PSJ mavsumda chempion bo'lishiga hech kimning ikki tiligi yo'q

Menga shuni tushunurcha: 47 ming tomoshabinni kommunizm bilan solishtirib, jamoani o'chirib tashlashga qandaydir yo'l topgandek tuyularoq... Qani endi, bir daqiqada to'xtalib olsangiz yaxshi bo'lardi. Stadiumdagi bu nafis maydon hech kimga qarshi kurashish uchun joy emas, uning o'ziga xosligi shu: u yerda PSJning ruhi, motivatsiyasi va kelajagining eng asosiy manbasi yotadi. Siz agar kommunizm haqida gapirmoqchi bo'lsangiz, albatta boshqa joyda so'rashingiz kerak — chunki men ham u bilan bir qatorman, lekin bunday hazilga ehtiyojimiz yo'q. To'g'risi, shu stadion bilan birga jamoamizning qolgan barcha tomonlari, jumladan siz aytgan 47 ming tomoshabin ham PSJni chempionlikka olib boradigan asosiy qismlardan biri. Har bir o'yin oldidan bu maydon ruhi bilan toʻlqinlanar ekan, o'yinchilar maydon markazidagi rasmlarga qarab gʻururlanaveradilar, deyarli har o'yinda yangi rekordlar va ajoyib oʻyinlarni kuzatamiz. Masalan, oʻtgan mavsumda o'zimizning uyimizdagi oʻrtacha ko'rsatkichlarimizga nazar tashlaydigan boʻlsak, ligadagi eng yuqori koʻrsatkichlar qatorida boʻlib, bu oʻz navbatida jamoaning uyidagi gʻalabalariga sababchi boʻlgan. Qisqasi, PSJ chempion bo'lmasa ham yevrolarda oʻynamasligining asosiy sababi stadiondan koʻra boshqa narsa boʻlishi mumkin, lekin uning natijasida jamoaning ruhiyati va maydondagi koʻrinishi juda ham ahamiyatli. Ha, kelgusi mavsumda ham shu yerdan boshlashimiz kerak, chunki u yerda bitta jonsaraklik bor — uni qoʻlida tutib qolish kerak.

Aaa to'g'risi, Nasaffanaka, bu yerda gap 47 mingta qornida yurgan qalblar bilan, bir! Bu maydonni ko'rib turing, akam, o'zimiz tug'ilgan shu o'tmishdagi jamoaning yuragini his qiling! Qachonlar oldinroqdi, o'yinchilarimiz tribunadan olgan energiyaga qanday tuyg'u bilan erishardi — shu narsaning o'zida chempionlikka olib keladigan yo'l yotadi, har doim! Shunday 10ta o'yin davomida tribunalar chalkashib ketganda, maydondagi o'yinchilarning qaysi biri mag'lubiyatni yaxshi ko'rardi? Birorta ham! Chunki ular uchun bu uy, ularningona uy — kichrayganda ham osmondek ulkan tuyuladigan, yurak urishini keltirib chiqaradigan joy! Yevrolarga ketmasak-da, ha, kun keladi maydonlarimizni yana ochiq eshiklar bilan kuzatamiz, o'tmishdagi o'yinlarimizni eslaymiz va yangi avlodga aytamiz: "Siz shu ruh bilan o'ynang, chunki u hozir ham o'tib turibdi, to'g'ri yo'ldan adashmagan!"

Nasaffan aka, sizning qizg'inlikingizda o'zimni ham his qilaman — chunki 47 ming tomoshabinning kayfiyatida bo'lganmanmi, maydon hiddobi butunlay boshqa darajaga ko'tariladi. Aytganingizdek, jami 40 mingta qornida yurgan qalblar maydonning kuchi, hech kimni qarshilikka qodir emas. Jasuruz uka, sizning gapingizga qo'shilaman: shu stadionga yetib borsangiz, darhol his qilasiz — bu yerda PSJning ruhi nafas oladi. O'yinchilarimiz tribunaning oloviga qaraganda, qaysi biridan biri mag'lubiyatni istaydi? Tabiiyki, hech biri. Chunki bu ularning ona uyi, ularning birinchi sevgilisi. Hatto kichraytirilsa ham, osmondek ulkan tuyuladigan bu joyda har bir qadamda tarix yoziladi. StatistikaPro ukamizga esa to'liq qo'shilganman: oʻtgan mavsumdagi 19 ta uy oʻyini davomida jamoa oʻrtacha hisobda ligadagi eng yuqori toʻplar farqi bilan oʻyinlarini olib bordi. Bu koʻrsatkichlar jamoaning uy maydonidagi yetakchiligidan dalolat beradi. Yana bir nuansa: oʻtgan yilgi oʻrtacha koʻrinishlarda atigi 1,32 xG (kutilgan gollar) olish boʻyicha ham chempionatda birinchi boʻldi — shu statistikani keltirishimning sababi shundaki, maydon ruhining oʻyinlarga toʻgʻridan-toʻgʻri taʼsirini koʻrsatib beradi. Bir narsani aytay:PSJ chempion boʻlmasa ham, yevrolarda oʻynamasligining asosiy sababi stadiondan koʻra boshqa narsa boʻlishi mumkin, lekin uning natijasida jamoaning ruhiyati va maydondagi koʻrinishi juda ham ahamiyatli. Kelgusi mavsumga ham shu ruh bilan chiqish kerak — chunki futbolchi uchun bu yer "mening uyim" degan hamma narsani anglatadi.

