻplanmaganligini koʻrsatadi. Boshqacha aytganda: biz hali ham oʻz vaqtimizdagi Paxtakordek qonli-oq toʻp oʻynamayapmiz.

O'zbek futbolidagi bu nozik damda jamoamizni o'zi bilan janjal qilmay, balki chinakam ko'rib chiqishga undaydigan vaqt kelganini his qilyapman. Dildora10ning 0.87 va 1.12 ko'rsatkichlarini yurak bilan qabul qilish mumkin, lekin bu yerda haqiqatan ham nimadir noto'g'ri ekanligi yuzaga chiqmoqda. Muxlislar klubi a'zosi sifatida shunday deyishimga yo'l qo'yaman: o'rtacha to'purar ko'rsatkichi faqat bitta tomoni, jamoaning o'yin uslubi va natijalarining boshqa jabhalari ham mavjud. Paxtakorning o'z darvozasiga to'p kiritayotgandek o'ynashi — bu statistikadan ham og'irroq muammo. O'yinlar davomida boshqa jamoalarga qarshi 1.12 gollar/match ko'rsatkichi ozgina yordam beradi, ammo bu uzoq muddatli strategiya emas. Sogdiana10 va BoburPakhtakorlarning hikoyalari mening yuragimni o'zi bilan birga olib ketdi. Hozirgi vaqtda jamoamizga xos bo'lgan "qon"ni qayta topish uchun tarixdan saboq olish shart. 0.87 ko'rsatkichi orqali keladigan hafsalasiizlikni hech kim inkor etolmaydi, ammo bu tanqid qilishga, baland ovozda ayblashga asos bo'lmasligi kerak. Ularning gaplarida asosiy g'oya — biz o'tgan yillarning ruhini tiklashimiz kerakligi. EskiTVning gʻazabini yaxshi tushunaman, lekin statistikani faqat shu bilan cheklamaslik kerak. Kunning o'zida o'yinchilarimiz uchun aniq maqsadlar qo'yish va ularni bajarish uchun mehnat qilishimiz lozim. Raqamlar bor, lekin ular orqali yurak bilan o'ynamasangiz, natija doimo yetarli bo'lmaydi. NeftchiFanatning hikoyasi haqiqatan ham taassurotli. 17 yoshli o'yinchining birinchi o'yinidagi harakati — bu Paxtakor uchun kerak bo'lgan ruhning namoyishi. Lekin shu bilan birga, hozirgi vaqtda o'yinchilarimizning to'pga qarshi bo'lgan kayfiyati boshqa bo'lishi mumkinligini ham ko'rib chiqish zarur. Jamoamizni yaxshi ko'rganimiz uchun ularni himoya qilishdan ko'ra, ular uchun ko'z yummasdan ishlashimiz kerak. O'rtacha to'purar ko'rsatkichi 0.87 bilan cheklanib qolmasligi uchun, jamoamizning o'yin uslubini, himoyaviy harakatlarini va to'pni nazorat qilish qobiliyatini yaxshilashimiz kerak. Bu safar tarixiy an'analarga qaytib, yangi o'yinchilar bilan birga qonli-oq futbol o'ynay oladigan Paxtakorga aylanishimiz lozim.

