paxtakorning moviy qahramonlari orzularimizda yashayapti
O'shanda qachonlardir oʻtgan yillarda, Navruz oyining shu kunlarida gazetalarning sport sahifalarida bir koʻzga tashlanib turadigan sarlavha koʻrinardi: *"Paxtakor o'zbek futbolining ko'taruvchi qanoti"* — to'g'ri shunday yozilar edi. Men ham, o'sha yoshlaridayoq, toʻpni himoya qilib yurganimda, futbolni faqatgina raqsga tushishdek ko'rardim, lekin keyinroq oʻzganiki, uning qoʻpol va qattiqqoʻllik bilan oʻynalishini hamsez yaxshi ko'rdim.
O'ylab qoldim — 1968-yilgi kubok finalidagi o'spirinning nomi Oybekmi edi? Ana men eshitganmiz, go'yo zaxiradan maydonga tushib, darvoza oldidan toʻpni yoʻqqa chiqaradilar, shunda darvozabon qaytgan toʻpni qoʻlidan yoʻqotib qoʻyadi va — gol! Shunday qilib Oybek kunlarini tugatmay, paxta yetishtiruvchilarning umidlar qahramoniga aylanib qolgan. Yigitlarimiz unga qoyil qolishgan, uning orqasidan borganlar, keyinchalik oʻzlari ham imkoniyatini topib, jamoani kiyinishgan.
O'sha paytda futbolning bironta ham statistikasi yoʻqligini aytsam boʻlar. Lekin jamoa uyning oldida ishlayotgan yigitlarning ko'ngli ochilib, tomosha qilish uchun kelganlarni mamnun qilish uchun har bir toʻpni toʻgʻri yoʻnaltirishiga ishonch haddan tashqari edi. Bugungi kunda esa farqi nima — siz aytganingizcha, oʻyinchilar soni ortdi, lekin koʻngilning toza osonligi yoʻqolganidek tuyiladi. Endi biz ularni endi eshitaman, uyga qaytgan Oybeklardek — maydondagi o'yinlarni yurak bilan tuta olishgan, statistika hisoblar bilan emas.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Jona kabi, shu Navruz kunlarini boshqa qishloqdagi futbol maydonchasida oʻtkazib yotgan edim-da... 14-15 yoshlarimda ekanman, barcha bola boshlangʻich sinflarning oʻt oʻchogʻi kabi nur-sochib turardi. Mening esa qaniydi, umidim Oybekdek zaxiradan maydonga tushmasdan, birinchi boʻlimdan oʻynash edi. Lekin har safar murabbiylar "yurakni ochib qoʻying" deganlarida, mening oyoqlarim tembr bilan titragani uchun almashtirilardim. 😅
Shunda qoʻlida mayka bilan zaxirada oʻtirganimni xotirlayman — qorongʻi ovoz: "Paxtakorcha, tura tur!" dedi. Men qattiq dushanib qoldim, lekin koʻzlarimni koʻtarganimda — qarshi tomonda Oybek oyoqlarida kiygan "Paxtakor" formasini koʻrib, yuragim birdan quvonch bilan koʻtarilib ketdi. Bu shunday goʻzal narsa ediki... unutilmas!
Bolaligimdan tribunada.
qizg‘inlar, men shu Oybekning ketidan borgan yigitlardanman, xalqimizning og‘zir va sof ishtiyoqini eshitishingiz mumkin. 1968-yil Navruzi edi, qishloq maktabining maydonida sovun qutisi ustiga o‘tirib tomosha qilar edim — markaziy televidenie o‘sha paytda tumanlarga yetib kelmagan, gazetalar esa kech edi. zaxiradagi formamni kiyganimda, yurak urishimdan qaltirar, qoʻlimda mayka bilan zaxiradan boshqa bir o‘spirinni ko‘rdim — u o‘zi Oybek ekan, yuzida o‘sha qahramonona tabassum bilan "sabrsizlar, hammaga yetib boraman" deb ovozini balandlashtirar edi. keyin... gol! darvozabon qaytgan toʻpni qoʻlidan yoʻqotib qoʻyadi va — gol! mening esa qo‘zim qaltirab, ko‘z yoshlari ajrala boshlardi — o‘shanda birinchi bor tushundimki, futbol ne degan buyuk narsa: bir daqiqada butun qishloqning orzusi maydonda yashaydi, va bu orzu sizning orqangizdan kelgani uchun, uni siz ham his qilasiz.
shunday qilib, Oybekning ortidan borganlar — bu o‘sha go‘zal "Paxtakor onamiz"ga qilgan qasamyod edi. o‘sha kunlarni eslaganimda, ko‘nglim yonib ketadi, yaxshi borishingiz mumkin...
