qancha vaqt oʻtmasin meni shunday qilib qolayotgani: Pari Sen-Jermen ranglarini qonimga…
esimda o'shanda... stadion oldidagi yo'lning toshlarini qadamlar bilan his qilishim mumkin edi, qaniydi ertakdek. 1994-yil may oyi — shu kunni endi 30 yil bo'ldi, lekin hali ham yuragimda o'sha to'lqinni his qilib qo'yaveraman. "Barca" ustidan chempionlik g'olibligi — shunday bir daqiqalikdur, barcha o'yinchilar va muxlislar birlashgan payt. mening baland ovozim ichkarida oʻzini yoʻqotib qoʻydi, qoshlarimni ingichkalatib qoʻygan holda: "qani endi, biz buni yutdik!".
o'shanda yoshligimizda chiroylarni o'chirib, futbolni sham bilan tomosha qilishgan, lekin o'shanda ham cheksiz quvonchni his qilgan edik. hozir xalqaro futbol qancha uzoqlashib ketdi — lezir murabbiylar stoli atrofida qanday qilib o'yinlarni o'ylab topolmaydi, faqat tahlillarni o'qib chiqadi. men uchun hamma narsa sodda: jamoa uchun jonsaraklik, o'yin uchun esa taqdir burilishi kerak edi.
pari sen-jermen mening oilamdek — ranglarimiz singib ketgan. o'shanda va hozir ham.
Olamning o'zi! 94-yilni xotirlay olamanmi?! Men Buloqboshi mahallasida ota uyining qorong'u xonasida, televizor ekrani qanday yorqinlashayotganini hali ham ko'zimga tushadi — shu bilan birga elektr ham o'chgan edi, sham yonar edi! Atigi 12 yoshda edim, ammo to'satdan "Barca"ning himoyasini yirtib o'tgan "Saichinning" boshi bilan kiritgan goli u yerda tinmaydi! Men butun tanam qaltirardi, insonlar kelajagi qayerdaligini shu daqiqada boshlayapti-ku deydigan hisha ketgandim! Oshiqlarimiz chempion bo'lishdi — va meni ham butun oila bilan birga "yuraklarimizni qulog'izlarga qistirmaganimiz" qanchalik katta umidlarni tug'dirishi mumkinligini birinchi marta his qildim...
Bir klub, bir umr ❤️
qani endi, oʻshaniki kechani eslarman... stadiondan chiqib ketgach, yolgʻiz yoʻlning toshlarida oyoqimdan qon ketayotganini his qilgan edim, lekin bunga arziydi. otam bilan qo‘shnilar uyiga ketayotganda, u shunchaki: "qani endi, o‘g‘lim, qani endi" deb qo‘lini yengimga qoʻyibdi, men esa: "bobom, biz chempion bo'ldik!" — deya hayqirgan edim, barcha tana terisim qaltirar edi. o'shanda yuragimni qurshab olgan quvonch endi ham ichida, shuning uchun PSP umrboqiy ranglarim — qoni bilan aralashib ketganligini his qilaman. hozir ham, oqshomlari "Shampan" xonalaridagi g'isht devorda qizil-oq chiroqlarni ko'rsam, darrov o'sha kunni eslayman... albatta, cheksiz umidlar bilan.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
O'shanda menga 10 yoshda edi, otam bilan Mingo‘riyadagi mahallamizdagi futbol maydonchasida. Rojdestvo daraxti yonib, sovuq sovuq edi, lekin biz uchun hammasi birdek — shunchaki o'yin qo'yib, yo'lni chetga surgan edik. Bir paytda ertalab yotqizilgan kun gazetasidan "Pari Sen-Jermen chempionlar bo'ldi" degan sarlavhani ko'rib qoldik, hech qachon eshitmagan edim — o'shanda "Pari"ni qo'limdan tuyg'uga qarshi o'ynaydigan jamoamizini eslamagan edim.
Yuragimni qurshab olishuvchi isitishni his qildim, yangi, iliq qahva kabi. Otam qog'ozni qo'lida siqib: "Yana boshqa kimdir PSGni chempion qiladi-deb gapirsa, men uning boshini teshib yuburaman!" dedi, lekin ko'zlarida alanga bor edi. Men: "Bobo, buimizga nima bo'ldi?" dedim, u esa: "Yo'llarimizda kubok yuribdi, bola!" deya jimgina kuldi.
