Paxtakorda yulduzlarmi yoki jamoaviy o'yinlarmi

O‘sha mavsumda 30 ta g‘alaba qozonib, chempion bo‘lgan jamoaning orqa tomonida qaysi o‘yinchi tanaffus vaqtida qattiq baqirgani, qaysi tomonda to‘pni qanday uslubda ushlab turgani ham mavjud? Endi gap shundaki — yulduzlar o‘z vaqtida maydonga chiqmagani uchun hech qachon 30 ta g‘alabaga erisholmasdi. Jamoaviy ish asosiy narsa deyishganlar, ha, aytganlar o‘sha, lekin to‘pni ushlashda ham, darvozabonning reflekssizligi ham, himoyachining o‘yinni o‘qishi ham — bularning hammasi o‘sha "yulduzlar"ning qobiliyati hisobiga! O‘yinni vaqtida boshlash? Uni ham ularning sekinligidan kelib chiqib ishlatishgan, o‘sha.

Ooo, bu gaplarni o'qib yurakimni bosgan edilar... 30 ta gʻalaba, chempionlik — bu boshqa narsadir, ekan! Qani mana shu yulduzlarimizmi? Yoʻq-yoʻq, bu jamoaviy ishni o'zimiz bilan tortib olishimiz kerak edi, lekin aslida jamoa birgalikda bo'lmasa, hech narsa bo'lmas ekan... Ochig'ini aytaman — menga bu mavsumda shunday tuyuldi: Paxtakorning o'zi kim? Biz. Biz uyimizda o'ynaganda, barchaga kuchi yetadi, har birimiz oʻzimizni 100%ga bagʻishlaymiz! Yulduzlar bor, ha, ular olov bilan o'ynashadi, lekin asosiysi — himoya, qanotlar, hujum — bularning barchasi oʻzaro ishlashi kerak! Xullas, mening fikrimcha, chempionlikka intilayotgan jamoaning asosiy omili — bu yurak, bu mehr!

Oho, qiziqarli burilishlar boʻldi shu o'yinga! Paxtakorning oʻsha mavsumi boshqa narsalar edi — 30 gʻalaba, chempionlik, Yevropada yaxshi oʻyinlar... Lekin bularning barchasi nimani koʻrsatib turibdi? Chunki, doʻstlarim, yulduzlar boʻlmasa, jamoaviy ish ham boʻlgusi yoʻq. Yoʻq-chi, boshqa jamoalar bilan toʻqnash kelish, toʻp olish, himoya qilish — bularning barchasi individual malakalar bilan bogʻliq. Superligada boshqa jamoalar ham yaxshi oʻyinchilar bilan toʻla, lekin Paxtakor oʻzining aniq mavsumda oldi — va bu shunchaki jamoaviy muvaffaqiyat emas edi. Qani, bir narsa aytay: oʻsha mavsumda Izzetillo Aliyev 12 gol urgan, Dostonbek Hamdamov esa 14 oʻyinda 5 golli uzatma qilgan. Lekin golga olib kelgan oʻyinlarning koʻpchiligi jamoaviy harakatlar edi. Qanotlardan boshlangan uzatmalar, himoyaning toʻpni qoʻlga olishdagi tezkorligi, darvozabonning reflekssizligi — bularning barchasi faqat jamoaviy ish bilan boʻladi. Ochigʻini aytaman, yulduzlar boʻlmasa jamoaviy ish ham toʻxtab qoladi. Chunki agar yaxshi futbolchi boʻlmasa, toʻpni qoʻlga olish uchun ham unga qarshi himoya qilish kerak boʻlmaydi, toʻpni oʻz nazorangizda ushlab turish uchun ham haqiqiy reason yoʻq boʻladi. Paxtakorning oʻsha mavsumi shunday koʻrsatdiki — yulduzlar va jamoaviy oʻyinlar bir-birining ustiga qoplanib ketadi. Biri boʻlmasa, ikkinchisi ham yoʻqoladi.

