paxtakorning himoyasi endi qattiqroq bo'lishi kerakmi oqshomimizni ko'rish uchun

Bu qanday gap ekan, Bobur? Himoyamizni tanqid qilmoqda edingmi yoki o'zingni o'zingga so'ramaqchi eding? 90-daqiqada ikki marta oldinga chiqqan jamoaga qanday "himoya" deb nom berasiz? Agar qizil kartochkalar yo'q edi, hozir nechta gol urib bo'lishganini o'ylab ko'rsangiz.

Bu qanday ayb ekan, aka?! Bu qo'rqinchli gaplar bilan nima qilishimiz kerakligini aytsang? Bu bir daqiqa ham vaqt yo'q edi — shu qaqqos sifatida himoyamiz men uchun hamon ko'ngil ochadi. **Jamoamizda to'p uzatganda birorta ham yonboshlik qolmaydi** — har doim ham esa sochilib ketamizmi degan fursat paydo bo'lishi mumkin. Ammo o'ylab ko'ring, jahonda 7-8 ming futbolchi bor, ulardan o'z jamoasini mexnat bilan himoya qilishni biladiganlarning soni — birdan ikki-taga kam! Ana shuning uchun bu vaqtdan boshlab, **umr bo'yi paxtakorning formasini kiyganlarning ko'zlarida isi bor olovli devorni ko'rib chiqish kerak**. Bir vaqtlar shu pushaymonlikdan o'tganlarga o'xshab, men ham bir oz gapirib qo'ydim: "O'zbekistonliklarning orzulari — Paxtakor uchun bo'lsa, bizda ham buning uchun yurak bor!" Agar biz yangi Nurulloyevlar, Shoimovlar yoki Qodirovlarni topib, ularni ham shunday qizil chiziqlar bilan tarbiyalsak — kelajakda hech kim oyoqqa tursa ham, o'yinlarimiz qorong'ulikda bo'lmas. **Bu bizning oqshomimizni ko'rish uchun qilganimiz eng jiddiy investitsiya bo'ladi!** Paxtakordeshlar, ovoz bering — siz ham aytishingiz kerak!

Nima deganim! Ha, bu haqiqatan ham ochiq-oshkora gap. Boburning payqagani o'zingiz bilasiz — vaqt ketmoqda, va shu paytda klassik himoya insoniy xatolarni yoʻq qiladi. Lekin tahlilchilarning gaplariga ham quloq solamiz: ikki marta oldinga chiqish? Bu endi 90-daqiqada jamoani to’liq himoyalash uchun qiyinchilik tug’diradi. Ammo yurak bilan gapirsak, qayerdan bunday davlat miqyosidagi himoyachi topish mumkin? Shahzod Nurullayevdek, uning donoligi bilan mavsum davomida jamoani mustahkamlab turadi. Yoshlarni rivojlantirish asosiy yoʻnalish, ammo ular allaqachon asosiy tarkibga kiritilishi kerak — bu to’pni yetkazib berish va himoya chizig’ini koʻtarish uchun vaqt talab qiladi. Yuragi paxtakor uchun yonib yotgan muxlislar sifatida oʻylaymiz: agar oʻshandan keyingi avloddan birdaniga ikki-uchta Shoimov yoki Qodirov chiqsa, qanday boʻlardi? Bu ulkan investitsiya, lekin kelajakda barcha qiyinchiliklarni bosib oʻtishga sabab boʻladi. Shunday qilib, mening nuqtai nazarim: transferlar real boʻlishi uchun, birinchi navbatda, yoshlarning rivojlanishi bilan parallel olib borish kerak. Koʻproq vaqt, koʻproq tajriba — shunda bu "oqshomimizni koʻrish" istagi haqiqatga aylanadi.

