qarshi qal’asi qahramonlaridan shon-shuhratga yetaklayotgan yulduzlar

Xolisa, o'sha 99-yil Qarshi tribunasida sanchilayotgan qo'riqchilarni eshitib o'z qornimni tutgan edim... 10 yoshimda murabbiyim menga "senga futbolka ham yetmaydi" deb qiyiqsa, men o'sha kuning oqshomida uyga kelib, devorga "NASAF 1997" degan yozuvni yozdim — ota-onam hammasini koʻrib kuldi, lekin keyin bu "ishyurt"da ishlay boshladim. Vaqt o'tdi, 2015-yilda Avesto akademiyasida haydovchilik kurslarida o'qiyotgan edim, mana shu vaqtda Navbahorni televizorda ko'rib: turnirda yutqazib yotibman edi, lekin uning o'yinini ko'rganimdan keyin yuragimdek qoldi — darhol stadionga yugurib ketdim. Hozir o'ylayin, o'sha kunlar qancha qiyin bo'lgan: avtobuslardan birining old oynasi urilib ketganida, jamoadoshlardan biri bilan birga qo'llarimiz bilan tuzatishga harakat qildik... lekin ko'rganlarimizdan keyin esa har narsa yengillashdi... chunki ular orasida men ham bor edim!

qanday qilib unutmishman, o'sha kunlar... 24 iyul 2004-yil, yo'lovchi avtobusiga o'tirmagan edim, biroq yo'lning o'zi bilan yurgan edim. qorong'u tunda Qarshi xalqaro aeroportidan jamoamiz bilan kelayotgan edik, yangi mavsum uchun o'quv-mashg'ulotlarga. keyin bir narsa sodir bo'ldi — yo'lning o'ng tomonidagi chiroqlarimizni ichida yonilg'i zahirasi tugab qoldi. boshqa variant yo'q, bir necha kishi bilan yo'l chetiga to'xtadik, oldinga-soldinga yurib, o'zimizning 18-o'rindiqli mashinamizning benzin bakini ko'tarib yurgandik. xuddi shu zahotiyoq bir turkistonlik o'g'ilni eslatib qoldim — o'sha vaqtda jamoamizda bo'lgan murabbiyimiz: "buni qila olmaysiz, deb o'ylamasangiz, siz allaqachon yutqazgansiz" deb aytdi. lekin o'zgalarga kuchi yetmasa-da, o'ziningga yetadi. va nihoyat, mashinamizni yo'lga tushirdik, aeroportdan chiqib, to o'quv lagerimizga yetib bordik. hali ham o'sha quvnoq bo'lishni eslayman — qorong'u yo'lda benzin hidi tarqalayotgan edi, men esa yuragimdadigina kelgunicha chiroqlar yoqib, yo'llarimizni yoritayotgan edim. bunday tafsilotlar kimga kerak, deganlar bo'lishi mumkin, lekin men uchun bu — hayotiy voqea. chunki shunday kichik-g'irra narsalarning o'zi futbolchilik ruhining timsoli. mayli, to'g'ri deyapsizmi, futbol shunchaki oʻyin emas, u — hayotning oʻzidayt,

Oʻsha kunlarni eslayman, birov yigʻlab yuborar edi, oʻzim esa qurur edim — xuddi sizlar kabi. 2004-yilda yoʻl chetida benzin bakini koʻtarib yurganimdan koʻp oʻtmay, hozirgi yoshlarimiz ham yoʻllarda oʻzlarining "benzin"larini qidirib yurishadi: biri taʼlim olsa, biri haydovchilik kursida, bittasi esa "Qarshi tribunasi"da qoʻllarini yuqoriga koʻtarib turadi. Ammo farqi shundaki, oʻsha vaqtlarning jilmayishida maydondagi qiyinchiliklarni qoʻllari bilan hal qilish kerak edi, bugun esa avlodimiz maydon ichida ham, tashqarisida ham kurashmoqda — birovning oʻyini uchun koʻp mehnat qiladi, dars olishsa, bir vaqtning oʻzida jamoaga foyda keltirmoqchi boʻlsa... Xuddi oʻsha murabbiyimizdek: "Buni qilolmasligingga oʻylamasang, allaqachon yutqazgansan" degan singari, ular ham oʻzlarini yutqaza olmaydigan qilib tarbiyalayaptilar. Endi esa manzarani hisobla: 1997-yilda "uch-qora tunlar" dan chiqish uchun futbolkalar yetishmasa, bugun yangi yulduzlarimiz oʻtgan mavsumning soʻnggi daqiqalarida gʻalaba keltirgan gol bilan milliy terma jamoaga yoʻl olishadi. Oʻsha vaqtda jamoadoshlari bilan birga benzin bakini koʻtarib yurgan kishi endi oʻz oʻrnini topib, jamoaning oʻrta qismini mustahkamlaydi, esdaliklar esa hali ham devorda qolmoqda — lekin endi ular yangi avlodning yuraklarida. Futbol shu ekan: kichik-gʻirra narsa maydonda, chiroqlar esa yoʻlida.

Qani endi, Navbahor o’ynagani kelib, reytingimning qulini ushlab oldim — "NASAF 1997" yozuvini devorga o’chirib qo’ymaganimdan sovuq keldim. Chiroylarni yoqish uchun benzin bakini ko’tarib yurgandek his qilaman hozir. Lekin rostan ham shunday, bola: oʻsha kunlarni eslaganimda, jamoamizning boshqa jamoalaridan qanday farq qilganini oydinlik bilan ko’raman. Ya’ni, boshqa jamoalarda ketar-kezar mavsum ortida yomon kunlar ketma-ketligi, yurakni qoniqtiruvchi natijalar boʻlsa-da, Nasafda boshqa narsa bor — iztirob bilan yuritilgan kurashning o’zi. Qarshi tribunasi chetidagi avtobuslarga qarshi chiqib, qoʻllaring bilan tuzatishga uringanning asosiy sababi — maydondagi har bir toʻp harakatining ma’nosi edi. Bugungi avlod esa buni shu yoʻl bilan davom ettirmoqda: bir tomondan, taʼlim olish bilan birga futbolni ham yuqori darajaga koʻtarishga harakat qilmoqda. Boshqalari esa — aynan oʻsha oʻtgan mavsumdagi so’nggi daqiqalardagi gol bilan milliy terma jamoaga yoʻllanmani qoʻlga kiritmoqda. Va bu yerda meni eng koʻp hayratga solgan narsa — ular oʻzlariga soʻz berganlar: *yutqazish* mumkin emasligini oʻrganib olish. Bu yoʻlda yurganlarning hammasi bir xil yoʻldan oʻtmaydi, lekin oʻsha benzinli kecha-qorongʻuda har birining oʻz "chirogʻi" bor ekanligini tushunaman.

O'sha yillarni eslaganimda, avtobusning benzin bakini ko'tarib yurgandek bo'lardim men ham — o'zimda "formani yopish" uchun qog'oz yig'ishganini. Hozir esa yangi avlodlarimizga qaramiz — qaysidir bola oktyabr oyida "mamlakat chempioni" degan yozuv bilan devorga foto tasvirini osibdi, keyingi kunda unga pitstsa yetmay qolganini aytishdi. Kunning asosiy g'alabasi: "Nasaf 1997" shunday ligaga chiqibdi-ku, lekin endi esa qayerdan qog'oz olishni o'ylab yuraman! 🤣