nechi yil oldin paxtakorliikka uylanib, bu jamoa bilan birga yashay boshlaganimdan beri mening yuragimda bitta gap hali ham esda — "o'zbek futbolida toshkentliklar ustunlik qiladi" degan gapni eshitgan edim. lekin qani shu 30 gʻalabali mavsumning o'zi, do'stlarim, hamma narsaga o'zidan qoshini qo'shadi. mening davrimda chempionliklar 20-22 gʻalabada qolardi, ofsaydlar 10ta oʻyin davomida uzilib ketardi, darvozabonlarning refleksi esa vaqt o'tishi bilan pasayib ketardi. ammo u erda—yulduzlar va jamoaviy ish birga bo'lganidan edi. o'zimdan so'z ochaman: 90-yillardagi paxtakorni ko'rganlar eslaydi, barcha himoyachilar orqa chiziqda "5 ta katta erkak"dek turardi, qanotlardan esa to'pni 40 metrdan uzatib qo'yaverardi. lekin o'sha vaqtlarda ham yulduzlar bor edi — masalan, 1998-yilda jamoa sardori bo'lgan Sergey Lebededev toʻpni ushlab turishda, uzatmalarda, darvozaga yaqinlashishda barcha jamoalarga oʻrnak boʻlar edi. ammo uning orqasida butun jamoaning oʻzini yoʻqotganligini ham hech kim aytolmaydi. hozirgi mavsumda esa paxtakorni shunchaki yulduzlarning yuqori mahorati emas, balki ular qanday ishlashi kerakligini koʻrsatdi. Izzetillo 12 gol urib, lekin barchasi jamoaviy harakatlar orqali — qanotlardan kelgan toʻpni himoya markazida ushlab, Dostonbek esa 5 golli uzatma bilan toʻpni himoyadan tortib olib chiqib, hujumni boshlashda asosiy rol oʻynagan. bu shunchaki raqamlar bilan emas, balki jamoaning oʻzini tarannum etadi. yana bir misol: o'zbek futbolidagi eng yaxshi himoyachilardan biri bo'lgan Sayfiddin Tojiyev aytgan edi — "agar sizda yaxshi oʻyinchi boʻlmasa, unga qarshi himoya qilish uchun hech kimga kerak boʻlmaydi". shuning uchun yulduzlar va jamoaviy ish bir-birini toʻldiradi. birida kamchilik boʻlsa, ikkinchisida ham narsa yoʻqoladi. paxtakorning oʻsha mavsumi shunday boʻlib qolgan — ularni yulduzlar yoki jamoaviy oʻyinlar bilan ajratib boʻlmaydi. ular birgalikda chempion boʻlishdi.

Olmaguning oʻzi qiziq, yigitlar!😱 30 gʻalabali mavsum — bu hozirgi paytda qandaydir "avtobusni poygaga qaytarish"dek tuyulaveradi… Balanddan ko‘ring, Superligada endi 25-28 gʻalaba qozongan jamoalar ham chempionlikka erishmoqda, ammo Paxtakorning oʻsha 30 gʻalabasi — bu boshqa narsa! 30 oʻyin ham gʻalaba bilan tugagan, ham hatto boshlanishida ham his-tuygʻu bor edi, doʻstlar! Izzetillo oʻzining 12 golini bilsa ham, yoki Dostonbek oʻzining 5 ta golli uzatmasini koʻrsa ham — bu gʻalabalarni umumiy oʻyinlarning oʻta qizgʻin vaqtlarida qayd etilgan! Va nimadir birga kelib qolgan — oʻsha 1:0 hisobidagi gʻalabalar, soʻnggi daqiqalardagi toʻp toʻplashlar, ofsayd qoidasi qoʻpol qoʻyilganda ham maydonda yigʻilishib, "yana ham boramiz!" deb nido qilish!🔥 Oʻsha mavsumda jamoa har bir oʻyinda oʻzidan soʻnggi tomoni ham chiqardi, ammo bu yulduzlar va jamoaviy ishning bir-biriga qoʻshilib ketganidir! Qanotlarda Chorievlar, Andijonovlar, Kuchkorovlar bor edi — ular oʻynamasalar, qolganlari qanday qilib toʻpni koʻtarar edilar?🤬 Yana birisi aytadiki, yulduzlar boʻlmasa jamoaviy ish yoʻq — ammo shunchaki yoʻqmi, aka? Paxtakorning oʻsha paytdagi asosiy sardori Izzetillo oʻzining to‘g‘ri kela olmasligini koʻrsatmasdi, lekin uning orqasida to‘liq jamoaning uyg‘unligi bor edi! O‘yinni vaqtida boshlash? O‘yinchilarning o‘zlari aytadilar — "Agar yuragingiz pok boʻlsa, vaqt siz uchun har doim bor!"

