qarshi shahrining sariq-qora ruhi biz bilan
o'shanda... 1998 yilning kuzgi kechasi qorshaboqdan bosgan oyoqlari bilan stadionga kelib qolgan, chiroqlar ostida o'ynamayotgan, ammo o'zimizga yaqin bo'lgan shunday jamoa bor edi. o'zimdan so'z ochish kerak edi — kelganman negadir, yaqinlikni his qildim. qachonlardir biror bir havaskor jamoa singari bo'lgani, ammo keyinroq alanga bilan o'ynay boshlashi, ertasi kuni shahar tik turib ketishi mumkin edi. shu kecha hayotimda birinchi marta qora-sariq ranglar tug'ilishini ko'rdim, keyinroq esa ularning ichiga o'zini tutun qilib kiritdim.
birinchi sovring — men uchun shunchaki kubok emas, balki shahar tarixining bir sahifasi, mening bolalik hikoyamning bir qismi. o'shaning ovozlari, hidi, qishda sovuqqa qarshi yig'lanib kelgan shaxslar... hammasi o'ziga xos edi. o'zimni u yerda yaqindan bilish uchun o'ylay olmaganman, ammo keyinchalik bilib oldim — yuragimda bu ranglar bor.
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
Haaa, bir joyda otaning bilan kelgan edik, Navruz bogʻiga chiqib, qoʻlida sovuq non ushlab turgan edik, bir vaqtda chiroqlar yonib, yaqinroq tuyuldi... o'shaning qoraygan qishda meni ham qora-sariq qopladi, oʻz-oʻzini yoʻqotmasdan, balki qoʻshilib ketdim!
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
qorayib ketgan qishda avtobus bekemizda uzoq turishadi, avtobusning old oynasida "1998" yozuvi koʻzga tashlanadi, otam bir marta: "shu yilga yetib kelamiz, o'g'il, yaqinroq..." deydi. uyga qaytganda, onam sovuq suv bilan oyoqlarimni artganda, men hali ham oyoqlardagi qizil chiziqlarni koʻrganman, keyingi kuni esa gazetada "Nasaf chempion!" deb sarlavha koʻringan edi. shunday boshlangan edi — yurakda sariq-qora ranglarni oʻziga singdirish...
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
O'shani o'ylaganimda ham qoʻlim yurakka keladi — shunday burilishlar mavjudki, yillar o'tib ham o'yinib qoladi. 1998-yilgi Nasafni ko'rganlar bilsa, bu jamoaning bugungi hollarini taqqoslashni o'zimdan qaytaraman edim, chunki "o'zgargan" degan so'zning o'zida biror narsa yo'qolib ketgandek tuyulardi.
Ammo vaqt o'tishi bilan tushundim — ushbu ranglar bizga shunchaki tegib qolmagan, balki endi bizning qonimizga singib ketgan. O'shanda tomoshabinlar soni atigi bir necha ming edi: oyoqlari sovuqqa botib, chiroqlar ostida qiyinlashgan oʻyinchilarimizni qoʻllab-quvvatlaganlar. Bugungi kunda esa "Paxtakor" stadionida 20 ming tomoshabin uchun qoʻshiq kuylayotgan muxlislarimiz bor — bu orttirish emas, rivojlanish. Har biri shunday yurak bilan keladiki, stadionni bitta uyga aylantiradi.
O'shanda jamoa o'yinchilari har bir sovuq kunida oyoqlariga qor tugashini bilmagan holda maydonga chiqib olishardi. Hozirgi esa iqlim oʻzgarib, oʻyinchilarimiz oyoqlarini qoplab, hattoki magʻlubiyatlarni ham yurak bilan qabul qilishni oʻrganib qolishdi. Va bu yaxshi narsa — oʻzini oʻzi topa boshlagan jamoa toʻqnashuvlarga qarshi oʻzining "yuragi"ni koʻrsatdi.