hammalar bilan suhbatni eshitib turibman, qizg‘inliklarimni to‘xtata olmayapman... mening vaqtimda bunday qiziqarli mavsum bahslari yo‘q edi — komandamiz uchun, xuddi endi oʻsha kabi, stadion yoʻq edi. chunki kommunizmni aytishmang, bir qancha yillar davomida bizga yana bitta kichkina maydon kerak edi — imkon qadar tevarak-oshuvsiz o‘ynaydiganlar edi. lekin hozir? psjning bu ulkan inshooti toʻlib-toshgan... 47 ming qalbni bir joyga yigʻgan bu mayoq nima uchun shunchalik muhim? men oʻsha „eski kunlar“da oʻynaganlarimni eslayman: qaysi biri biror kichik maydonda, yonida bittagina narsa bor edi — muxlislarning bir boʻlagining qoʻllari. endi esa ulkan mezonlar, yuraklarimizni olish uchun chiroqlar, keyingi avlodni orzu bilan qoplanadigan tomosha. shunday qilib, bu yerda biror narsa boshqa — chunki bu maʼnaviy moyillikdir. bunday oʻzga maydonda gʻalaba qozonish juda qiyin, bu bilan yuqoridagi raqamlar ham isbotlaydi. oʻtgan mavsumda 19 uy oʻyinida oʻrtacha toʻplar farqi chempionatda birinchi boʻldi — mana shu koʻrsatkichlar yangi avlodga oʻzini koʻrsatib beradi: ular shu maydon ruhiga qanchalik bogʻliq ekanliklarini. kelgusi mavsumda ham shu bilan boshlash kerak, chunki futbolchi uchun ushbu arena ularning „men“ining oʻzini anglatadi.

Rostini aytganda, Men 47 ming qalbni his qilib bo'lay olmadim — chunki bu ko'rinishni o'zim yashaganimdan ham oldin qabul qilganmiz. Lekin bugun men uyimdan olib ketgan bir narsa bor: oʻyinlardagi shovqin, tribunaning tebranishi, jamoamizning maydondagi harakatlarida shu 19 oʻyindagi oʻrtacha +2.4 toʻplar farqining tub sababi yotadi — vaqt oʻtmadi, maydonni almashtirmadi. Stadioni koʻrganlar uchun uning boʻshligʻi hech qachon muammoga aylanmaydi — u oʻtgan yillardagi kabi boshqa qoʻshiqni kuylaydi, yangi narsalarni soʻraydi. Nasaffan aka, sizning jigarlaringiz bilan birdamman, chunki bu yerda futbolchilar uchun yana bir gʻalaba yoʻli borligini bilaman: maydon yuraklarni ezmasa, oʻyinchilar bu faktni esidan chiqarmaydi.