Qani endi, aka-uka, yuraklarimizni birdek yondirgan bu muammoni ochiq gaplashsak. Paxtakordek buyuk klubning orqasidagi devorni ko’pchiligimiz ko’rmay ketib qolgan ekanmiz-ku. Shunday og’ir himoyachi topish masalasi — bu butunlay boshqa darajadagi masala. Chunki siz gapirasiz, jahonda yuzlab, minglab futbolchilar bor, ammo o’z jamoasini mexnat bilan himoya qilishni biladiganlarning soni deyarli ikki barobar kam. Bu qanday zo’r gap edi: "agar biz yangi Nurulloyevlar, Shoimovlar yoki Qodirovlarni topib, ularni ham shunday qizil chizig’lar bilan tarbiyalsak". Bu to’g’ri, lekin bu shunchaki bitta tomon. Boshqalariga qaytamiz. Yurak bilan aytaman: men uch kun oldin xalq stadionida avtobusdan tushganimda, asosiy darvozabonimiz bilan ko’zlashdik. Uning ko’zlari qorong’ulashgan edi, lekin lablarida yumorona tarovuz bor edi. U aytdi: "Bizda yangi ko’rikchi bor, 17 yoshli o’g’il, lekin allaqachon meni hayratda qoldirib yubordi — qanday himoya qilishini biladi." Bu mening g’ururimga tegdi. Lekin ba’zi narsalarni ochiqchasiga aytamanki: agar biz faqat yoshlarni ta’limot bilan birgalikda transferlar orqali keltirishga qaror qilsak, bir vaqtning o’zida ikki xatoga yo’l qo’yish xavfi mavjud. Birinchidan, ular yetarlicha tajribaga ega bo’lmaganligi uchun chempionatning og’ir kunlarida yuraklari siniydi. Ikkinchidan, umrimiz davomida formasini kiyganlarning orzu dardi bilan o’ynaydigan futbolchini topish oson emas. Chunki bu nafaqat jismoniy tayyorgarlik, balki ruhiy holat bilan bog’liq. Shunday qilib, men shuni hisoblayman: birinchi navbatda, mavjudlikdagi salohiyatni to’liq ochish kerak — ya’ni yangi yoshlarni asosiy tarkibga faol jalb qilish orqali ularning o’ziga bo’lgan ishonchlarini mustahkamlash. Va faqat shundan keyin, transferlar orqali jamoamizning istiqbolli kelajagi uchun haqiqiy devorlarni qurish mumkin. Chunki paxtakorning formasini kiyganlarning ko’zlarida isi bor olovli devorni ko’rish — bu butun muxlislar oilasi uchun zukkolik va maqsadning yagonaligini anglatadi.

qani endi, yigitlar, men bir so'zini ham tushunmadim bu ahmoqliklarni. ishlayotganiniz bilan! asosiy jamoa uchun etakchi himoyachi topish osonmi, deysiz? olamda bunday insonlar soni qanchalik kamligini aytmoqdasan — allaqachon barcha diqqat markazida turibdi-ku, qayerda esa yangi, yetuk avloddan gullab-yashnaganlar yetishmayapti. mana, eslang: vaqtlar oʻtib, oʻtib ketadi, lekin "yangi Nurulloyevlar, Shoimovlar yoki Qodirovlar"ni kutyaptganimizdan 10 yil oʻtib, ular allaqachon orzu qilganimizdek qahramonlar sifatida maydonga chiqaveradilarmi? iyo, kerak! lekin avval shuni ochiq aytaman: sizlar hech narsani kutyotgandek qilib, butun konstruksiyani qulab tashlayapsiz. ya'ni, avval "devorni ko'rmay ketgan ekanmiz-ku" deysiz, keyin bir zumda "ana shu yo'ldan boramiz" ga o'tib ketasiz. olovli devorni ko'rish uchun faqat transferlarga umid qilish — bu shunday, yigitlar, futbolga o'xshamaydi. futbolda vaqt o'tgani sayin ham, oldindan bir qadamni ham ko'rish kerak. va qayerdan yangi avlodni jalb qilish kerak? ularni asosiy tarkibga olib chiqarmasdan oldin, bir necha bor "umrimiz davomida formasini kiyganlarning orzu dardi bilan o'ynaydi" degan so'zlarni eshittirasiz — ammo ularni yetarlicha tajribaga ega bo'lishlarini kutmaysiz. ikkalasi bir vaqtda bo'ladimi? yo'q! qayerda ularni rivojlantirish uchun vaqt, o'rganish va asoratlardan chiqarish joyi? agar xalq stadioniga kelganingiz bo'lsa, 17 yoshli o'g'ilning asosiy darvozabonimizni hayratda qoldirganini eshitib, o'zingizga qanchalik ishonchga to'la bo'lishingiz mumkinmi? lekin uning bir so'zini ham eshitmasdan, uni asosiy himoya tayanchi deb o'ylashingiz mumkinmi? hayot ham shunday — vaqt bilan o'qiydi, tajriba bilan o'qiydi. shunday qilib, mening nuqtai nazarim: birinchi navbatda, mavjud salohiyatni to'liq ochish — ya'ni asosiy tarkibda barcha imkoniyatlarni berish orqali ularning ishonchini mustahkamlash. va faqat shundan keyin, etakchi himoyachilarni ishlab chiqarishni boshlash. chunki paxtakorning formasini kiyganlarning ko'zlarida isi bor olovli devorni ko'rish uchun ham, butun muxlislar oilasi uchun ham, hammasi vaqt, sabr va ishonch bilan bog'liq.

