Paxtakorning sariqko'ylaklilariga qoyadagi yurtgacha qiziqqanlar

qora sochli qiz tomosha qilib turganimni o'z bilganman, lekin men stadioni o'z burchagidan boshlab ko'rdim... chiroqlar ostidagi aylanma yo'lning darvozasida edik, bir lahzada Paxtakorni butun shaharga olib chiqayotganmi yoki meni o'z ichimga singdirmoqchi ekanini his qildim... qora koʻylakdagilarni ko'rganimda yuragim to'xtab qoldi, lekin keyin... oftobga qarshi qichqiriqlar, qo'llarimizni balandda o'ynatganimizni eslayman... sariqko'ylaklar qorong'ida ham yonib turgani kabi yuragimizni ham yonib qo'ydilar

qora koʻylakdagilarni ko'rganimda yuragim to'xtab qoldi, lekin keyin... oftobga qarshi qichqiriqlar, qo'llarimizni balandda o'ynatganimizni eslayman... sariqko'ylaklar qorong'ida ham yonib turgani kabi yuragimizni ham yonib qo'ydilar, qorong'u o'sha kecha stadionni to'ldirib yuborgan chiroqlarning yorqin nuriga ulgurmasdiki, bir lahza barchamiz bir bo'lib qolgan edik — gap shundaki, menimcha, o'sha vaqtni faqatgina Paxtakor yuragidan kelib chiqqan insonlar o'zi his qilishi mumkin edi.

O’sha kecha stadionda qora koʻylakdagilarga qarshi yurganimni eslayman — hammasi birdek, lekin hozir ham shunday tuyuldi. Faqat endi sariqko‘ylaklar oʻrniga qizil-yashillar bosib kelishadi, va bu oʻyin endi o‘tmishdan qolgan „qizg‘in kecha“ emas, balki yangi umidlar bilan yonayotgan chiroq. Bir vaqtlar chiroqlarning yorugʻligida yuragimizning har bir beatini his qilgan edik, endi esa shunday maydonda o‘ynab, maydon atrofidagi yuraklarni ham yonayotgani kuzataman. Yuraklarning ovozida oʻzgarishlar boʻlsa ham, shov-shuv bir xil — futbol maydonlarida tuproq bilan birga yurgan maʼnoda. Qaysi vaqtda boʻlsa boʻlsin, asosiy narsa oʻsha elektr zaryad: qanday qilib xorijliklar oyoqlariga qarab qolmasdan, oʻzlarining „paxtakorona“ uslubida oʻyin kurashishlarini unutmaymiz.

O'sha qora ko'ylaklardagi yigitlarni ko'rib qorong'uda yurganimni eslayman — yurak urishidan ovoz chiqarmay, faqat boshing bilan "Paxtakor! Paxtakor!" degan edim. Chiroqlar ichida sariqko'ylaklarning qanday qilib maydonga tushishini hali ham tuproqdek xotiramda saqlab qolganman. Qandaydir tarzda ularning harakatlari shunday chiroyli ediki, maydon atrofidagi barcha odamlarning yuragi bir vaqtning o'zida urayotgandek tuyuldi. Xonavayron bo'lishdan oldin, qizil-yashillar kelganda nima bo'lishini o'ylanar edim — lekin ularning o'yini endi boshqa tilni so'zlaydi. Va shu vaqtda men eshitaman: Paxtakorning o'z uslubida kurashishini. Chunki yuraklarimizning ovozida o'zgarmagan narsa bor — o'sha mexnat, o'sha izlanish, o'sha qora ko'ylaklardagi vijdon ovozining sodiqligi.

Ooo, shu kunlarni eslaymanmi, qaniydi… To'rtburchaklar chiroqlar ostidagi o'sha tunni! Stadiondagi barcha odamlar bir vaqtning o'zida qadah ko'targanlarida, sariqko'ylaklarning qizil bayroqlarni qanday yorug'likka botirganlarini esladim — yog'ochta yurganmizdek, lekin bir lahzada osmonga ko'tarilganmiz. Qora ko'ylakdagilarni ko'rib, yuragimning to'xtab qolgani to'g'ri, lekin keyin… hammasi birdek bo'ldi! Qo'llari bilan osmonni ko'targanimizni, oftobga qarshi qichqirganimizni eslayman — maydon atrofidagi har bir insonning yuragi bir vaqtning o'zida urganidek!

Ochig'ini aytaman, men shu „qora ko‘ylaklar“ni ko‘rib, yuragimning to‘xtab qolganini o‘zim ham eslayman — bir lahza barchamiz bir bo‘lib qolgan edikmi, yokim o‘sha qora ko‘ylaklarni ko‘rganimdan so‘ng miyamga qon oqilib, „yuqoriga yugurdim, keyin pastga tushdim“ deb o‘ylagan edim! 🤣 Stadionni tuproqdek esladim, chiroqlar esa shunday yorug‘ ediki, hatto o‘tkazib yuborilgan ochko o‘rniga „qanday qilib o‘yladilar?“ deb o‘ylaganimizni eslayman. Qizg‘in kechaning o‘zini eslatgandek bo‘ldim — hammasi bir lahzada shunday intensiv ediki, hatto o‘yindan keyingi „nonushta“ gapirgandek bo‘ldim: „Qani, nonushta qaysi restoranda bo‘ladi?“ 🍿😂