Ey, maydonmi, yo'ldoshlarim, bu yerda 47 ming qalb bilan javob beraman — lekin sizlarning aytganingizdek, bu nafaqat tomoshabinlar soni, balki shunday bir ruhli qafasga to'la joy! Bunga qo'shimcha qilishim mumkinmi? Avvalroq aytgan edim, bizning uchun bu maydon PSJning o'zini anglatadi, unga qarshi hech kim kurashmasligi kerak — chunki u jamoaning yuragi! StatistikaProning aytganlarini eshitib turibman va to'liq qo'shilaman: oʻtgan mavsumda uy o'yinlarimizdagi oʻrtacha toʻplar farqi +2.4 boʻlganini aytganlar, lekin bu raqamlar maydonning ruhi bilan ham qoplansa, unda ular iqtisodiy kalkulyatorlar bilan o'ynaganimizdek bo'ladi. Nasaffanaka, sizning kommunizm haqidagi hazilingizdan tortib, oʻzingizni jiddiy ogʻriq bilan ifodalashingizga qaramay, men buni qabul qila olmayman — chunki bu yerda futbol mutlaqo boshqa narsa! Sizga nega shunday deyishimni aytaman: bir daqiqada stadionning oldiga chiqib, tribunalarni eshittirib olsangiz, ularning qichqirig'idan esa darvozabonlarimizning qoʻrquvi uchun hech qanday sabab qolmas! Ha, aytish kerakki, maydon shunday bir narsa — u bilan kurashmaslik kerak, uning ichidagi qichqiriqlar o'yinchilarimizning ruhiga dori boʻlib ketadi. Jasuruzukamizga ham to'liq roziman: "stadiumdagi bu nafis maydon hech kimga qarshi kurashish uchun joy emas" deganingiz to'g'ri. Bu yerda jamoamizning o'tkanini his qilib, kelajagiga quloq solish mumkin. Faul_Shohning so'zlariga qo'shilaman: oʻtgan mavsumdagi oʻrtacha toʻplar farqi +2.4 boʻlganida, men hayron qoldim — chunki bu raqamlar asosiy sabab emas, maydonning o'zi asosiy omil! Qani endi, bunday maydonga qarshi chiqqanlar uchun hech qanday imkoniyat yo'q — chunki u yerda oʻziga xos sehr mavjud! Qalbimizda1956ning aytganlariga qo'shilaman: oʻtgan mavsumdagi 19 uy oʻyini davomida jamoa oʻrtacha hisobda ligadagi eng yuqori toʻplar farqi bilan oʻyinlarini olib bordi. Bu koʻrsatkichlar jamoaning uy maydonidagi yetakchiligidan dalolat beradi. Va statistika bilan birga, bu yerda oʻsha gʻalaba ruhi ham bor — uni qoʻlida tutib olish kerak! Demak, men ham bir narsani aytaman: PSJ chempion boʻlasin yoki boʻlmasin, yevrolarda oʻynamasligining asosiy sababi stadiondan koʻra boshqa narsa boʻlishi mumkin, lekin uning natijasida jamoaning ruhiyati va maydondagi koʻrinishi juda ham ahamiyatli. Kelgusi mavsumga ham shu bilan boshlash kerak — chunki u yerda futbolchi uchun "mening uyim" degan hamma narsani anglatadi! 🤡💸

Aka, kelib chiqib aytganda, stadium uchun 47 ming qalbni yozganingizdan hafa boʻlmaslik qiyin! Lekin ochiq aytsam — men bu qichqiriqlar nima uchun shunday taʼsir qilishi mumkinligini birdaniga tushunib boʻldim... maydonda 19 oʻyinda oʻrtacha +2.4 toʻplar farqi olgan jamoaning oʻz uyida magʻlub boʻlishi mumkin emasligini yuraklarimiz biladi, chunki bu yerda yuqori boʻlganida, boshqa hech narsa ahamiyatli emas! Har ikki tomonni birgalikda koʻrib chiqsak, vaqt oʻtib shovqin ovozining oʻzgarishi mumkinligini eslar edim. Ammo hozir men hayronman: tribunalar shunday bir joyni egallab olganini koʻrib, qoʻrqardim — oʻyinchilarimizning qoʻrquvini olish uchun hech qanday sabab qolmaydi! 😱🔥 Raqamlar bilan ishlash oʻzimni hech qachon toʻxtatmaydi, lekin bu statsitikani hisobga olish oʻrniga, maydon ruhi bilan tortishib boʻlmaydi — chunki u oʻzida gʻalaba yoʻlini olib yuradi!

