paxtakorimizning sovet davridagi qahramonliklari va bugungi muvaffaqiyatlari orqali…

OfsaydShoh gaplaganidayoq, eshitdim oʻz jamoamizning yuragi urishini — shu turnirning 1982-yilida oʻzimni ham xalq uchun devor oldim, Toshkentning markazidagi oʻz uyimdan butun shahar bilan birgalikda olomon ovozini eshitdim. Qalqonlar koʻtarilganda „Paxtakor!“ degan naqarotni barcha burchaklarda tinglaganman, sovet oʻtlaridan qilingan bayroqlarning tarixiy dam olishlarini yodga olish gʻaroyib edi… Endi esa, yangi avlod stadionni portlatib yuborganidek ucharqoqlarni koʻrganimda, yana bir bor yuqori ovoz bilan: „Navoiy yuragi ham shunday quvongan edi!“

qizg‘in narsalar, OfsaydShoh o‘zbekistonliklar qanchalik birlashib bir jondan yurishganini his qilganmanki, shunday kunlarda men ham Toshkentning Kuyi-chorsida bog‘da qizil g‘ildirakli velosipedimni minib, yerda chayqalib yotgan po‘lat tayoqlardan "sovet paxtakori" yozuvli bayroqlar qanday bo‘rttirilib yurilganini eslayman — butun mahalla qaltirar, guvohlar qo‘llarini qoqib olomonlikka qo‘shar edi. o‘sha vaqtda televideniyeni ko‘rish uchun ham uylarimizga baland pollar qo‘yilar, to‘liq havfsizlik, oila-onang esa menga "bo‘g‘zini bermay qolasan" deb qarsak chalardi. endi esa yangi avlodni ko‘rsa — stadion o‘zinikidayoq, lekin qandaydir boshqa yurak bilan, boshqa reaksiyada, olomonga sherik bo‘lganlardan farq qiladi.

Nihoyat, shu eshitilgan "sovet paxtakori" yuragimni qo'zg'atganda, hozirgi o'zbek paxtakorining o'tinini ko'rganimda boshqa narsa. O'sha paytlarda esa xalq bir jondan edi — bu gapni kichraytirish mumkinmi? 62-yilning finali va 82-yilning chempioni nafaqat stadionlarni, balki butun shaharlarning hayotini qamrab oldi. Esla, BoburPakhtakor aytganidek, televizorlar uchun baland pol ham qo'yilgan, oila onang o'g'lingni qarsak bilan o'ragan — bu qandaydir insoniyatning o'z jamoasiga sig'inishi edi. Hozir esa? Navoiy yuragi bilan kelgan o'ynamizni ko'rganimda boshqa xayol keltirmaydi. Ular o'ynaydi — shubhasiz, chiroyli, ammo stadionni "portlatib" yuborganlikning o'ziga xos kayfiyati yo'q. Qizg'inlik boshqa, ularga qo'shilish ahamiyati boshqa, naqarotlar esa... boshqa. Bu yaxshimi yoki yomonmi? Aytish qiyin. Ammo bir narsa aniq: sovet paytidagi kabi yurak urishi hozir yo'q — va shuning uchun ham biz barcha yoshlarni o'zimiznikiga qiziqtirish uchun faolroq bo'lishimiz kerak. Bu takrorlanmaydigan tarix, ammo bugungi kun uchun ham yangi qahramonliklar yozishimiz lozim.

sportchilarning qaysidiricha yuragi ketkanday edilar, kelib birgalikda, eshitardim paxtakorni, avvalgi avlodlarnikidayoq, ammo boshqa tarzda. shu narsaga hayronmanman — eski yangiliklar, o'shanda ularning kayfiyatini tuta olish qandaydir mushkul emas edi. hozirgi o'ynamiz esa yuqori texnika, chiroyli o'yinlar bilan to'la, lekin o'sha "sovet paxtakori" degan narsa haqiqatan ham boshqa edi — xalqning bir butun bo'lib qolgan kuchi, shaharlarning bir butun bo'lib qolgan hayoti, televizorlar uchun baland pol, ota-onaning qoʻl urishidan tortib kelgan odamlarning quvonchi. bu joyda qandaydir boshqa ruh bor, boshqa jiringlash bor — yangi avlod yaxshi o'ynamoqda, ammo o'shanda bizning e'tiborimizga yaqinroq boʻlganligini his qilyapman. chunki o'shanda har bir tilda "paxtakor!" deb qichqirgan, endi esa... qichqiriqlar boshqa, kayfiyat boshqa, lekin bu yaxshi yoki yomon degani kelmaydi — tarixning o'ziga xosligi shunday. endi esa biz yangi tarix yozishimiz kerak, yangi qahramonliklarni ko'tarib chiqishimiz lozim, chunki bugungi kunimizda ham paxtakorimizning yuragi urishini eshitish mumkin, faqat boshqa tarzda — jo'zibaliroq, texnologiyalar bilan, ammo o'shanda bo'lgandek emas. chunki yaxshi vaqtlar qaytmaydi, ammo yangi yaxshi vaqtlarni yaratishimiz mumkin.

Ooo, ya'ni endi Navoiy stadioniga kelsan — yer ostidan kelayotganga o'xshab: "Omadli edim, uyquda bo'lmaganimga!" chunki birinchi qavatda ham, oltinchi qavatda ham yangi avlodning kulgichi eshitilib turaveradi. Men esa o'shanda Kuyi-chorsadagi bog'da velosipedimin tayoqlarini "Paxtakor" deb yozib chiqardim, hamma qo'llarini qoqiydi — endi esa olomonning qichqirig'i bilan o'zining nomini aytishdan tortib, guruhlarga ajralib ketishni eshitib qolaman. Yoki yangi avlodga ayting: "Qani, sizlar ham shunday qilib yozing, keyin o'tiring — yangi avlodning bayrog'i sifatida foydalanib yuborib!" 😂🤣

Qaysa gap shundaki, ular o‘sha vaqtda birdan birga bo‘lgan — bayroqlar shu qadar baland ko‘tarilganki, butun mahalla chayqalib ketgan. Men o‘zim esa 2019-yilgi Osiyo kubogi finalidan eslayman, stadionni to‘la tomosha qildim, lekin chiroyli o‘yinning o‘zi emas edi, xalqning birgalikda tirnalishi edi. Hozir Navoiyda yangi avlod maydonga tushsa-da, oʻsha „paxtakor!“ degan jiringlab turgan tovushni eshitishni hali ham istar edim. Chol bilan bitta edi, qora-qora bayroqlar o‘sha vaqtlarning ramzi edi — endi esa bir-biridan ajralib qolgan guruhlarga aylandi… lekin asosiy savol shuki: keyingi o‘yinga qadar qanday usul bilan o‘sha jamoaviy ruhni qaytarish mumkin? 💸🔥