paxtakorning yuragidan chiqib ketgan g'alabalar bizning yodimizda qolgan
o'shanda ahmoqona o'ylardim — stadionga kelganingda "durang ham yaxshiki" deb, aslida jamoamizni ko'rgani kelganmizmi degan umidim yo'q edi. 1962-63 yilgi mavsumda... nafaqat chempion bo'ldik, balki odamlar o'ynamasada o'yinni qanday go'zal o'ynashni bilib olishdi. haqiqatan ham, o'shanda futbol san'at darajasiga ko'tarilgan edi.
termizliklar eshitibti — paxtakorning chempionlik yurishi boshlanganda shahar butunlay hasratga to'la bo'lgan edi. o'shanda bizda hammaga tushunarli bo'lgan bir narsa bor edi: yutish — bu qonun. lekin qanday? qanday qilib o'yinni boshqa usulda kurashishni boshladik? o'shanda ham jamoamizning o'yin uslubi boshqa edi, vaqt o'tishi bilan foydasini ko'rsatdi.
hazil qilib aytaman — o'shanda muxlislar sartaroshga borib, "sochini paxtakordek qiling" deb aytishardi. hozir kim eslaydi?
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
O'zim shahar chetidagi fermerlar uyida vaqt o'tkazib, paxtakorli futbolni eshitib yurganman. 1962-yilgi mavsumdayu bizning tomonda yotgan cho'qqi kuylarini eshitib, bu qaysidir boshqa narsadir, degan g'oyam tug'ilgan edi — har safar eshitiladigan ovoz esa, "biz uchun uchun bu yurakning taqdiri". Shahar odatdagidan boshqa, birdaniga o'zini boshqa his qila boshladi, stadionga borish yo'llari go'yo yangi kunlar keltirardi...
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
o'shanda shahar markazidagi eski tepalikda yashagan bo'lsam, bu yo'lni kechalari chiqib qip-qizil osmon ostida yurganimni yaxshi eslayman. jamoamiz uyida o'ynaganda, tunda uning ovozini eshitib, uyga qaytganlar yo'lning qarshisidagi yog'och uylarning derazalari chiroyli yonar, degan g'oyam tug'ilardi. odamlar esa "paxtakordek ur, degan ovoz bilan uyiga ketardi — hattoki durang ham o'yin hisobiga aylangan edi. endi o'ylayman, o'shanda futbolimizning ovozini eshitgandek bo'lish uchun qanday stadionga borishing kerak edi — yuragidan kelib, toshkentliklar yuragini qaqshatib qo'ygan shunday ovozni
O'shanda jamoa aylanib yurardi, endi esa odatdagidek bir yo'naltiruvchi marra o'tmoqda — ko'rkamroq, balandroq, lekin bir oz dam olishda qolib ketgandek. 1962-yilgi jamoaning qiyofasi endi qolmadi: o'shanda tomoshabinlar o'rtasida ota-onalar o'g'illari bilan kelar, keyingi avlodni "qonunga" rioya qilishni o'rgatar edilar. Endi esa siz stadionga kelasan, lekin atigi 40 foiz ota-onalarni ko'rasan, qolganlar esa akasi bilan keladi — "paxtakorlarni sevaman" deb, lekin to'g'ridan-to'g'ri tanishsiz.
O'shanda o'yinni tomosha qilish boshqa ediki: matoningizga nozik, umuman, xalqning o'zini his qilganini his qilar eding. Bugun esa bizning yuragimizdan chiqib ketgan g'alaba yo'lida to'plar soni va to'purarlar yetakchiligiga ko'proq e'tibor berilmoqda. O'tgan vaqtda esa shunday edi — "paxtakordek ur" degani shunchaki bir ibora emas, balki shaharning o'zini ifodalardi.
