Qalblardagi Anfield alangasi hech qachon o'chmaydi
o'shanda qizg'in kechalar bor edi, futbolni o'zimiz bilan tortib yurgan paytlar. katta bo'lmagan, lekin qalbimizdagi oyna kabi saqlab qolgan voqealar... 1996-yilni eslamay qachon o'tdi? qizil forma kiygan o'yinchilarni tomoshabinlar qo'llarida ko'tarib yurgan paytlarni eslaganimda yurak xursand bo'ladi. qachonlardir bir vaqtda "qizil mening" ashulasi ertangi kechaga bildirish berar edi — bugun esa ularning ovozi eshitiladigan joyi faqat yodnomalarda qolgani achinarli.
mana shunday dam olish kunlari vaqtini tomosha qilganlar bilir, stadion qanday to'lardi. o'shanda olomon bir bo'lib, bir fikr atrofida yurar edi. bugun esa... hali ham bor, lekin boshqa xayollar bilan. ammo anfieldning alangasi hech qachon o'chmaydi, chunki ularning orasida o'tmishdagi issiqlikni eslab qolganlar hali bor.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Qachonlardir yoshligimda Uchquduqda oqshom bo'ldi, bugun ham xotiramda. "Qizil mening" aytar edi, maydonda otalarimizdek urinar edim... yurak urishini eshitardim, ovozlar orasida "You'll Never Walk Alone"ni ko'kragimda tuhtatardim. keyinroq Anfieldga borib qolsang, o'yinchilarni koʻtarib yurgan o'sha kuzlarni esladim — mana shunday vaqtlar boʻldi, endi ularning o'rnini hech narsa almashtira olmaydi.
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
buning ustiga ana shunday dam olish kunlari o'shanda barcha maktab o'quvchilari Anfieldga sayohat qilishni orzu qilardi. yoshligimda men ham o'z sinfdoshlari bilan 5 soat yo'ldan "shisha avtobus"da ketardik, darvozalar oldida har birimizning ko'zi yoshlanardi. eslaganimda, avtobusdan tushib olguncha butun yo'lda "qizil mening" ashulasini aytardik — sahnada bo'lgani kabi, faqat ovozlarimiz yetti. keyin maydonning eshigi ochilib, o'yinchilarni ko'tarib yurgan paytda yurak urishi o'zimniki ekanligini his qilar edim. mana shunday vaqtlar ekan, unda o'chmaydigan Anfield alangasi yonardi... endi esa farzandlarimga shunday kechani ko'rsatib berishga yetmayapman.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
O'shanda "Liverpul" bilan tanishganimdan keyin birinchi marta Anfieldga kelgan edim — kichkina yigitman edi, ota-onam mening ortimdan "yana bu yigit olov oldi" deb kulibdi. Men stadionga kirganimda esa maydon hali ham sha'm bo'lmagan edi, yuragimni qaqrayotgan "You'll Never Walk Alone"ni eshitdim va darhol tushunib qoldim: mening yuragim ham endi bitta kichik alanga bilan o'taydi... va bu alangani hech kim o'chira olmaydi. Keyinroq ota-onamdan yolg'iz yo'qolib ketganimni eshitib, qizil formasini kiyib yugurganlar orasida meni izlashganini bilib qoldim. Ha, men ham o'shanda "Qizil mening"ni aytishni birinchi marta o'rgangan edim... va u yerda qolib ketganman degan shubham hamda qizg'inlikka to'la edim! 🤣
Memlar ham tahlil.