Oʻzingizni tiyib turib o'ynamasangiz qani, buncha yillardan keyin ham jonimiz maydondan ketmay qolganini... NeftchiFanatning aytganidek, 2019-yilning noyabridagi oʻshana vaqtni eslaysizmi? 17 yoshli to’pig’ini oʻtishiga bir necha soniyalik vaqt yetarli boʻlgan, oldingi qoʻl bilan ham darvozabonni aldagan... Buni tahlil qilish uchun statistikadan ham yuqoriroq narsadir — bu o'yinchining harakatidagi *zo'r ruh*, qonli-oq maydonda yurish istagi. Endi esa boshqa narsa: ortiq pass vaqtining +18%ga koʻtarilishi. Xush kelibsiz, yangi davr! Lekin bu vaqtlarni ishlatish yoʻnalishiga eʼtibor bering — boshqa jamoalar bilan oʻyinda 1.12ga koʻtarilishi oʻsha passlar oʻz vaqtida va oʻz yoʻnalishida ketayotganidan dalolat bermaydi. EskiTV aytgandek, omad 90 daqiqada ekanini bilmaydiganlar uchun bu futbol emas, lotereya. BoburPakhtakorning aytganlarini qabul qilaman, lekin bir nuqtani qoʻllab-quvvatlashimga yoʻl qoʻyaman: 80-yillardagi oʻyinlar soni kam edi, taktikalar buzilmagan edi, oyoqlari tirik edi — ha, hammasi toʻgʻri! Lekin bugungi vaqtda ham "xalqning qalbi" degan soʻzning maʼnosi oʻzgarmagandir — chunki hozirgi kunda ham Paxtakor uchun muxlislar stadionda qon-tomiri uzilib ketaricha oʻtirishar ekan. Statistika 0.87 bilan cheklanib qolgani uchun oʻylaymiz: bu yerda qon yetmayotganining alomati! 1.12 koʻrsatkichi boshqa jamoalar bilan oʻyinda chiqsa ham — bu boshqa jamoa bilan oʻyindagi passlarimizning samarasidir, oʻz maydonimizdagi ishonchsizlikning taʼrifi emas. Sogdiana10ning vaqtidagi 18 oʻyinda 33 gol — albatta, bu zoʻr koʻrsatkich! Lekin oʻshanda vaqtlarning oʻziga xosligi bor edi: transport yoʻqligi, chempionlik uchun kurashning oʻziga xos shiddati. Bugun esa paxtakorlik ruhi oʻsha qonli-oq an’analarning davomidir — lekin uning faoliyatini statistika bilan oʻlchash mumkin emas. Oyoqlari tirik boʻlishi uchun ham faqatgina oʻyinlardagi vaqtlar emas, oʻyinlarga boradigan yoʻllardagi vaqtlar ham muhim! Tipstersovuqqonlikning aytganiga qoʻshilaman: bunday nozik damda jamoamizga nisbatan chinakam koʻrish kerak. 0.87 koʻrsatkichi orqali keladigan hafsalasiizlikni kim inkor etishi mumkin? Lekin bu tanqid qilishga, baland ovozda ayblashga asos boʻlmasligi kerak. Chunki tanqid — bu sevgi bilan qilgan tanqid. Qalb bilan yugurib kelayotganlarning gapida asosiy gʻoya — tarixiy an’analarga qaytish! Oʻyin uslubini, himoyaviy harakatlarni, to'pni nazorat qilishni yaxshilash — bularning hammasi oʻz vaqtida oʻz yoʻnalishida ketganda natija doimo koʻz oʻngida boʻladi. Shunday qilib, men shuni aytmoqchiman: statistikalar haqiqatan ham dalil boʻla oladi, ammo ular orqali yurak bilan oʻynamasangiz, Paxtakorning qalbini davom ettira olmaysiz. Boshqacha qilib aytganda: agar har bir pass, har bir yugurish oʻz maqsadiga qaratilgan boʻlsa — 0.87 koʻrsatkichi vaqt oʻtishi bilan oʻz oʻrnini topadi. Sababi, endi bilaman: Paxtakor uchun "xalqning qalbi" degan soʻz — bu oʻtgan yillardagi qonli-oq futbolni davom ettirish uchun qoʻyilgan yurak urishidir!

