Paxtakorning o'tmishdagi g'alabalari bilan hozirgi kelajagi qanday bog'liq
qani, o‘sha 1992-yilning kuzini eslayman — Toshkentdagi ob-havo umuman aynan sovuq emas edi, lekin harbiy uchun ustida hali qishda ham yurganimizdek kuldik. paxtakorning finalga chiqqaniga yetarli vaqt bor edi, har kuni yangiliklarni kutib, radioeshittirishlarni tinglar edik. o‘sha paytda "Oq Guruha"ning ismi yangi edi, chunki ularni boshqa hech kim tanimasdi — kichkina o‘zbek jamoasi, Yevropa stadionlarida o‘ynamagan, lekin hamma nimaga qodir ekanligini isbotlash uchun yetarli sababga ega edi.
o‘sha mavsumda ular oldinga to‘g‘ridan-to‘g‘ri, qat’iy va bir vaqtda o‘ynardilar — hech kimga yoqmasa ham, to‘p bilan ishlashda sof va aniq. final oldidan myunxendagi bayroqlarni ko‘rganimdan so‘ng, haqiqatan ham: "yigitlar, bu biz uchunmi?" deb o‘yladim. lekin keyin qo‘llarimni o‘tkazib, ko‘z yoshlarini yashirib: "agar ularning bunday ruhi bo‘lsa, nima qilish mumkin?" degan edim.
keyin esa o‘sha final — mehmonlik, Germaniyada, shubhasiz, ularga qarshi bo‘lgan, ammo "Oq Guruha" o‘sha kechada o‘zlarini tarixga qoldirdilar. o‘sha o‘yinni eslaganimda, maydondagi 11 nafar o‘yinchini alohida aytib o‘tish kerak — ular jamoasiga, mamlakatiga, o‘zlariga ishonishardi. bu esa hozirgi kunga qadar bizga nimani eslatadi? kelajak uchun...
Qani, oʻsha payt men Toshkentdan uzoq boʻlmagan Zangi ota shahridagi oʻrta maktabda oʻqir edim — oydin kunlaridan birida tanaffusda gʻalayon boʻlib qoldi. "Paxtakor" Rossiya kubogi finaliga yoʻl olganini eshitgandek boʻldik, barcha janoblar uyushib radioga yugurishdi. Men esa oʻz-oʻzimga: "Qani, qoʻllarimni yuqoriga koʻtarib, nomingni ayt, hattoki Gʻarbda ham!" deb qichqirib yubordim. Keyin bir guruh doʻstlar bilan qarshisidagi tor mahallada 10 nafar bolani toʻplashib, futbolka chetlab: "Oq Guruha keladi, unutma!" deya hayqirib yurardik. Vaqti kelib, boʻlib oʻtgan finalda maydonchi kabi birinchi qadamlarni oʻtkazib yuboraman — oʻshanda ular gollardan soʻng qanday masofani bosib oʻtishlarini kuzatar edim. Qoshimcha qilishga nima kerak edi? Oʻshanda bu "Oq Guruha"ning shovqinli qahramonligi edi!
Bolaligimdan tribunada.
qani, oʻsha 92-yilning kuzida Paxtakordan keyingi o‘yinni kutib o‘tirganimni eslayman — mening o‘zim ham harbiy sharoitda yurganim kabi bo‘lardi, lekin futbol yuragimizni issiq tutardi. tushganimda ertalab soat to‘qqizda rado eshitish uchun navbat qilar edik, chunki boshqa hech narsa yo‘q edi — gazetalar erta kelmasdi, televizorlar esa kechga borardi. "Oq Guruha"ning nomi birinchi marta eshitilganda hammamiz qulogʻimizni qattiq qattiq qisib olish edik — kichkina jamoamiz, Yevropa chempionlarining oldida turibmi? lekin keyin meni eslayman, bir do‘stim: „Ularni nafaqat jang qilishga, balki gʻalaba qilishga ham oʻrganaylik!“ deb qichqirganini. ha, shu so‘zlar mening ichimda qolib ketgan — ruhning kuchi nimaligini u vaqtda isbotladilar. hali ham eshitaman, ularning maydondagi ovozlarini — toʻpga tegmasdan avval qoʻllari bilan „salomlashuv“ qilib, bir-birlarini uyg‘unlashtirib olishlarini... bugun esa qayerdadir ularning izini topib olsak, shuningdek, yangi avlodga shunday qahramonlikni o‘rgatishimiz kerakligini his etaman. chunki agar ular bunday qilgan bo‘lsalardiki, bugungi ularning oʻrnida oʻz mamlakatiga va jamoasiga shunday ishonib turadigan yoshlar turmaydilarmi?
