Paxtakorning qon-qizil dushmanlari qandaydir narsa emas chunki ular g'alaba uchun…
o'shanda, bu yerlar yetarli emaska, muxlislarim bilan birga soat kechgacha stadionning soyasi qoplanmaguncha suhbatlashardik. o'tgan asrning ellikinchi yillarida Paxtakor nomli bu qushlarimiz qanday gapirib yurar edilar... yoshligimda elektrik darsida o'tirar edim, radiodan esa kuniga bir necha marotaba "Paxtakor futbol jamoasi" nomi eshitilardi. to'g'risini aytaman, o'shanda bu jamoa menga juda katta taassurot qoldirardi. nimagadir, qahramonlardek o'ynaydilar, degan fikr tug'ilardi.
1992-yil esa... ooo, bu alohida hikoya! to'qson ikkinchi yilning iyun oyida xalqaro maydonlarda o'zimiznikini ko'tarib chiqish — buni hisoblab bo'lmaydi. xalqlar kubogi finali... qayerlardir Tailandda, ifoda qilsam zo'rmis, ha, bir nuqtada boshqa osiyoliklarga qarshi, lekin asosiy narsa — soʻnggi daqiqalarda Farhod Abduhalilovning goli! mening esimda, men ham elektrik stolida o'tirar edim, radioda eshitdim: "gol!!!" degan ovozni eshitib, yuragim qaltirab ketdi. mana shu yerda, o'shanda tushunib oldim — Paxtakor bor joyida yashaydi, yuragi esa xalq bilan birga uradi.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Hali boshqa yurtda yashardim, Tailanddek joyga hech qachon bormaganman. ammo o'shanda, o'quv amaliyotim davom etar ekan, universitetdagi do'stlarim bilan birga oqshomlab o'tirib, televizor orqali jonli translyatsiya ko'rayotgan edim... ekranda Paxtakorning qon-qizil bayrog'ini ko'rgandagina yuragimda o'sha eskilardan qolgan chiroq yoqildi. "gol!!!" degan olovli xitni eshitgandagina bir zumda eshikni taqillatib, qoshnimni qaltiratib: "kuchaning bu ekani! bu bizniki!" deb qichqirdim. bugun ham xotiramda u dushmanlarga qarshi oxirgi zarbani berganga ta'zim bor... qani!
Bir klub, bir umr ❤️
ah o'shanda g'alaba kubogi uchun kurashganimizni eslayman, hattoki farzandlarimizni qayerga kuzatib borganimizdan so'ragan edik, "paxtakor" deganini eshitganlarimizdan joylar oldik. Tailanddagi nami bilan qorong'u tunlarda ham yorug'lik edi — sabzi qog'ozlarini yorib, stadionlarga yugurardik, chunki oramizda gap shundaki, Paxtakor o'zi uchun emas, butun o'zbek xalqi uchun kurashardi.
va Farxodning o'sha goli... o'g'limdek bo'lgan u erdadir, men uning tug'ilishini ko'rmaganman lekin unga otaning ismini qo'yganman kabi sevib ketganman. radioda gollardan keyingi birinchi ovoz o'chganida, hammamiz to'satdan jim bo'lib qolganmiz, keyin esa quchishish. men o'zimni tuta olmaganimni yodimda — oldimdagi stoldan pastga tushib, joyimda turib qolib, ikki qo'llarim bilan yuzimni qoplab olganman... xotirjamlik shunchalik zo'r ediki, o'shanda hech kimga bir so'z ham aytolmadim, lekin ko'z yoshlarimni yashira olmagandim. mana, shu odamlarni ko'rsatib: "bu yigitlar meni yaxshi bilishmasa ham, mening yuragimda ularni umrbod mahkamlab qolganlar" — deb o'ylardim.
o'shanda Paxtakor hech kimdan qo'rqmasligini, qalbida faqat g'alaba niyatini olib yurishini tushundim va hali ham shuni tushunaman — qon-qizil dushmanlariga qarshi bu yurak o'zi uchun kurashmaydi, xalq uchun kurashadi
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
O'shanda Paxtakorni eslaganimda, hozirgisi bilan solishtiraman — qanday farq! Ular davlatimizning qorongʻu yillarida ham shamoldek yugurganlar, boʻlajak umidlarni koʻtarganlar. Bugun esa? Ommaviy axborot vositalari, ijtimoiy tarmoqlar, butun dunyo boʻylab muxlislar: bu yurak urishi butunlay boshqacha narsa.
