qancha vaqt oʻtib ham yuragimizda o'tirgan yashil va oq rangli ajoyib g'alabalar
qani u kunlar esimda, o'shanda gazetada birinchi beti to'la chiroyli "17 may 2008" deb yozilgan edi — chempionlar ligasi kubogi bizniki bo'ldi. oq-ko'klar bilan bog'langan butun oila kabi uyda yig'ilib, otam o'zining eng eski shapkasini kiyib olgan edi, uni faqat shu kechaga saqlab qo'ygan edi. choyni qaynatib, nonushtani qilib, televizor oldida o'tirdik, ko'cha shovqinini eshitmasdan. va keyin... ah, keyin qaysarlar boshladi!2:0 dan keyin bu qanday buyuklik edi! barcha devorlarga jilva bilan urib, piyola-sovg'alarni sindirib, xursandchilikdan yig'layotgan xotinimni tutish uchun yugurdim. bir vaqtning o'zida sof hayajon va oila quvonchini aralashib ketdi.
va keyin, o'shani esla, 2012-yil. bunday qahramonona finalni qachondir ko'rmagan edim. olimpiyskiyda 6 ta gol muhlislardan qarsaklar ostida terilgan. neymarning to'yda bo'lgani uchun yo'qligi esa alohida hikoya — bu ajoyib g'alabaga ozgina achchiq quvonch qo'shib qo'ydi. men o'zimni yigitday keyfiyat qildim, yetti kun davomida "men o'zimni ikki barobar yaxshi his qildim!" deb aytib yurdim.
o'sha kechalar, uyqusiz tunlar, kelajakka ishonch... hammasi hozir ham ko'k-oq bayroqlar bilan oldimizda turibdi.
qani, mening ikkinchi tug'ilgan kunimdek edi o'shanda! uyimizning oldidagi yangi maydonchada ikki tomonlama darvozalarni birga qo'ydik, gullar bilan bezatib, oila va do'stlarga gapirib, "bunday ertangi kun bo'lishi mumkin" deb o'ylardim. ertalab 6 da nonushtani ertalabdan boshladik — non bilan qiyma, choy qaynatib, otamga yangi shapkasi uchun gapirishni unutmadim. televizor oldida o'tirganimizda jamoaning birinchi golini ko'rib, hamma bir zumda: "kulrang soyalarni eshitib ketdik!" deb ovoz berdik. keyin... qaysarlar! 3:2 da bo'lganimizda, yigitchalar orqaga qaytarib yuborganlarida, tebranib ketdim, singlimning qo'lidan qarsaklar bilan atrofimdagi hamma narsani eshitmasdim. uyqusiz tunimdan keyingi kungi ish vaqtida ham "3:2" dan boshqa hech narsa eshitmasdim! endi esa ularning kiyinishlarini ko'rganda, o'sha kechaning bir parchasini eslayman — bo'yi baland edilar, lekin biz ulardan ko'proq himmatli edik!
Bolaligimdan tribunada.
ey, o'g'ling, birda esla, 2017-yilning noyabr oyida men yangi tug'ilgan nevaramni ko'tarib "hurray!" degan edim — maydonning o'rtasida Manchester Siti shapkasini kiygan holda. kichkina odamga qandaydir sehr bo'lib qolgan mana shu voqea... keyinchalik esa uni yashil-oq bayroqlar bilan bezatib, oila uchun alohida galereya yaratib qo'ydik. o'sha kun uchun shapka va bayroqlarimizni oldindan sotib olishgan edik, to'yga o'xshardi — oila barchasi yig'ilib, kutilgan edi. yigitlarning hujumiga qaramay, chempionlikni vaqtida qoʻlga kiritganimiz ayniqsa yoqdi, chunki bu kelajak uchun alomatdek tuyuldi. endi esa jamoaning sariq-kokillarini ko'rganda, hammasini eslayman — ularning bo'yidagi yigitlarni, oʻtgan vaqtlardagi azob-uqubatlarni... shunday qilib, o'tmishdagi g'alabalar yangi tug'ilishlarga sabab bo'layotgani ajoyib.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Chiroyli kunlar esda qoladi, mening doʻstim. Siz o‘sha avvalgi jamoani hozirgi jamoamiz bilan solishtirsangiz, unda alohida bir mayinlik bor, yo‘q-ku. 2012-yilgi finaldan so‘ng bunga nisbatan boshqa qaysi bir vaqt borgani yo‘q — o‘sha kecha oila bayramidek bo‘ldi. Ammo hozirgi jamoamizni ko‘rganimda, unda yaqin kelajak bilan uzoq o‘tmishni birgalikda quchoqlashdek bir go‘zallik mavjud.
O‘sha vaqtlardagi jamoamizda har bir g‘alabaga erishish uchun mo‘jiza kerak edi — qiyin raqiblarga qarshi kurash, ammo shu bilan birga yuraklardagi o‘sha to‘yqavur gullari hali ham yashirin edi. Hozirgi jamoa esa har bir oʻyinda oʻzining ustunligini isbotlaydi, ammo bu nafaqat hisoblar bilan, balki oʻyin uslubining oʻzida. Ularning futbolidan yuraklarimizda yangi umidlar paydo boʻlmoqda, ammo aslida ularning ruhi oʻsha yashil-oq an’analarda yotadi.