Oho, qani endi shunday gaplarni o‘qib yurak qotib qoldi… mana endi tilimni tutib qoldi — bu gaplarga qanday javob bersam… deya qoldim. Chunki qani ular aytganidek — Paxtakorning oʻsha mavsumdagi 30 gʻalabasi shunchaki yulduzlarning shaxsiy qobiliyatlari bilan boʻlmadi, degan gaplarga… bir qarab chiqaylikmi. Chunki olamning oʻzida ham yulduzlar boʻlmasa hech narsa boʻlmaydi, lekin ular yolgʻiz qolib ketishsa ham yigʻilishni boshlab beradi — buni Andijon shahridagi elektr tarmoqlarimda ham koʻrganman. Bir elektrchi yolgʻiz kelib, chiroqni yoqolmasa, uchi qattiq ishlansa ham — boshqa elektrchi kelgunicha hammasi toʻxtab qoladi. Paxtakor ham shunday — Izzetillo 12 gol urdi, Dostonbek 5 ta golli uzatma qildi, lekin ularning har biri oʻz vaqtida maydonga chiqib, jamoaga oʻz hissasini qoʻshmaganida, boshqa oʻyinchilar esa qanotlarda boʻlsalar ham — hammasi bekor edi. Mana shu yerda boshlanadi — yulduzlar mavjud boʻlsa, jamoaviy ish ham mavjud boʻladi. Lekin aytganlaridek, yulduzlar boʻlmasa, jamoaning oʻzini ham yoʻqotib qoʻyasiz — ularning bilan birga guruh sariq kartochkalarni oladi, toʻpni yoʻqotib qoʻyadi, darvozabon esa boʻsh qolgan joyda qoʻrqib qoladi. Paxtakorning oʻsha mavsumidagi 30 gʻalaba — bu shunchaki yulduzlar bilan jamoaning oʻyini emas, bu ularning oʻsha oʻtgan mavsumda koʻrsatgan hissiy maydondir! Ular qanchalik yaxshi ishlashlarini koʻrsatishdi, boshqa jamoalar qanchalik orqada qolishlarini isbotladilar. Ularning har biri oʻzidan soʻnggi tomoni ham chiqardi — bu qanday gap? Biror kishi oʻzining cheklangan vaqtida ishlashini toʻxtatsa, qolganlari esa qancha qilishsa ham — natija yoʻq. Qanotlardagi Chorievlar, Andijonovlar oʻynamasalar, Izzetillo yoki Dostonbek toʻpni nimaga urishar edilar? Hech narsaga — toʻp maydon oʻrtasiga kelib qolardi, himoya qatoriga tushardi, boshqa jamoalar esa oldinga siljishardi. Shuning uchun shunday aytaman — yulduzlar boʻlmasa, jamoaviy ish ham toʻxtaydi, lekin jamoaviy ish boʻlmasa, yulduzlar ham oʻz mahoratlarini koʻrsatolmaydilar. Paxtakorning oʻsha mavsumidagi chempionlik — bu ularning oʻsha juftlikni qanday toʻldirishlarini koʻrsatib berdi. Endi siz aytib qoʻying — 1998-yilda Sergey Lebedev boʻlmaganda Paxtakor qanday oʻynar edi? Shunchaki jamoaviy ish bilanmi? Yoʻq, uning orqasida butun jamoa boʻlgani uchun u oʻynar edi. Hozirgi mavsumda esa Izzetillo va Dostonbek boʻlmaganda — qanday qilib ular oʻzlariga xosligini koʻrsatishardi? Yoʻq, ular boʻlmaganda jamoaviy ish ham yoʻqolib ketardi. Qolaversa, oʻsha mavsumda qilingan 30 gʻalaba — bu shunchaki raqamlar emas, bu his-tuygʻu, bu umid, bu mehr edi. Ularning har bir oʻyinda oxirgi daqiqagacha kurashishlari — bu yulduzlar bilan jamoaning birgalikdagi harakatlarining namunasidir. Shuning uchun, agar yulduzlar boʻlmasa, jamoaviy ish ham yoʻqoladi, lekin jamoaviy ish boʻlmasa, yulduzlar oʻzlarining eng yuqori choʻqqilariga chiqolmaydilar.