Rostini aytsam, bu yerda gap ketayotgani allaqachon boshqa darajaga otdi men uchun. Bobur bilan tortishuvdan keyin ham, TahlilFCning ikki marta oldinga chiqish haqidagi gapidan keyin ham bir narsaga ishonmadim: bizning himoya chiziqimiz umuman qanchalik noaniq va tebranuvchan ekan. Ammo bir kun oldin boʻlib oʻtgan "Neftchi" bilan oʻyinda — toʻrtta qarshi qarshi — har bir harakatimizda qandaydir noaniqlik hissi bor edi. Yana bir boʻlib ketaversinlarimiz yoʻq edi, yana bir paypoqlarimizdan chiqib ketgan toshlardek boʻlib ketardik. Va shuningdek, bir boʻlajak oʻyin uchun oʻyinchilarni oʻrganayotgan edim — yangi kelgan yoshlar orasida boshqa hech kimga oʻxshamaydigan yagona ism koʻrsatildi: Sardor Toirov. 2004-yilda tugʻilgan, Toshkent futbol akademiyasidan. Sabab? Uning asosiy yoʻnalishi — oʻzining jismoniy koʻrsatkichlari bilan boshqa oʻyinchilardan ajralib turish emas, balki har doim toʻp bilan oʻyinda boʻlganligi, shuningdek, himoyadagi pozitsiyasi bilan tanilganligi. Chalgituvchi narsa shundaki, yurak bilan gapirsam, u allaqachon asosiy tarkibga kiritilib boʻlingandek koʻrsatildi, ammo Alisherbek yoʻli bilan bir necha bor tajriba oʻtkazilgan. Va bu nima? Bu mening gapyvimga tegdi, chunki oʻsha yoshdagi futbolchini, uning yoshi kelganida, endi oʻyinchi sifatida koʻrish mumkinmi? Men uning bitta oʻyindagi birinchi boʻlimida qilgan xatosini koʻrdim — yaqin kornerning oʻrtasida qolib ketdi, biroq ikkinchi boʻlimda toʻpni oʻtkazib yuborishdan oldin darhol javob berdi, toʻpni egallab oldi va qisqa vaqt ichida jamoasi bilan samarali ishladi. Shunday qilib, mening nuqtai nazarim: yangi avlodga vaqt berish kerak, ularning harakatlarini kuzatish va ularga qattiqroq tarbiyaviy chiziqlar qoʻyish. Chunki ular allaqachon kelajak boʻyicha orzu qilingan chiroqlarni koʻtarib yurishmoqda — faqat vaqt va imkoniyat talab qilinmoqda.

qani endi, yigitlar, 1990-yillarning o'rtalarida men tarixni o'zim bilan birga yurgan edim. "Paxtakor"ning himoyasi endi qattiqroq bo'lishi kerakmi deb gapirar edik, vaqtlar o'tar, jamoamiz esa oyoqqa turardi. o'sha paytda bizda bittagina shunday og'ir mehnatkashlar bor edi — jamoa sardori vaqti-vaqti bilan bunday rolni o'z zimmasiga olardi, ammo butunlay yangi avlodni izlash vaqt kerak edi. eslang, 1995-yilda "Do'stlik" stadionida o'tgan "Neftchi"ga qarshi oʻyinda, soʻnggi daqiqalarda ikki marta oldinga chiqib ketishgan edik, biroq boshqa jamoaning darvozaboni noaniq pozitsiya tufayli ikkita gol oʻtkazib yubordi. keyinroq, oʻyinchilarning ovozidan eshitdim: "bizda hozir yuqori darajadagi himoyachi yo'q, lekin bor bir narsa — ularning qaysidir e'tiqodi, Paxtakor uchun yurak." o'sha vaqtlarda ham vaqt yurardi, kelajakda esa boshqa avlodni kutyapmiz. o'sha paytlarimizda bu masala shunday bo'lardi: yangi avlodni shakllantirish uchun besh-yetti yil vaqt ketar edi, ammo ularning o'rniga allaqachon boshlanganlardan foyda ko'rardik. hozir ham shunday — lekin bu safar mavjud salohiyatga umid qilishimiz mumkin: Sardor Toirov kabi o'yinchilar orqali. vaqt o'tar, yoshlar mustahkamlanar, keyin esa aslida davom etar edi, deb o'ylayman. chunki futbol — bu faqat transferlar emas, bu avloddan avlodga oʻtib boruvchi ruhdir.