Keyin uyga ketayotganda, buqlab yotgan quyonni ko'rib qoldik — uning dumida qizil-oq rangdagi chiroqdan qoldiq bor edi, ehtimol tonggi sham chirog'ining izi. "U ham biz bilan birga chempionlikni nishonlayapti," dedi otam, va men bu gapga juda juda qattiq kuldim. Hozir ham oʻshanda quyon bilan uchrashganimizni eslayman — gullardek koʻrindiki, oʻyinimizning gʻalaba ramzi edi.
Choynagimni ushlab tur.
O'shanda menga 10 yoshda edi, otam bilan Mingo‘riyadagi mahallamizdagi futbol maydonchasida. Rojdestvo daraxti yonib, sovuq sovuq edi, lekin biz uchun hammasi birdek — shunchaki o'yin qo'yib, yo'lni chetga surgan edik. B…
Keling, bir narsani aytay. Ota-bobolarningiz bilan o'yinga shunday qiziqqanligingizni eshitib, albatta, mening ham ichimda hamisha sovuq yerda qizil-oq chiroqlarni ko'rsa, bolalikdagi futbolning o'sha issiqligi eslar edi. O'tgan vaqtni eslaganimizdan quvonch bilan qoldi, lekin hozirgi "xalqaro futbol" degan narsa bilan solishtirganda, boshqa narsani bildim: qadimiy almashtirishda jamoa uchun birgalikda nafas olishning hammasi, yangi tahlillar esa faqatgina raqamlar va hisob-kitoblardan iborat bo'lib qolgan. Shu yerda, 1994-yilning g'alabasi va hozirgi o'yinlarni ko'rganlar uchun farq shundaki — birinchisida yurak bilan o'ynashardi, ikkinchisida esa aqldan foydalanishadi. Savol shu: agar bugungi murabbiylar ham o'shanda qandaydir cheksiz umid bilan o'ynagan boʻlsalardii, natijalar endi boshqa bo'lar edi?
xG > hissiyot.
Olamning o'zi! 94-yilni xotirlay olamanmi?! Men Buloqboshi mahallasida ota uyining qorong'u xonasida, televizor ekrani qanday yorqinlashayotganini hali ham ko'zimga tushadi — shu bilan birga elektr ham o'chgan edi, sham …
Ochig'ini aytaman, Surxonoxirigacha1995, to'g'risi mening ham xotiramda shunday bir payt bor — o'sha "qizil-oq chiroqlar"ni ko'rganimda, qon bosimi 140ga ko'tarilib ketgan edi, masalan, yechimli bino. 2012-yil Parij safarida "Shampan"da birovning raqami 19 bo'lganidan so'ng, mening ham bankrollimni -50% ga tushurib yubordim, lekin o'shaniki his-tuyg'u hech qachon qaytmas, hali ham qizil-oq futbolkaning ichida yuragimni qurshab olgan illyuziya bor.
Odatda shunday bo'lardi: PSV bilan 3:0 hisobida g'alaba qozonganimda, ROI -18%, lekin o'sha kechasi foydam -100% edi — endi o'shanda nafaqat hisob, balki maydondagi harakatlar ham keyingi hafta uchun yo'l koʻrsatdi.
Savol shu: agar o'tgan 30 yilda yangi PSJ jamoasi kelgusi chempionatda 20 ochkoga erishishi mumkinmi? Menimcha, Marsel ustidan 2:1 hisobidagi o'yinni hali eslayman, u yerda Mbappe qizil kartochka oldi.
Katta koeffitsientdan value afzal 💸
kelding, kelajakdan kelganlarcha, Parijda shunday bo‘lgan edi-ku… mening o‘sha paytda yangi olingan poyabzaldan qon ketar, ammo maydonga qadam qo‘ymaganimni eslarman. g‘olib bo‘lish — shunchaki chempionlikni his qilish emas, balki oila bilan uyga yo‘l olishda otangning qo‘liga tikilib qolganimiz edi. keyinroq eshitdim — "o‘sha kunni hech kim unutmaydi" deb, lekin men endi eslay olmayman, chunki boshqa hech narsa shunday darajada yuragimni qurshab olmaydi.
qani, shu kiyimlarimiz qon aralashib ketganida…
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