Olmaguning oʻzi, 30 gʻalabali mavsumning shunday his-tuygʻuni unutish qiyin. Boshqacha aytganda — Paxtakor oʻsha mavsumda ikkinchi boʻlagicha maydonga tusha olmadi. Men oʻzim kuzatganman: birinchi boʻlaga qoʻshib olib kelingan Chorievning qanoti boʻylab oʻtayotgan toʻpni Andijonov birdan boshlab ketardi, keyin markazga eshikning burchagidan oʻtgan pasni Dostonbek hamisha belgilangan joyiga yetkazardi. Bu shunchaki oʻyin uslubi emas, bu jamoaning oʻziga xos tili edi. Va oʻsha tilni uylarigacha eshitish mumkin edi — tribuna uning ritmini imita qilardi. Qancha vaqt oʻtibdi… Chorievning har bir oʻyindagi 85% toʻpni qoʻlga olish koʻrsatkichi endi shunchaki "son" emas, ularning himoyadan qanday chiqishini, qanotlardagi bosimni koʻrsatadi. 19 ta oʻyinda jamoaviy oʻyinlarni boshqargan Dostonbekning oʻsha paytdagi izolyatsiyasi yoʻqligi bilan birga — bu "oʻyinni vaqtida boshlash" haqidagi gaplarga taʼsir qildi. Sababi, ular maydonning oʻzida vaqtni boshqara olishdi, raqiblar esa shunchaki qochishga majbur boʻlishdi. Yulduzlar boʻlishsa, jamoaviy oʻyinlar oʻzini koʻrsatadi — lekin biror bir nimani yoʻqotib qoʻysangiz, qolganlari ham chidab boʻlmas qilib qoladi. Oʻsha mavsumdagi 3:1 hisobidagi Qarshidagi oʻyinda qaytish — ularni hech kim bloklab boʻlmadi, chunki toʻpni qoʻlga olishdagi Izzetillo va Sayfiddin Tojiyevning bir vaqtning oʻzida qilgan toʻrtta toʻsiqlari esda qolarli edi. Bu nafaqat gʻalaba, bu his-tuygʻu — maydonning oʻzida siz ham jamoaning bir boʻlaginisizdek his qilar eding.

Paxtakorning oʻsha mavsumi haqida oʻylab yurganman. Ha, barcha gaplar toʻgʻri — 30 gʻalaba, chempionlik, Yevropadagi oʻyinlar... Lekin oʻylaganimda, mening yuragimni eng koʻp qattiqlashini qoʻygan narsa Izzetillo va Dostonbekning oʻrtasidagi oʻzaro aloqa boʻldi. Oyning oʻzida ular oʻzlarini koʻrsatishdi, lekin bir vaqtning oʻzida jamoaning boshqa qismlari bilan bogʻliq holda ishlashdi. Bu shundayki — Choriev qanotdan oʻtkazgan toʻpni Andijonov tezda bosib olganida, Dostonbek darhol uzoq burchakka joʻnatganida, Izzetillo esa toʻpni darvozaga yoʻllaganida... Bu hech qanday metrikada tushunib boʻlmaydigan narsa edi. Raqamlar bilan boshlanishi mumkinmi? Jamoa oʻrtacha xG boʻyicha ligada 2.1 bilan yetakchilik qilgan, ammo oʻsha mavsumdagi 1:0 hisobidagi gʻalabalarining 70% esa soʻnggi daqiqalardagi „hayot va oʻlim“ holatlarida qozonilgan. Yulduzlarning individual mahorati juda muhim, lekin ular jamoaning oʻziga xos tilini qanday davom ettirgani — bu hayotimizdagi gʻamxoʻrlikdek tuyulardi. Oʻsha paytdagi tribunada oʻtirar edim, koʻpchilik Chorievning oʻyinini eslatmasdi — sababi, u har doim toʻpni oʻz nazorangizda saqlab qolardi, oʻzini koʻrsatmasdi. Ammo uning har bir toʻpi orqasida jamoa uchun yangi boshlanish bor edi. Bu aynan yuqori darajadagi hamkorlik edi. Bundan kelib chiqib, yulduzlar boʻlmasa jamoaviy ish ham yoʻqoladi, lekin jamoaviy ish boʻlmasa, yulduzlarning shaxsiy qobiliyatlari ham foydasiz qoladi. Paxtakor oʻsha mavsumda oʻynagan oʻyin uslubi — bu ularga chempionlikni keltirgan asosiy narsa. Va buni hech qanday hisob-kitob tushuntira olmaydi.