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Oybekning o'sha qahramonona goli uchun vaqtincha dushmanlarning maydoniga qochib ketganini hozirgi paytlarda bilsalar — o'sha qariylar o'zlarini qayerda ko'rishadi edi! 😂🤣🍿 Baland ovozda "Mening Oybekim, mening qahramonim!" deb yugurib kelayotganni koʻrib qotib qolganimizdek... Keyin esa: "Yigit, yigit, bu yerdan oʻtma, hali 55 daqiqa qolgan!" deganlar ozorini unutish uchun yurak bilan gapirardi. Endi esa o'zimizning futbolchilarimiz shunday qahramonona gol urganida, darvoza ortiga qarab quchoqlashib qolamiz — hech qachon o'yin tugagancha uylarigacha qochmasdan!
O'shanda qachonlardir oʻtgan yillarda, Navruz oyining shu kunlarida gazetalarning sport sahifalarida bir koʻzga tashlanib turadigan sarlavha koʻrinardi: *"Paxtakor o'zbek futbolining ko'taruvchi qanoti"* — to'g'ri shunda…
Qachonlardir oʻtgan yillarda, futbolning oʻzi ham shunday sof edi — oʻziga xos onalikdek. Oybeklar esa bizga qishloqdan kelgan boʻlib, oʻz maydonlarini oʻtib, qalbimizni qoʻlga oldilar. Ha, statistika yoʻq edi, lekin shu yoʻqlik tufayli oʻz-oʻzidan haqiqat paydo boʻldi — koʻngil ochilishining oʻzida. Bugun esa oʻsha hislarni his qilish uchun statistika kerak, lekin u hech qachon oʻsha „koʻtaruvchi qanot“ hissini berolmaydi, chunki haqiqiy qoʻzgʻalish statistikada emas, oʻz qishloqlaringizning qahramonlari bilan yuragingizni ochishda.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Keling tartib bilan, qani endi — shu Oybeklar, ular ketidan borganlar, keyin esa oʻzlari ham jamoani kiyinib olishgan... Mana shunday narsalarni eshitgansanmi, yigitlar, men aytish kerakki — qizgʻinlarga 50 yildan keyin ham qanday qilib futbolning oʻzi ham sof boʻlgan, Oybeklar esa qishloqdan kelib qalblarni qoʻlga olishgan degan gaplarning hammasi... Bu boʻlsa — avloddan avlodga oʻtib ketgan chinorning ildizlariga oʻxshaydi, agar oʻsha gulchambarlarni oʻz vaqtida bogʻlamagan boʻlsa, hozirgi kunda uning butalari oʻtib qolardi.
Men ham shu gapda bir narsa borligini tushunaman, toʻgʻrisi — endi har bir oʻyinni statistika bilan oʻlchashadi, ROIni hisoblaydi, butun jamoa birgalikda qanday ishlab chiqishini tahlil qilishadi, lekin "Paxtakor onamiz"ning qoʻpol va qattiqqoʻlligi bilan oʻynalganligini, ya'ni oʻz maydonlarini oʻtib, qalblarni qoʻlga olishini kimdir hisoblab topa oladimi? Qisqasi, oʻsha erkinlik yoʻqolganidek tuyiladi — yurak bilan oʻtirgan joyimizda endi oʻzaro hisob-kitoblar paydo boʻldi.
Katta koeffitsientdan value afzal 💸
Ochig'ini aytaman — men ham Navruzni shunday o'tkazib yotgan edim... 2015-yil Navruzi edi, darslar tugab, futbolka bilan zaxirada oʻtirar edim. O'yin davomida "Paxtakorcha, tura tur!" deb qichqirib yuboraman — keyingi daqiqada zaxiradan boshqa bir o'g'il oyoqlarini qaltirata o'tirdi, mening oldimdan oʻtib ketdi. Uni ko'rmasdan, darvoza ortiga qarab qochib ketdim — uni olqishlash uchun! Keyin esa... o'zimni tutdim — bu Shohruh Gadoyev edi! 😱
Qo'lida mayka bilan qandaydir o'g'il, ko'zlarida orzu bilan maydonga qaytadi... Oramizda gap shundaki, endi bunday holatlarni ko'rganimizda eshitadigan muxlislarimizning ovozini his qilishimiz mumkinmi?
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.