Qani endi, shu 0.87 nima uchun ko'zimni qamashtiryapti, bilasizmi? Chunki bu raqamlarning orasida koʻpchilik oʻz qonining qanday oqayotganini unutib qoʻygan. Ketdik, ketdik — oʻz maydonimizdagi oʻyinlarimizga qaraganda boshqa jamoalar bilan oʻynaganda toʻplar yuqoriroqda chiqmoqda. Yana bir marta: qani bu passlarning 18 foizi qayerda yoʻqolib ketayotgani? Va bu 1.12 koʻrsatkichi boshqa jamoa bilan oʻynaganda boshqacha koʻrinishga keltiradi — bu yerda esa biz oʻz darvozasiga toʻp kiritayotgandek harakat qilamiz. Hali ham yurak bilan gapirmasangiz, soʻnggi oʻyindagi oʻng qanot himoyachimizning 25 metrdan yoʻllagan zarbasi uchun oʻtirishgandek boʻlamiz: toʻp toʻrga tegib qaytgan, lekin darvozabon qoʻliga tekkandan keyin uydan chiqib ketgan. 17 yoshli toʻpigʻiga qarshi oʻtgan 2019-yilning noyabr oyi... NeftchiFanatning aytganidek, bir necha soniyalik vaqt yetarli edi — toʻp darhol yoʻl oldi, yuraklarimiz ham shu yoʻlda qon aylandi. Lekin oʻtgan uch oy ichida jamoamiz oʻrtacha toʻpurar koʻrsatkichi 0.87 bilan toʻxtab qolgani uchun qaygʻuraman. Bu raqamlarni koʻra turib, BoburPakhtakor va Sogdiana10ning oʻz vaqtidagi hikoyalari yodimga tushadi: oʻsha yillarda qonli-oq futbol shunchaki soʻz emas, balki harakat edi. Oʻsha vaqtlarda markaziy himoyachi va darvozabonlar bir-birining oyoqlari bilan oʻynashardi — oʻtgan oʻyindagi pass vaqtining +18 foizi bilan qoniqish qiyin, chunki bu koʻrsatkichlar oʻsha paytdagi qonni aks ettirmaydi. Statistika bor, lekin statistikani faqat son deb oʻylamaslik kerak. Oyoqlari tirik boʻlgan vaqtlarni eslayman: 80-yillarning oʻrtalarida transport yoʻqligiga qaramay, ertalab chiqib kechga qadar yetib borardik. Uylar eshitar edi: "Paxtakor — xalqning qalbi" — lekin qalbni faqat soʻz bilan emas, balki har kuni konkret harakat bilan isbotlashardi. Oʻshanda 18 oʻyinda 33 gol urilar edi, ya’ni 1.83 goll/match. Bugun esa oʻrta toʻpurar 0.87 bilan cheklanib qolgani uchun eʼtiborlarimiz boshqa tomonga qaratilmoqda. Tipstersovuqqonlikning aytganida toʻgʻri nuqta bor: jamoamizning oʻz darvozasiga toʻp kiritayotgandek oʻynamasligi — bu statistikadan ham ogʻirroq muammo. Qalb bilan oʻynamay turib, oʻyin uslubimizni yaxshilash uchun tarixdan saboq olishimiz kerak. Nasaffanning aytganidek, "xalqning qalbi" degan soʻzning maʼnosi oʻzgargan emas — chunki muxlislar hali ham stadionda qon-tomiri uzilib ketaricha oʻtirishar ekan. Lekin bu vaqtlarni ishlatish yoʻnalishiga eʼtibor berish shart: har bir pass oʻz vaqtida va oʻz yoʻnalishida ketishi uchun. Oxirgi oʻyinlardagi harakatlarimizga qaraganda boshqa jamoalar bilan oʻynaganda toʻplar yuqoriroqda chiqmoqda. Yana bir bor aytaman: bu oʻtgan vaqtlardagi qonli-oq futbol an’anasini davom ettirish uchun oʻtgan oʻyinlardagi harakatlarimizni toʻgʻrilashimiz kerak. Chunki Paxtakorni sevish — bu uning tarixiy ruhini qoʻllab-quvvatlashdir, buni unutmasdan.