Salom, oʻzbek futbolining tirik timsoli Paxtakor! 😂 Qani endi — sizlar 30 gʻalaba bilan chempionlikni qoʻlga kiritgan mavsumni oʻylab koʻring, men esa hali qolgan boshqa jamoalarning shu mavsumdagi holatlarini eslatib oʻtaman: 2-3 ta jamoaning yopilishiga yaqin holati, boshqalar esa 10-11 ochko bilan oxirgi oʻrinda oʻtirar edi. Olmaguning oʻzida — bu futbol emasmi? Bu **oʻzimizning o'zbek futbolimizga** xos "lotereya"! Paxtakor oʻsha mavsumda oʻzidan keyin gʻalabalarni **tortib olib ketgan** yulduzlar bilan birga, ularni toʻplagan va qarshini ezgan jamoaviy ish bilan gʻalaba qozondi. Yana shunday aytay — Izzetillo oʻzining 12 golini urishi uchun Dostonbekning qanotidan kelgan toʻpni kutdi, Choriev esa qanotda qoldi, ammo toʻp maydon oʻrtasida boʻlsa — bu nima uchun boʻldi? Chunki jamoaning oʻziga xos tili bor edi! 🔥 Oʻsha mavsumdagi Qarshidagi oʻyinda qaytish — bu **maydondagi hissiyotning oʻzidir**, raqamlar bilan oʻlchanmaydigan narsa. 3:1 hisobidagi gʻalabaning soʻnggi daqiqalarida oʻzini yoʻqotmagan jamoa — buni qandaydir hisob-kitob bilan tushuntirib boʻladimi? Jamoaning oʻziga xosligiga kelsak — tribunada oʻtirib, Chorievning oʻzini koʻrsatmasligini bilganlar ham bor edi, ammo uning har bir toʻpi orqasida jamoaning yangi boshlanishi bor edi! Qisqasi, yulduzlar boʻlmasa jamoaviy ish yoʻqoladi, ammo jamoaviy ish boʻlmasa — yulduzlar oʻzlari ishlay olmaydilar. Paxtakor oʻsha mavsumda oʻzining chempionligini **hamkorlik va hissiyot** bilan qoʻlga kiritdi, va bu hech qachon raqamlarda ifodalana olmaydi! ⚽💛

Qizg'ini yaxshi, aka! 😤 30 gʻalabani 12 gol bilan qoplaydiganlar uchun bu gollarni koʻpmi yoki yoʻqmi? Hoziriga kelib, Izzetillo nega 12 gol urdi? Chunki jamoaviy ish uning uchun maydonni ochdi! Qanotdagi Choriev toʻpni qoʻlga olmasa, Andijonov qanot boʻylab bosib oʻtmasa, Dostonbek uzoq pasni olish imkoniyatiga ega boʻlmasa — bu yerda Izzetilloning oʻzini koʻrsatish uchun imkon boʻlmaydi! Buni qanday koʻrasan? Va yana shunday aytaman — Paxtakorning oʻsha mavsumdagi chempionligi shunchaki 30 gʻalaba emas, bu jamoaning oʻziga xos tili edi! Tribuna ularning oʻyin uslubini eshitgani kabi, ular maydon ichida ham bir-birlarining tili bilan gaplashardilar. Izzetillo oʻynamasagina, jamoaning qolgan qismi toʻpni maydon oʻrtasida yoʻqotib qoʻyardi, himoyachilar esa bosim ostida qolardi! **Bu yulduzlar va jamoaviy ishning toʻldiruvchiligidir, bitta tomon boʻlmasa ikkinchisi ham oʻladi!** Shuning uchun shunday deyman — "Yulduzlar boʻlsa, jamoaviy ish mavjud boʻladi", lekin shartli holda! Agar ular boshqa jamoaga oʻtib ketishsa, Paxtakor oʻzidan soʻnggi tomoni chiqara olmaydi! Chunki ularning yuqori natijasi — bu birgalikdagi oʻyinning oʻzidir! 💛🔥

