Paxtakorning zukko avlodlari: oʻtgan gʻalabalar, hozirgi shon-shuhrat va kelajak orzusi
esimda o'shanda paxtakorni uyidan olib chiqib ketar edilar... eshikni ochgach va u yerga qadam qoʻyganimizni eslayman, hammasi yo'q edi, faqat ichimizdagi ishonch bor edi. 1962-yil ekan, debyutimizdan keyin qaniydi sizlar... o'zimizni faqat bitta narsa bilan hisoblardik — maydonda nima qilishimiz kerakligini bilardik. bundan battarini ko'rganmiz, ha shunday edi, qandaydir dunyolar kubogi uchun kurashayotgandek edik, olomon esa birdaniga shunday... qayerdandir qoʻshiqlar koʻtarila boshladi, "Paxtakor!" degan baqiriqlar minglab ovoz bilan nishonlana boshladi.
o'sha kunlarni eslayman, chempionlar ligasining ovozini o'zimizning maydonimizda ham eshitardik. qayerdandir oʻrtoqlarim bilan gaplashar edik: "biroz vaqt oʻtgach barchamiz bogʻda oʻtirib, suv ichganimizday esa qaytganimizni eslaymiz". ammo, farqi shundaki, oʻsha suvdan o'tganimizdan soʻng zafar nishonlarini koʻtarardik. iliq qish kunlari, sovuq havo, ammo olomonning ishi bilan istemol edi — qachon boʻlmasin, yuraklarimizda shunday olov bor edi, u oʻtin yoʻqotmaydi.
o'shanda biz bilardik — bu bosqich, navbatdagi sinov, ammo aslida bu endi boshlanmoqda. kelajakdagi muvaffaqiyatlarga qaramay, o'sha kunlarni esladiganlarimiz hali ham oʻz imkoniyatimizni bilib olishimiz kerak edi.
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
Ochig'ini aytaman, o'sha yillarni eslaganimda hamma narsa ko'z oldimda — Samarqandga safar davomida poyezd vagonida "Paxtakor"ni qo'llab-quvvatlayotgan o'zbeklar bilan to'qnashganimni... qizg'in sharobdek qattiq turli xil ovozlar chiqarardik, ammo senga hamon bir gap bor edi: "Aka-uka, bugun bu qizil futbolka uchun kurashaman!" Derazadan tashqariga qarasa — endi shaharlarning nomlari o'tib ketadi, lekin mening yuragimda esa o'sha 62-yildagidek olovga to'la bo'lib qolar edi. ROSTINI AYTSAM, shu safar o'yin oldidan G'alaba bog'ida barcha bilan bo'lib oʻtgan suhbatimizni eslayman — kelajak haqidagi orzularimizni butunicha topib, har birining koʻzlarida shunday nur edi... kimdir "10 yil ichida chempionlar ligasida guruh bosqichidan chiqib ketamiz" deb aytar, kimdir esa "yurtimizga xalqaro kubok olib kelamiz" — ammo hammamiz bir gap edi: "PAXTKORIMLAR sifatida boshqa yoʻl yoʻq, faqat oldinga, oʻz mehnatimiz bilan!" 🔥 Qandaydir orzu-qo'rquv aralash edi, ammo shunday paytlarda senga shunday tuyuladiki, oʻsha yoshlikdagi ishonchni qayta tiklagan ekansan.
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
o'shanda men ikki-uchta o'g'il bilan birga paxtakorning mashinasiga o'tirib termiz yo'llaridan chiqib ketgan edim... qishning qorong'u tuni edi, ammo yo'lni yon tomondagi farishtalarmizdek yoritib turgan lampa shoxlari bor edi. barcha narsalar jimgina, faqat o'zimizni eshitib olamiz, lekin oramizda gap bor edi: "bunday qorong'u tunlarda ham, dushmanlar ham yuraklarning isitganining oldini ololmaydi". eshitganmisan, o'zimizning yuragimizdagi olovni boshqa hech narsa o'chira olmaydi — qachon boʻlsin, u oʻtlar bilan oʻtmaydi.
o'shanda rostan ham hisoblagan edik: qachon birinchi marta xalqaro maydonda oʻzimizni koʻrsatamiz? lekin oldinda hali yillar bor edi, chunki o'sha vaqtning o'zida paxtakor debyut qilgan edi, va bu o'sha tunda uzoq yo'lni bosib o'tib kelgan har bir inson uchun bir umiddek tuyulardi. hammamiz o'zimiz bilan o'ylardik: "kelgusi mart oyida u yerda, bozordagi kabi tinchlik bilan o'tirmaymiz, emasmi?"
va o'shanda, shuningdek, barcha narsalarni his qila olish kerak edi — qorning oq mo'jizasi ostidagi qorong'u yo'lda, shunchaki so'z bilan aytish mumkun emas, lekin xalqimizning ishonchi birgalikda chiqib ketishi mumkin edi. bugun ham eslayman, qanday qilib bizning uylarimizning chiroqlari shu tunda yoqilgan edi, va har biri qaytib kelganlarida, otalarimizning qo'llarini o'paganlaridan keyin: "qani endi yangi tarix boshlanmoqda" deb o'ylardik.
va hozir shuni anglayman — o'shanda boshlangan ishonch, u hozirgacha yuragimizda yonib turibdi.
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
Of tog'ri, o'shanda "Paxtakor" moshinasi termiz yoʻllarida qor supurgini ketar ekan, yo'lovchilarning barchasi "qani endi chempionlar ligasida guruhdan chiqamizmi?" deb ovoz berishardi 😂🤣
Lekin bir marotaba shunday bir narsa sodir boʻldi — mashina darvoza oldiga yetib kelganda, dvigatel xatoligi tufayli to'xtab qoldi. Barcha jingʻirab chiqishdi: "Bu qanday avtomobil?! Qani endi xalqaro maydonda yuqoriga koʻtarilish?!" 😭🔥
Ommalarni tinchlantirish uchun haydovchi, Andijonlik edi, dedi: "Qizilaylar! Bu yerda yig'lab vaqt yoʻq — avtobus yoʻqmi?!" va hammasi birdan bittagina davlat avtobusiga oʻtib ketishdi. Nihoyat, shahar markaziga yetib kelishdi, shunda buvisi bilan birga oʻtirar ekan, yigitlar uning eshigidan: "Bu Paxtakorning muxlisi! Oʻtkazib yubormang!" deb qichqirishdi 🚍💨
O'shanda to'g'risi, shahar markaziga yetib kelgach, jamoatchilik avtobusdan tushib, bir oila bilan kechki ovqatga oʻtirishdi. Oila: "Nima uchun sizlar bunday qizigʻingiz bor?!" deganida, veteranlar xafa boʻlib: "Biz xalqaro kubok yoʻlida yoʻlovchilarsiz qolib ketdik!" deb javob berishdi 🥴🍽️