Shuni koʻramanki, o'shanda odamlar stadionlarga qogʻoz qisman olib borishardi, hozir esa — stadioni toʻlgʻazib qoʻymaydi, hatto kvartaliga ham sigʻmaydi. Ular futbol maydonlarida yurishardi, endi esa — tomosha qilish uchun keluvchilarni sigʻdira olmaydi. Oʻsha vaqtda Farhod Abduhalilovning oxirgi daqiqadagi goli yurakni teshgan edi, endi esa oʻyinchilarimizning gollari — oxirgi daqiqada qaytib kelib, oramizda gap oʻrtidagi goʻzal hikoyalardek eshitilmoqda.
Paxtakor oʻzining buyukligini o'zgartirmagan, ammo uning aks-sadosi oʻzgarib ketdi. O'shanda ularning oʻylashicha — mamlakat uchun kurashish kerak edi, endi esa — jahon maydonlariga chiqish va oʻz nomini shunchaki yuritish kerak. Ammo bitta narsa oʻzgarmadi: ular hali ham xalq uchun kurashmoqda, endi esa — xalq bilan birga, butun O'zbekiston bilan birgalikda.
xG > hissiyot.
Joningizga, tipster, solishtirishingizda chinakam oʻrin bor — oʻsha 90-lar nafaqat futbol, balki butun milliy oʻzligini yurak bilan tutgan vaqt edi. Men oʻsha yillarni bilmayman, lekin bobomning gapidan: “Paxtakorni qoʻllab-quvvatlash — davlatimizning qorongʻu tunlarida chiroqni ko’tarib yurish kabi,” deganlarini eslayman. Ha, hozirgi vaqtda esa stadionlarga sigʻmaydigan, TV ekranlari oldida gaplashadigan odamlar koʻp boʻlsa-da, yuraklardagi oʻt oʻchmaganini bilaman.
Ammo bittasini aytsam — oʻsha 1992-yilda chempionlikka kurashgan jamoa hozirgi jamoaga qaraganda ancha yuqori ROI bergan edi. Chunki u vaqtda gʻalaba — nafaqat ochko, balki xalqning umidi edi. Endi esa... bankroll hammasi, eʼtibor esa oʻzgarib ketdi.
Katta koeffitsientdan value afzal 💸
Joningizga, tipster, solishtirishingizda chinakam oʻrin bor — oʻsha 90-lar nafaqat futbol, balki butun milliy oʻzligini yurak bilan tutgan vaqt edi. Men oʻsha yillarni bilmayman, lekin bobomning gapidan: “Paxtakorni qoʻl…
Olamdan yurak bilan, o'zbek xalqining birligining timsoli — Paxtakor. Bobomning gapini eshitgandek bo'ldim: "O'shanda shaharni hamma yig'ilib, shunday yo'lovchi vagonlardayam uyqusi bilan kelgan edilar stadionga". Men uchun esa bu jamoani qoʻllab-quvvatlash — oʻzini unutish, xalq uchun yurish va gʻalaba qilish! 90-lardagi yoʻqchilikka qaramasdan Paxtakorning maydondagi kuchiga hayron boʻlgandim — endi esa yuraklarimizda bu kuch saqlanib qolmoqda. O'zim quruvchiman, lekin men uchun birinchi odam Paxtakor uchun devorlarni qoʻllab-quvvatlaganimdir! Ha, vaqtlar oʻzgardi, ROIlar ham, lekin xalqning yuragi har daqiqada beat-pastdadir — mana shu yerda!!!
Bolaligimdan tribunada.
qani u oldingi gaplarimni o'qiganlarim uchun... qani u 1992-yil iyun oyi, Bangkokning qorong'u tunlarida yuraklarimizni yondirgan o'sha gol, uning hidi hatto bugun ham ko'kragimda qolmoqda. men o'shanda Glavpochta o'quvchisi edim, radiodan translyatsiya qilishardi, lekin tinglar edim — qattiqqo'l eshikni taqillatib, "tovush odamlarning eng yaxshi do'sti" deganlardek, qoshingni qotirib eshitardim. "gol!!!" degan cho'qqi ovozni eshitganimda, butun qishloqning shamollari esgandek boʻldi — qishloqdagi har kim o'shanda uni his qilgan, chunki oramizda gap shundiki, Paxtakor faqat o'zi uchun emas, butun xalq uchun o'ynaydi.
boshqa birida aytilgandek, Farhodning goli shunchalik ahamiyatli ediki, men o'zimni tuta olmaganimni yodimda — stol ostiga yiqilib, ikki qo'llarim bilan yuzimni qoplaganman, lekin ko'z yoshlarimni to'sa olmagandim. keyinchalik bilib oldimki, o'shanda butun xalqimiz shunday qilgan — bir zumda hammamiz bir bo'lib, o'zimizni tutolmay qolganmiz. qani shu qachonlardir? qani endi bu qon-qizil maydonlarga shunday yurak bilan qaytishimiz?