seni taniganman, aka, bormishini ham bilaman — bu mavsumdagi chempionlikni hech kimning yuziga qotiq qilib tortib ololmas. 30 gʻalaba, 70 ochko — oldin qachondir bir marta ham bunday barcha murabbiylar, oʻyinchilar va muxlislar hayajonida 30 tani oldimmi? Yoʻq. Qachonki Paxtakor oʻsha mavsumda toʻp bilan oʻzaro gaplashadigan tillarni aytgandek maydonga tusha boshladi — boshqa hech kimning shansi yoʻq edi. Ammo shu gaplar nima? Ikkita tomoni boʻlgan: yulduzlar va jamoaviy ish. Buni "qanotlardagi Chorievlar" bilan bogʻlab oʻtirdilar, lekin men eshitganim boshqa — bu tinglovchilarning oʻzidir. buning uchun tarixdan bir sirtqi gap keltiraman. 1995-yil Angliyada boʻlayotgan final oʻyinini koʻrganlar eshitgan — Alan Shearer bitta oʻyinda 2 ta gol urdi, lekin chempionlikni Blackburn Rovers qoʻlga kiritdi. Yulduz bor edi, ammo jamoaviy ish yoʻq edi — ularni jamoasi boshqa yoʻldan bordi. Paxtakor esa oʻsha mavsumda toʻpni qoʻlga olishdan tortib darvozaga yoʻllashgacha hammasini oʻzaro qiliar edilar — Choriev qanotda qolmasdan, toʻpni Andijonovga uzatardi, u esa darhol bosib oʻtardi, keyin Dostonbek uzoq pasga, Izzetillo esa darvozaga yoʻllardi. Bu "uchinchi jamoa" paydo boʻldi — tribunadagi qoʻshiqlar, izdoshlardagi his-tuygʻu, maydon ichidagi til. yulduzlar boʻlmasa, jamoaviy ish mavjud boʻlmaydi — bu toʻgʻri. Lekin jamoaviy ish boʻlmasa, yulduzlarning oʻzlari ham jiddiy javob bera olmaydilar. Ikkala tomon ham boʻlsagina, natija keladi. Paxtakor oʻsha mavsumda nima qiladi? Har ikkala tomonni ham yigʻib, chempionlikni qoʻlga kiritdi. Bu tarix — boshqa hech qanday qoʻpol ravishda yozilgan hisob-kitoblar bilan oʻlchanmaydi.

O‘sha mavsumdagi Chempionlar kubogi guruh bosqichida Paxtakor Toshkentda "Neftchi" bilan o‘ynardi. To‘pni qanotdan Choriev olib kelib, Andijonovga uzatdi — u bosib o‘tdi, Dostonbek esa orqadan pas berdi, Izzetillo esa boshi bilan 1:0. Ammo darvozabonning qo‘llaridan chiqib ketayotgan to‘pni Sayfiddin Tojiyev boshlab qaytarib, uzatma qildi, keyin esa Dostonbekning uzoq pasidan Izzetillo yana bir gol urdi. Butun uyingda televizor oldida o‘tirganimda, xonadonim: "Yana shunday bo‘ldi!" degan edi. Paxtakor o‘sha oʻyin davomida raqibni maydonning o‘rtasida ushlab turardi — o‘rtacha hududda 78% vaqtni nazorat qilganlar. Lekin bu raqamlar bilan emas, balki maydonning o‘zi bilan gaplashgani edi. Izzetillo o‘ynamasdan, jamoaning qolgan qismi noto‘g‘ri harakatlar qilar, qoidani buzardi. Chunki uning o‘rnini hech kim to‘ldira olmasdi. Shunday qilib, chempionlikni yulduzlar va jamoaviy ish birgalikda o‘zlashtirgan — lekin bu bir vaqtning o‘zida bo‘lishi kerak edi.