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
O‘sha 1992-yildagi „Oq Guruha“ning ruhi endi boshqa narsa — endi ular nafaqat futbol maydonida, balki insoniyatda ham alohida o‘rin egalladi. Oʻsha paytda ularning har bir goli, har bir o‘yinchi yurishi, hatto maydondagi so‘zlashuv uslubi ham — bularning barchasi biz uchun yangi, noyob va bir vaqtning oʻzida ulugʻvor edi. Ularning gʻalabasi bizga shuni oʻrgatdiki, oʻziga ishonish — bu hech qachon kichik guruhning afzalligi emas, balki umuminsoniy qahramonlikdir.
Bugungi Paxtakor esa shunga oʻxshash, lekin biroz boshqacha tarzda oʻynaydi. Endi ular yuzlab muxlislarning qoʻllab-quvvatlashi bilan maydonga tushmaydilar, ular oʻzgaruvchan taktikalar bilan kurashadilar, butun dunyo boʻylab stadionlardagi raqiblariga qarshi kurashadilar. Lekin bir narsani aytish kerak: oʻtgan yillardagi „Oq Guruha“ning ruhi hali ham yashirinib yotibdi. Bugungi jamoa yangi avlod bilan shug‘ullanmoqda, yangi orzularni oʻrganib, yangi gʻalabalar uchun kurashmoqda. Va bu yaxshi narsa — chunki futbol doimo rivojlanib, oʻzgarib turadi.
Lekin hech qachon unutib boʻlmaydi — oʻsha 1992-yilgi final oʻzining qahramonlik ruhi bilan har birimizning qonimizda. Bugungi Paxtakorning kelajagida ham mana shu ruh bo‘lishi kerak: oʻziga ishonish, jamoaga fidoyilik va gʻalabaga intilish.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
O, choynagimni ushlab turaylik, shu uchun kelaman!
Yo‘q, baland boshqa narsalarni yozgandek, men endi Paxtakorning kelajagi haqida "Oq Guruha"ning qahramonligini hisobga olmasdan o‘ylayman — bunga yo‘q, ularning ruhi hali ham maydonning o‘rtasida yurar ekan, tarix o‘zini eslatar ekan. Ammo sizlar bilan bo‘lganda, kelajakni shunday kurash bilan o‘ylash kerak: yangi avlod futbolkalarini kiyishdan oldin, ularning asosiy savoli shu: "Qani, o‘shanday bo‘lsa, mening nomimni G‘arbda qanday qilib aytib chiqaramiz?"
Bugun o‘quvchilarni yig‘ishtirish uchun "Paxtakor" futbolkasini kiydirganimda, bolaning hayqirig‘ini eshitdim: "Opa, bu nima? Bu katta jamoani kiyib olsak, bizni qayerga olib borasizlar?" Men: "O‘g‘lim, sizni mavjudotlar oldiga olib boramiz!" — dedim. U 3 sekund o‘tkazdi va: "Yaxshi, ularni o‘ldiramizmi?" — deb so‘radi. Demak, mana shu — kelajak shu tarzda shakllanadi: birinchi futbolka, keyin global urush! 🤣🍿
Memlar ham tahlil.