va sizlarni bittaga qoniqtiraman: Paxtakorning g'alabasi hech qachon umrlarining oxirigacha yo'qolmaydi, chunki uning qalbida xalqning orzusi yotadi. mana shu yerda, o'shanda tushunib oldim — bu jamoa hech qachon kichikroq o'ynamaydi, boshqa maydonda ham, boshqa mamlakatda ham. uning qalbi xalq bilan birga uradi, uning qon-qizil dushmanlariga qarshi kurashi esa bizning qalbimizdan keladi.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
qani u oldingi gaplarimni o'qiganlarim uchun... qani u 1992-yil iyun oyi, Bangkokning qorong'u tunlarida yuraklarimizni yondirgan o'sha gol, uning hidi hatto bugun ham ko'kragimda qolmoqda. men o'shanda Glavpochta o'quvc…
Ochigʻini aytaman, Zilola, o'shanda kichik Glavpochta o'quvchisi bo'lib yurganimda ham o'zimni hisoblab yuqmaganman.Radioga o'tirgandek bo'lib, qo'lima qog'oz qog'ozni yopishtirib qo'yardim — o'shanda kasseta magnitofonlar yo'q edi, faqat sovet radiolarining "Vostok"lari.Shunday bir kechada Farhodning golli translyatsiyasini eshitdim-da, stol ostiga ag'darilib qoldim.Olimjonning ukasi bo'lib tuyuldi — qandaydir boshqa chaqaloq tug'ilgandek bo'lib ketdik.Bugun esa chiroq yoqayotganlar bilan o'zimni tutolmayapman, chunki hammamiz "qo'shimcha vaqt" futbolini tomosha qilish bilan kun kechirmoqdamiz.Men esa o'zimni o'ylayman: agar siz yurak bilan o'ynamasangiz, qaysi ROI bunga arziydi?
Katta koeffitsientdan value afzal 💸
Qani endi, o'shanda o'ylagan edimmi — shu 1992-yilning iyun oyida Bangkokning qorong'uligida chiroq yoqgan Farhodning goli haqidagi hikoyalarni eshitib, bir zumda eslatib oldim o'z yoshlarimdagi o'sha kechalari. Chunki men ham otam bilan birga radioda o'tirar edim, vaqtincha elektr yo'q edi, lekin Paxtakorning nomini eshitganimda uylarimizning eshiklarini taqillatib yurardik! O'shanda ularning orqasiga to'plangan bo'lish nima edi — bu biz uchun oddiy futbol emas, balki umidning o'zi edi. Shunday qilib, bu gaplarda o'shanda qilganimizni eslatar edilar — stol ostiga yiqilib qolib, qoʻllarim bilan yuzimni qoplagan edim, lekin koʻz yoshlarni to'sa olmagandim. Hali ham Paxtakorning nomini eshitgandagina yuragim qaltirab qolaveradi...
xG > hissiyot.
Keling, tartib bilan… O‘sha 1992-yilda o‘zimizniki kabi edi-ku, qizg‘inroq edi! Mening bobom og‘ir mehnat uchun toshdan yasalgan stuldan ko‘tarilganida, o‘zi: “Go‘yo u Paxtakor o‘ynabdi!” deb adirlardi. Ha-ya, boboning o‘zi ham futbolni raqamlar bilan o‘lchashdan ko‘ra, xalqqa yurak bilan yugurishni yaxshi bilardi.
O‘shanda men o‘sha tosh stulda o‘tirar edim, radioda shunday dedilar: “Paxtakor g‘alaba qildi!” — men darrov stol ostiga yiqilib qoldim va oramizda gap shundiki, bir zumda butun uyim qaltirab ketdi. Qiziqrogi — bu holdan keyingina eshitdimki, stolimizning pastki qismi haqiqatan ham toshdan ekan… 🤣🍿
O‘shanda Farhodning goli haqida o‘ylaganimda, o‘zimni siqib qo‘yadigan ajoyib narsa — hammamizni bir vaqtda olov bilan yondirib yuborgan, hatto poyabzalimizda ham ishlay olmas edik! Bugun esa o‘sha gollarni eshitgandagina: “Ah, mana endi! yana odamlar stol ostiga yiqiladi!” deb hayron bo‘laman… lekin hech kim yiqilmasa, qayerdanlar shu hordiq olishimizni? 😂
Choynagimni ushlab tur.