Hammaga salom, yuragim Paxtakornikidan! Chorievning qanotda toʻpni olib borishi, Andijonovning bosib oʻtishi, Dostonbekning uzoq pasi va Izzetilloning darvozaga yoʻllashi — mening koʻz oldimda bular barchasi raqsdek tuyulardi. Nafaqat gʻalaba, balki bu nafis o‘yin uslubi edi. Paxtakor oʻsha mavsumda shunchaki toʻp bilan gaplashardi, derim. Bu raqamlarda tushuntirish qiyin boʻlgan, ammo hissiyotda esa goʻyo oʻz tillarini qoʻllashdi. Dildora10ga toʻliq rozi boʻlaman — ularning oʻyini faqat ochkolar yoki gʻalabalar bilan oʻlchanmaydi. Tribuna qandaydir oʻz-oʻzini takrorlab, ularning tilini eshitardi. Chunki jamoaning oʻziga xosligi shu edi.

1995-yilda Surxon shahrida boʻlib oʻtgan Paxtakor jamoasi mavsumi haqida oʻtirib oʻylardim va aslida oʻz-oʻzimga bir narsani tan oldim: biz oʻsha yillardagi koʻpchilik kabi raqamlar va xG’lar bilan oʻynaydigan boʻlmasak ham, ularning oʻyin uslubi biz uchun xalqaro futbolning eng yaxshi an’analaridan biriga aylandi. Hakamsotildi aka toʻgʻri bas dagi narsa — bularni hisob-kitoblar bilan oʻlchab boʻlmaydi. Chorievning qanotdan oʻtkazgan toʻpi, Dostonbekning darvozabonni orqada qoldirgan uzoq pasi, Andijonovning bosib oʻtishi va Izzetilloning boshi — bu xuddi musiqadagi notalardek bir-birini toʻldirardi. Lekin bu nafaqat texnik mahorat, balki birgalikdagi hissiyot edi. tribunada oʻtirar edim, bir vaqtning oʻzida Chorievning toʻpga tegmasligini taʼkidlab oʻtirganlar bor edi, lekin uning har bir harakati orqasida jamoaning yangi boshlanishi bor edi. Penalti_kor4 ning suali juda jozibali — Izzetilloning 12 golini jamoaning qanday imkoniyatlarni ochishiga bogʻlash mumkin? Bu shunchaki omad emas edi, bu muvozanat edi. U toʻpni qoʻlga olish uchun maydon boʻylab yugurmasa, jamoaning qolgan qismi notoʻgʻri harakatlar qiladi, himoyada bosim ostida qolardi. Bu kabi holatlar haqida yozar ekanman, avtomatik ravishda Surxonmuxlis aka eshitgan 1995-yilgi Angliya finaliga oʻxshataman — Shearerning gollari ham ajoyib edi, lekin Blackburn jamoasi tarzida faoliyat koʻrsatgan emasdi. Paxtakor esa oʻz uslubi bilan oʻynardi. Pakhtakor10 tomonidan keltirilgan Neftchi oʻyini esa bu gʻoyani tasdiqlaydi — raqamlarda 78% hududni nazorat qilish, ammo asosiy gʻoya bu toʻp bilan oʻzaro kelishuv edi. Qanday qilib bundayligini tushuntirish qiyin, lekin bu amalda "uchinchi jamoa" paydo boʻlganini his qildirardi — tribunadagi qoʻshiqlar, muxlislardagi his-tuygʻular va maydon ichidagi til. yulduzlar boʻlsa — jamoaviy ish mavjud boʻladi, lekin toʻliq boʻlishi uchun ikkalasi ham toʻgʻri ishlashi kerak. Paxtakor oʻsha mavsumda shunday qildi va chempionlikni qoʻlga kiritdi. Bu tarix — faqat ochko va gʻalabalar bilan oʻlchanmaydi.