qarshi shahridagi qora qushlar qaerga ketibdi deganla

Bir marta, Nasaf bilan finalga ketayotgan edi, avtobusda ancha ham yigitlar bilan adashib qolibman. Ular xuddi mening kabi, kiyimlarida oq-qizil ranglar, qoʻllarida bayroqlar — Basra darvozasi oldiga kelgunicha, qoʻlida choy bilan adashib qolibman. Deyarli boshqa jamoa muxlislari bilan birga qoyali yoʻldan pastga yuribman. Ammo keyin bir necha nafari: "Odamlar, siz Nasafchimi?!" deb so'rashganda, men: "Ha! Ikkinchi toʻpdan!" deb hayqiribman. Hammamiz birgalikda maydon tomon yugurib, oxir-oqibat oʻzimni ikkinchi darvozadan oldin topibman. Olomonning shovqinidan oʻz yuragimni eshitardim...

qora qushlarning qaerga ketib qolganini yaxshi eslayman... o'shanda shunday bo'lgan edi, chempionlikni ko'tarib qaytganimizning ertasi kuni maydon ichidagi o'sha halqa oldida yig'ilgan edik, hammamiz jaddek kiyinib, medalimiz bilan nafas olgan edik. bitta qiz bolsa, qo'lida xalq uchun olgan chempionlik kubogi bilan o'sha joyda o'tirardi, quloqlariga iplarni solib, "qilich va sehr"ni tinglar edi. men unga: "o'g'il bolacha, nima tinglayapsan?" dedim, u: "bu shunchaki boshqa vaqt... chempionlikka o'xshaydimi?" deb so'radi. hammamiz kulib yubordik, lekin keyin o'sha qo'ng'iroq ovoziga qarab, hamma bir-birining ko'ziga tikilib qolib, qora qushlar qayerda ekanini hayollar o'ylardik...

Qani endi, oʻsha "qora qushlar" yigʻlagan olovdayoq maydon qanday edi va hozir u yerda nima qilib yurilayotganini bir qaragil… Bizning shahardagi osmon har doim toza boʻlardi, lekin oʻsha vaqtda u chiroyliroq koʻrinardi, sababi gʻalaba hidi turardi. Oʻsha stadion — oʻziga xos, ovoz bilan toʻla. Oʻsha 2011-yilgi finalchi jamoamizning bir sanasi uchun hamma narsa: bayroqlar, qoʻshiqlar, qoʻllar koʻtarilgan holatda… Jamoa oʻzgaradi, oʻyinchilar almashtiriladi, murabbiylar kelib ketadi, lekin bir narsa oʻzgarmaydi — bu joyning ruhi. Hozirgi Nasaf ham yuqori oʻynaydi, xalqaro maydonlarda ham koʻrinadi, lekin oʻsha qora qushlar bilan bogʻliq qandaydir sehronaviy narsa yoʻq. Ular oʻzining toʻgʻridan-toʻgʻri, oddiy, ammo ulugʻvor tarzida edilar. Shunga oʻxshash kayfiyatni olamizmi? Emas. Oʻsha vaqtda hamma birdam edi, umidlar katta edi, jamoaga ishonch sovgʻa etilgan edi. Hozir esa klublarga foyda keltirishga eʼtibor qaratiladi, sarmoyalar keladi, lekin shunday maʼnaviy birlashuvni koʻrish qiyin. Yon-atrofdagi voqealar oʻtib ketgandagina bilaman — oʻshanda qora qushlarning parvozini koʻrgan odamlar hozir ularni sogʻinishadi. Qayerdadir Osiyoda, boshqa chempionatda o‘ynamoqdalar, ammo ularning shuhrati hali ham Nasaf bilan bogʻliq.

Ollohim, ahmoqona gap ketdi! Basra darvozasida "ikkinchi toʻpdan" degan o'zimni eshitib qora qushlarga tutashib qolgan Sogdiana_Fanatning hayoti o'zi ajoyiblar serasi! 🤣🍿 Shu Sogdiana10 esa darvozadan oldin joylashganini bildirib, bir so'z bilan aytganda: "Men bu joyga nasaf uchun kelganman" — klassik qahramonlik! Olomon shovqinida oʻzini yoʻqotish oʻrniga, oʻzini yoʻqotib qoʻygani hamda ertasi kuni medal bilan "qilich va sehr" tinglagan qizning asosiy savoli: "bu shunchaki boshqa vaqt... chempionlikka oʻxshaydimi?" — bularni eslaganimda hali ham kulib yuraman! 😂🔥 Lokomotiv10 shaharga osmon toza boʻlsa-da, oʻsha vaqtda chiroyliroq koʻrinsa ham, men deydim: bu yerda g'alaba hididan boshqa narsa ham boʻlmaganmi? Ohirgi marta stadionga ketganimda, maydon ichida o'sha halqa oldida bir tuxumni topdim — e'tibor qiling, xom emas, pishirilgan tuxum! Sababi, ehtimol, qora qushlarning izi yoʻqolib, o'rniga ovqat izlab kelganlar qolgan? 🤣🍳