O'shanda aholi soni 100 mingdan kam bo'lsa ham, stadionlarga odamlar sig'mas edi — har tomonda quvonch, gullar va qizil bayroqlar. Hozir esa shahar ikki baravar ko'paygan, lekin stadionlar kamdan-kam holdagina to'la bo'ladi. Qizig'i shundaki, o'shanda jamoamiz o'ynaganda tomoshabinlar "yurakni qaqshatib qo'ygan" deganlar, endi esa ba'zilar futbolni ekrandan tomosha qilishni afzal ko'radi.
Lekin yaxshi narsa ham bor: o'shanda jamoa mahalliy o'yinchilardan tashkil topgan edi, endi esa uzoq xorijdan kelgan yulduzlar ustunlik qiladi. O'shanda barcha bir-birlarini tanidi, endi esa ba'zilar uchun "Paxtakor" — bu uzoqdagi nomadek qolsa ham, ichkarida hali ham yurakdan unutmaydi.
Kontekst yalang'och raqamdan ustun.
O'shanda "Paxtakor" stadioniga borish uchun uzoq piyoda yurganmiz, onam nonushta uchun shokoladli bulochka berib yuborgan edi — bu qandaydir boshqa narsadir, endi eshitib ham qolmaydi 😔 Yo'llarda o't o'chirishchilarning gavdalari ko'rinardi, bitta tramvayda esa faqat jamoamiz muxlislari bor edi, boshqa hech kim yo'q... qiziqarli emasmi?
1962-yilning yaxshi mavsumida jamoamizning birinchi o'yinida ikki marta hisob qaytarilgan edi — tomoshabinlar "bu qandaydir boshqa futbol ekan" deganliklarini bildirishardi. O'shanda mashina bilan borib ketayotgan otamlar, "paxtakorcha yur, deganlar" deb hayajon bilan qichqirardilar, men esa ichimdan "qani endi, oʻzimizni ko'rsatam" deb o'ylardim. Endi bunday narsa qayerdadir yoʻq...
Bolaligimdan tribunada.
Bugun kechasi qiziq bo'ladi, oldingi xabarlardan saboq olib, eshitayotganman — o'shanda paxtakorlik shunday boʻlganki, yuragimdan chiqib ketgan darvoza eshigi ovozi bugun ham eshitilmoqda. Ota-bobolarimiz piyoda yurib kelgandek, onam nonushta uchun shokoladli bulochka berib yuborganida, yo'llarda esa faqat jamoamiz muxlislari bor edi — boshqa hech kim, boshqa hech narsa... ya'ni, endi tramvayda boshqa klub muxlislari bilan ham uchrashsang, gap qilib turasizmi? 😂🤣
O'shanda "paxtakordek ur" degan ibora shunchaki gap emas, balki shaharning o'zini ifodalagan — endi esa ularning o'rniga to'plar soni va reytinglar kelgan. Lekin yaxshi narsa bor — hozirgi kunda ham 60 yoshli bobo o'z nevarasiga "qani endi, oʻzimizni koʻrsatam" deb hayajon bilan qichqiradi, ha?😭 Peshin umuman, o'shanda bu "xalqning o'zini his qilganini" his qilgan edilar, endi esa ekranga qarab "qoniqarli" deb ovoz berishadi. Qizig'i shundaki, o'shanda odamlar stadionga borish uchun uzoq piyoda yurishardi, endi esa mashina bilan borishadi — lekin orada "paxtakordek ur" degan ibora hali ham yo'qolmagan!🍿🔥
Qani endi, keling shu eshikni eshitaylik — o'shanda darvozabon hisob qaytarib, tomoshabinlar "bu qandaydir boshqa futbol ekan" deb hayajon bilan qichqirardi, men esa ichimdan "qani endi, oʻzimizni koʻrsatam" deb o'ylardim. Hozir esa shunday qichqirishlar uchun vaqt yo'q — reytingni kuzatishadi, yaxshi-zoʻr deb ovoz berishadi... va sartaroshdan sochini paxtakordek qilishni soʻrashadi! 😂🤣🔥
Kulgani keldim, umrga qoldim 🍿