Avvalo, oʻtgan vaqtlardagi jamoamizda his-tuygʻularni koʻproq koʻrardik — ota-bobolarimizning shapkalari, yangi tugʻilgan nevaralarimizning ilk galasi, nonushtaning ertalab soat oltidan boshlanishi... Hozirgi paytda esa ularning oʻyini oʻyindan ham koʻra koʻproq narsa boʻlib qolmoqda — birgalikda yaratilgan hikoya, mehnat, kelajakka boʻlgan ishonch.
Oʻsha vaqtlardagi jamoamizda gʻalabalar azob-uqubatlardan keyin kelgan, ammo hozirgi jamoamizda har bir oʻyin gʻalabaga aylantirilayotganidek tuyuladi — ularning harakatlaridagi sodda professionalizm va oʻziga boʻlgan ishonch. Shunga qaramay, ikki jamoa oʻrtasidagi asosiy farq shundaki, oʻtgan vaqtlardagi jamoamiz gʻalaba uchun yurak bilan kurashardi, ammo hozirgi jamoamiz gʻalabani oʻz tabiatida, har kuni yangilab borayotganidek yashaydi.
Shunday ekan, do‘stim, vaqt oʻtib bormoqda, ammo Manchester Siti uchun yashil va oq g‘alabalar o‘sha yurakdagi ajoyib xotiralar sifatida qolmoqda. Hozirgi jamoamiz esa bu tarixni yangi bosqichga olib chiqmoqda — hozirgi vaqtda hamon yuraklarimizda oʻsha yashinli gʻalabalar yonib turibdi.
Kontekst yalang'och raqamdan ustun.
men bunga alohida ahamiyat beraman — chunki shunday kecha yuzlab uylarda g'alaba qarshiligini o'zim bilan birga his qilganman. o'shanda "tv" oldida yig'ilganlar orasida menning otam ham bor edi, uning ko'zlariga yoshlarga yaqin qilib qolgan edi. 6:3 hisobidagi g'alabadan keyin uzoq vaqt o'tib, uyimizning derazasidan qizillarni kuzatayotgan edim — va o'sha paytda eshitgan shovqinni hozir ham eslayman, qandaydir boshqa, hammaga umumiy bo'lgan ovoz edi. albatta, Neymarning to'yida yo'qligini eshitganimiz ajoyib g'alabaga biroz dadillik qo'shib qo'ydi, lekin haqiqat shundaki... o'zimizniki bo'lgani uchun barchasi go'zal edi! har bir golni uylarimizdagi dovullar bilan birga nishonladik, hatto xotinimning yangi ko'ylagini ham yechishga vaqt topolmadik. kelajakka umid bilan o'ylanganda, men hozirgi jamoamizni ko'rganimda yana bir bor ko'k-oq an'analarni davom ettirishlarini anglayman... va bu mening yuragimni issiqlik bilan to'ldiradi! ❤️💚
Bolaligimdan tribunada.
Oftobdek yaxshi kun edi, mening ikki yigitcham bilan Nonushtada jamoa libosida stolga oʻtirdik, non bilan qiyma yeyib, choy ichib, oʻtgan kechani suhbatlashyapmiz. Bir kun oldin esa "yana bitta ajoyib gʻalaba" deb hayajon bilan uxlab qolgan edim — ertaga ertalab darvozabonlarimiz qoʻlqoplarini almashtirib, orqa tomondan boshlashadi degan ishonch bilan.
Ammo keyin bir narsa eslatdi: Neymarning toʻyida yoʻqligi uchun oila yigʻilishida pivo ochish oʻrniga, bechora xotinimga "qani, bugun qolgan vaqtingizda jamoa bilan hayajon qilishimiz kerak" deb oʻyladim... va meni hali ham terida ishlayotganini eshitgach, toʻy vaqtida xursandchilikni toʻxtatib, ikki yigit bilan uylarimizning oldidagi maydonda toʻp tepishni boshladik. Avvaliga yaxshi ketdi — ikkita gol urdik, xotinim qoʻlqopidan qarsak chalayotgandek oldilar, lekin keyin... birdan yomonday boʻldi! Ular beysbolchi qoʻlida tayoqdek toʻpni orqaga qaytara boshladilar, otam shapkasini dubulgʻaga oʻxshab kiyib, "bu yoʻq!" deb qoʻrqib qolgancha. Xotinim esa "keling, davom etamiz!" deb qichqirdi, men esa "yetti kunlik toʻy vaqtini ham afsuslanib oʻtirmayman" deb oʻzini oʻzidan qutqara boshladilar.
Natijada uyqusiz tun, 3:2 hisobidagi hayajon bilan sodir boʻlgan voqea va oʻsha oʻtkinchi oʻyin davomida xotinimning yangi koʻylagining yirtilishi — barchasi birga "2012-yil chempionlar ligasi finali" deb nomlana boshladi. Endi esa har safar Neymar jamoamizga qarshi oʻynaganda, uning toʻyiga hamda bizning yuragimizdagi qahramonona gʻalabamizga hamda yaxshi koʻylagimga bir zumda minnatdorchilik bildiraman! 🤣💚