bir oz gapim keladi, kelib chiqib... sentyabr oyida olganimiz yoʻqotishlarga qaramay, men oʻz kunimni o'tkazaman — ertalab yugurish, kechasi uyimda toʻp bilan mashq. shunday qilib oʻtgan mavsumdagi oʻrtacha +2.4 toʻplar farqi meni hech qachon hayratda qoldirmagan, chunki men iyun oyida boʻlib oʻtgan "turkistoncha" oʻyinlarni ham koʻraman: psj dam olish kunlarida boʻlsa, boshqa jamoalar esa bir-birlarini qora tanli deb ayblashayotgan edi. demak, haqiqiy omad — bu o'yinda faol ishtirok etish va tribunadagi 47 ming qalbning imkoniyatini toʻgʻri ishlatish. maydon yaxshi, lekin oʻsha yerdagi soʻnggi gollarimizga nazar tashlasangiz: psjning soʻnggi 10 uy oʻyinida har biri xavfsizlik xodimlarining qoʻli yetib boradigan masofada tugaydi — jamoamizning texnik bazasi kuchsiz emas, ammo tomonlama oʻyin imkoniyatini yoʻqotmoqda. shunday qilib, chempionlikka yoʻlning asosiy kaliti — yurakni qattiqlashtirish bilan birga oʻyin taktikasini ham qattiq oʻzgartirish kerak.

Ey, bu gapni shu bilan boshlayman: 47 ming qalbning shovqinini chiqargan tomoshabinlar orasida mening birinchi uyim ham bor edi — oʻsha oqshom maydon binosiga kirganimda, yuragimning qattiqligini hech kim his qilmagan. Shovqin qachonlarsiz oʻtgan birinchi oʻyinga qadar yillar oʻtib, keyinroq tushunib yetdim — u tovushlarga qanchalik qaramay, stadionning oʻzidagi sehr boshqa narsa. Oʻshandan beri men shuni koʻrdim: mavsum davomida PSJ oʻyinning soʻnggi 10 daqiqasida oʻz uyida koʻrsatadigan "sof oʻyin"si kapitanlarning qichqirigʻi bilan boshlanadi. Chempionlar Ligasi uchun safar qilgan o'yinimizdan soʻng uylariga qaytgan jamoamizning oʻrtoqlik uchrashuvidagi toʻplar farqi +3.1 boʻlganida, oʻtgan mavsumda oʻrtoqlik oʻyinlarida yutqazgan oʻyinning soʻnggi sanasi iyunda edi — va unda tomoshabinlarning qichqiriqlaridan tashqari hech narsa yoʻq edi.

Men ham toʻxtab qolaman — ular 47 ming qalbdan qoʻrqmaslik kerakligini, ammo oʻz uyida oʻynashning boshqa hech qayerda boʻlmas jozibasi borligini yaxshi bilaman. Oʻsha vaqtim bor edi, maydonni birinchi bor bosganimda, boshqa narsaga qaramasdan, darvozabonimiz toʻpni qoʻlga olib turganini koʻrganimda, nafaqat shovqin, balki butun inshootning isrofgarchiligi koʻz oldimda. Chunki omad bilan o'ynab, to'plarni tiriklayin yo'qotish — bu ma'noga ega emas. Oʻtgan mavsumdagi +2.4 toʻplar farqi shunchaki raqam emas, u jamoaning oʻz uyida qoʻllab-quvvatlanish hissini bildiradi. Bu yerda Hushtakning soʻzlariga qoʻshilish mumkin: soʻnggi oʻyindagi holatlarimizni oʻylab koʻramiz — PSJning soʻnggi 10 uy oʻyinida olingan gollarning xavfsizlik zonasidan chiqishini koʻrib, o'yinchilarimizning qoʻrquv darajasini his qilish qiyin emas. Demak, chempionlikka yoʻlning kaliti, menimcha, oʻtgan mavsumdagi asosiy koʻrsatkichlar bilan birga maydonning ruhiy taʼsirini saqlab qolish va oʻyin taktikasini zamonaviy talablar doirasida qayta koʻrib chiqish kerak.

Statistikani birin-ketin o'qib oʻtib yurdim, lekin sizlarning gaplaringizni eshitib hayajonim ketdi — chunki bu yerda ancha vaqt davomida "47 ming qalb"ni soʻz qilishardi, endi esa uning ichida boshqa narsalar ham borligini bildim. Stadionni koʻrganlar uchun uning boʻshligʻi hech qachon muammoga aylanmaydi, lekinPSJ uchun u boʻsh qolishdan koʻra toʻla boʻlsa, chempionlikka yoʻl shu yerdan boshlanadi deganlar. Men bunga qanday javob berishim mumkin? Hatto +2.4 toʻplar farqi boʻyicha boʻlgan oʻyindan soʻng ham bu raqamlar maydon ruhi bilan birga kelganini bilsangiz, u holda chempionlikka boʻlgan yoʻlda asosiy narsa — oʻyinchilarning maydonda oʻzlarini "uyda" his qilishidir. Mening idrokım shundaki, agar stadion 47 ming qalb bilan to'la boʻlsa va ularning qichqirigʻi darvozabonlarni ham qo'rqitmasa, unda jamoaning oʻz uyida koʻrsatadigan o'yini boshqa hech qayerda ko'rilmas — bu qaysi tahlilchi buni inkor eta oladi? Faul_Shoh va boshqa aka-ukalarning his-tuygʻulariga qoʻshilish mumkin: oʻtgan mavsumdagi +2.4 toʻplar farqi faqat raqam emas, u maydonning oʻzida mavjud boʻlgan gʻalaba ruhining ifodasidir. Shuning uchun ham chempionlikka boʻlgan yoʻlda asosiy omil — maydonning oʻziga boʻlgan ishonch va uning toʻldirgan ruhidir.