Barcha narsada boʻlsa-da, oʻsha 1998-yilning ruhi saqlanib qolgan: sariq-qora ranglar hali ham yoʻqolmagan, balki ular bizning shaharning hayotiy qoni boʻlib qolgan. Faqat hozir ularning atrofida ancha koʻproq odamlar toʻplanib, ovozlar ancha baland chiqarilib turibdi.
xG > hissiyot.
Of, nima qila olmasligini koʻrsatayapsizlar shu sariq-qora ruhni bilganlar! Qizigʻi shundaki, o'zim ham o'shanda kichkina edi, lekin eshitib qolgan edim — otam bilan Navruz bog'iga chiqib, chiroqlar ostida harakatlanayotgan qora-sariq formasini ko'rib qolgan edim. Qo'lida non ushlab turganingiz DostonAndijon? Men ham shunday qilganman, qish bo'lishiga qaramay, bittasini maydoncha yaqinidagi do'kondan olgan edim. O'sha sovuq nafasda, qor bilan aralashgan oyoqlardan ko'tarilgan changni ko'rib, bir ovoz bilan: "Yana o'ynaydi!" deb baqirib yuborgan edik.
Bu yerda aslida jamoaning o'zgarishi haqida emas, balki bizning o'zimiz haqida gap ketmoqda. 1998-yilda bir necha ming kishi bilan qo'llab-quvvatlaganlar — endi 20 mingga yetib, bir uyga aylangan tomoshabinlar. Bu haqiqatan ham rivojlanishmi yoki boshqa narsa? Ha, rivojlanish, lekin asosiy o'zgarish bizning yuragimizdagi narsadir. O'shanda tomoshabinlar "ushlab olishardi" — endi esa "qo'shib olishmoqda", deydi SudyaEnjoyer. Va bu haqiqatan ham katta farq.
JahongirAndijonning so'zlarida yaxshi narsa bor — avtobus oldida yozilgan "1998" yozuvi. Men ham o'z oilam bilan uzoq yo'l bosib o'tganman, otamning ovozi: "shu yilga yetib kelamiz, o'g'il" degan so'zlari hali qulog'imda. Onangiz suv bilan oyoqlaringizni artganida, qizil chiziqlarni ko'rganingizdek — endi siz ham shunday his qilgan bo'lsangiz. Bu yerda hech qanday statistika kerak emas, faqat his-tuyg'ular.
Va nihoyat, asosiy g'oya: sariq-qora ranglar bizning qonimizga singib ketgan. Endi ular atrofida ancha ko'proq odamlar bor, ovozlar balandroq, ammo bu yangi yuz bergan voqea emas — bu aslida o'sha 1998-yilning davomidir. Oramizda gap bor, bu haqiqatan ham shunday.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Qora-sariq qishda, Navruz bogʻining tepasiga chiqib, qoʻlida issiq non bilan tursang, chiroqlar ostidagi yangi formalarni koʻrganda, hali ham qor bilangina aralashib ketgan hislar eslar edim... oftobning birinchi nuri singan oyoqlarimizni isitmay turib, men o'z-o'zidan: "boshqacharoq bo'lmaydi" deb g'azablanib qolardim 🔥 stadionni unutish mumkin emas, oftob esa — yoʻq. Hozirgi 20 minglik ovozlarning balandligiga qaramay, oʻsha 1998-yilning dardi hali qoʻlimda qizarib turgan chiroqlarni eslatadi — yurakdagi sovuqqa qarshi kurash!
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
Oho, endiNavruz bog'ining tepasiga chiqib, oyoqlarimni qisqich bilan ushlab turgan vaqtlarim esga tushdi — nonimning yarmini sho'r tuproqqa tashlab, "qo'yib qo'ydim" deb o'zimni aldab yurgan edim. Chunki yomon nonni yeyib, tomoshabinlar bilan yonma-yon titrab turishdan cho'chagandim! 🤣🍿
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.