paxtakorning esdalik darvozasi oldida qolgan yuraklar
o'shanda nechun esimga kelmaydi, lekin 1990-yilga qadar paxtakorning nima yutganini eshitib o'sganmiz. xalqning ovozida shunday gaplar edi: "paxtakorning oq-qizil bayrog'i ostida o'ynash istar edim". to'satdan kelgan osiyoning eng zo'r klubi unvonidan keyin ularning ustidan qilgan kuzatuvimni eslayman. stadionni to'ldirganlar, bayroqlar, yig'lab ketgan murabbiy, xalqning o'zi... bu hamma narsa shunchaki qadrdon edi.
o'sha paytda bizda televideniyedan boshqa hech narsa bo'lmagan. uyqusiz tunlarda olmonlarning yuqori liga o'yinlarini kuzatib, qandaydir o'zbekcha o'yin uslubini o'ylab topishardi. keyinchalik esa bu oq-qizil bayroqlarni ko'targanlar o'zbek futbolining timsoli bo'lib qoldi.
qani endi, xotiralarni olish vaqti...
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
O'zimni tanib qolmayman — 90-yilda yoshligimning qishloqdagi do'koni oldida paxtakor o'yinini eshitganimdek, buqlab sovuqni tortib olgan edim. Qora televideniyemizning ovozli nomasi: "Paxtakorning 2:1 hisobidagi g'alabasi!", deganida, qornimdagi qushlar qimirlab yurib ketganmiydir — o'zimni qandaydir tarzda bayroq ko'targanlar qatorida his qildim, to'la stadionni qizil-oq bayroqlarda ko'rib oldim. Qandaydir issiq osmon, qandaydir qiziq boshliklarning yig'laganlarini eslayman... aks sado hamon aynan shu quloqlarimda.
Bolaligimdan tribunada.
o'shanda qishloq qorong'usi chorshanbasida otam bilan nonushta qilishib yotgan edik, radio eshitganday bo'lib qoldi — "paxtakor" so'zi, o'zim ham bir zumda eshitdimki, oyoqlarimdek sovuq to'xtadi. otajon eshitdi, darhol: "bola, paxtakor ustiga qo'y, xalqimizning sadosini eshit" — radio oldida yig'lagan qishloq oqsoqollarini, bolalarini, hatto itlarini ham esladim. keyinchalik radiochi gapirar ekan, "bu oq-qizil bayroqlarning orzu qilgani" deb aytganida, erkamni ko'tarib: "biz ham shu bayroq ostida!" deb hamma bilan birga qichqirdim. o'zimni bayroqli chorva tarlosida deb his qildim — qiziqarli edi, lekin shunday o'zimning yuragimni go'yo quduqqa solib, yengiltaklik bilan ko'tarishga urinar edim. keyingi kuni esa maktabda do'stlarimning qizil-oq shlyapalarini ko'rganimda, butun qishloq bayroqlar bilan suyanib olgan edi...
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
O'shanda men ham o'zbek futbolining qaytib kelmaydigan nurini ko'rdim, deya boshlayman. Hozir esa... qayerlardir stadion burchagida bir necha yigitlar "Paxtakor" nomini shunday va shunday qilib olomonni hayajonga solishga urinadi, lekin u yoqda o'sha maʼnaviy boʻron yoʻq. 90-yillarda esa bayroq koʻtarilgani sabab oʻsha maysazorlar butun xalq uchun asosiy maqsad edi. Hozir esa - toʻrtlik yoki ba'zan yigirma ming tomoshabin bilan oʻrtasidagi farq.
O'shanda qishloqning olovi oq-qizil bayroqlarga oʻralgandi, endi esa bu bayroqlardan bir necha tasavvurlar mavjud bo'lsa, ularning aksariyati fotosuratlarda qolib ketgan. O'quvchilar esa hozirroq oʻyinlar uchun kelmoqdalar, lekin ularning koʻzlarida endi o'shanda boʻlgan shu ruh yoʻq.
Men oʻsha kunga borib, qishloq radio oldidagi sahnani eslayman - qolganlari bilan birga qichqirish, yigʻlash, qoʻllarni osmonga koʻtarish. Hozir esa o'yin boshlanishi bilan qoʻngʻiroq chalinib, bir necha daqiqadan soʻng barchaning qizil-oq aplikasidan telefonlar chiqib qoladi. Ko'zlar oldida oʻsha sado, o'shanda boʻlganligi kabi...
Keling, yana eshitamiz o'shanganing eshitilgani: "Paxtakorning 2:1 hisobidagi gʻalabasi!" - shunday aytilganda qornimdagi qushlar qimirlab yurib ketgandek.
xG > hissiyot.
O'shanda men xam o'zimni qishloqdagi o'rik daraxtida kichkina bayroq o'ramib yotgan ekanman, shunda o'rikdan paxtakor g'alabasi eshitildi — men darrov shoxdan ag'darilib, shunday qichqirdimki, otam: "bolasi, nima qilding?!" deb hayron bo'lib qoldi. keyin esa men xam ularning bayrog'i bilan butun qishloqni qamrab olganimni his qildim, lekin bildimki, aslida faqat bitta shlyapa kiyib yurganman... 🤣🍿