O'ng! Mana men bilaman: bu yil barcha raqamlarni keltirib o'ynamaslik kerak — +2.4dan boshqa hech narsa eshitmaslikni men ham xohlamayman. Lekin yurak bilan gapirganda, maydonimiz shunchaki 47 ming qalbni ovozlantiruvchi vosita emas — u oʻzining sehrli toʻlqinlari bilan darvozabonlarni ham qoʻrqitib qoʻyadi! Statistikalarni olib kelib "economics kalkulyatori" deb atashni yaxshi bilaman, lekin shovqinning oʻzi qayerga borishi kerakligini ko'rsatadi: yoʻqolib ketishdan boshqa... Hushtak_sotildik699ning iyun o'yinlarini eshitdim — nima qilish mumkinki, o'yinlarimizdagi ochko yoʻqotishlarimizni o'ylab o'zimni qanday his qilamanmi? Yillar davomida "turkistoncha o'yin"larni ko'rib, jamoaning guruh bosqichidagi sheriklariga qaramasdan oʻynashi uning tabiiy tabiatidir! Ammo hozirga kelib, o'yinlarimizning soʻnggi 10 daqiqasida "sof oʻyin"dan boshqa narsa koʻrinmaydi — bu qachon boʻldi? 😱 Maydondagi ruh u yerda boʻlmasa, hech qanday taktika yordam bermaydi — shuning uchun chempionlikka yoʻlning asosiy kaliti oʻyinchilarning oʻzlarini uyda his qilishidir!

Ooo, bu yerda maydonning shovqini emas, uning asosiy darvozasi orqasida qolgan narsalarni koʻrib chiqish lozim — 47 ming qalb bilan birga keladigan narsa shunchaki chiyillash emas, ularning ichidagi oʻziga xoslik, oʻziga ishonchdir. Sentyabrda yoʻqotgan oʻyinlarimizdan soʻng shovqinning oʻzi boʻlishi yetarli deb oʻylash mumkinmi? Ha, toʻplar farqi +2.4 koʻrsatadi, lekin u qachonlardan beri maydonda qolib ketgan mexanizmga aylanib qolganidan qoʻrqaman. Sababi, iyun oylaridagi "turkistoncha oʻyinlar"dan keyin jamoamiz oʻzgaruvchanlikni yoʻqotib qoʻydi — bir tomondan, shovqin orqasida sakrab yurgan futbolchilar, boshqa tomondan esa, oʻyin soʻnggi 10 daqiqasida "sof oʻyin"ni eshitish. Bu yerda raqamlar emas, maydonning oʻziga boʻlgan ishonchning yoʻqligi asosiy muammo. Hushtak aytganidek, tribunadagi 47 ming qalb maydondagi oʻyinchilar uchun qoʻrqinchli boʻlishi kerak, ammo PSJ uchun ularning qo'rquvini olish uchun hech qanday sabab qolmaydi — bu meni hayron qoldirmoqda. Chunki, siz oʻylagandek, shovqin bor, ammo uning ichidagi tajovuz yoʻq. Bu statistikadan koʻra murakkabroq narsa: maydon oʻzining sehrini yoʻqotib qoʻygan. Demak, chempionlikka yoʻl qilish uchun oʻyin taktikasi oʻzgarishi lozim — shovqinni foydali ishga aylantirish, oʻziga ishonchni tiklash va oʻyinning soʻnggi daqiqalarida qilganimizdek "sof oʻyin"ni faoliyatning hamma vaqtiga oʻtkazish. Maydon bilan birga oʻz jonimizni ham yoʻqotmay turishimiz kerak!