qarshi shahrining sovet yillaridagi superklubi qanday yangi afsonaga aylandi
o'shanda, yoshligimda, otam bilan to'p tepganimni yaxshi eslayman. nasafning futboli o'zimiznikiday edi — butun shahar uchun, xattoki butun viloyat. o'shanda jamoamiz markaziy osiyo klublari orasida oʻziga xos bir quvonch edi. chempionatlarimizda, nafaqat muvaffaqiyatlarga, balki o'yin ruhiga ham yuqorilab turardik.
sovet yillarining futbolini eslayman — katta maydonlardagi o'yinlar, birinchiliklar uchun kurash, xalqning umumiy hayajoni... lekin nasafning shu vaqtlardagi obro'si alohida edi. kommunistik jamoa sifatidagi obro'ni eslatib o'taman — oʻyinchi sifatida ham, muxlis sifatida ham.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
O'zimni eslaganman... 87-yilda, 12 yoshda, markaziy stadion oldidagi nonushtaxonada Non va qaymoq bilan to'pni urgan edim — shunday uzoq masofadan kechirildiki, darvozabon qo'lini qaytarolmadi! 😱 O'sha vaqtda "Nasaf" deganini aytganda, oila "yana go'yalar o'ynaydi" deb kulardi, lekin chempionlik unvonlarini eshitganimda bo'ynamda sovet ordeni kabi tuyular edim. Qizg'in shamollar ostida jamoamiz bilan gaplashgan, qahramonlarimizning jismoniy faoliyatini ko'rgan, to'p u yoqda ekanligi uchun orqasiga burilib ketganimni... o'shanda 90-daqiqalarda yurakning o'zi urardi!
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
hammamiz singari, o'shaning o'sha paytlarida ham nima uchundir "Nasaf" nomi eshitilganda ko'zlarimizda shunday ulug'vorlik paydo bo'lar edi — qani, mayli, bugun yaxshi o'ynashmadi, lekin baribir ular hamisha o'zlarini yuqori qilib ko'rsatardilar. mening amakivachcham — sokin, gapiradigan odam edi, futbolni yaxshi bilmasa ham — o'sha vaqtlarimizda uning qoshidan "Nasaf" deb eshitganimda, deyarli har doim "qo'rqinchli" deb tarjima qilingan "burchakdan kelgan to'p" kabi bir narsa eskirar edi. yoshligimda, 70-yillarning oxirlarida, bu jamoani "o'zbekistonliklar o'ynamoqda" deb o'ylaganlar edi, lekin yo'q — ular... qanaqa klass edi!
buning ustiga, stadionimizga olib kelish uchun qishloqlardan ot aravalari kelganini yaxshi eslayman — haqiqatan ham, butun viloyat birdam bo'lardi. o'shanda xalq futboli qanday bo'lishi kerak, ha, shunday — hammamiz bir-birimiz bilan, bir jamoaga qarshi muxlis bo'lib!
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
E, nima gap, homdim! Men ham o'sha vaqtlarda shahar bo'ylab yugurib chiqib, nonushtaxonadan chiqib ketgan nonni uyiga olib ketishga vaqt topganman. Ota bilan to'p tepganimni eslayman, uyalmasdan boshlanchiqlarga qarshi o'ynardik — "Nasaf" afsonalari gapirilsa, oʻzini chempion his qilganlar va odamlar uni hurmat qilgan. O'shanda maydonlarga kirib kelish uchun qishloqdan ot aralaganini eslaman, o'zimni ham arava tagida yashirib qo'ygan edim — oldinroqda bordimmi deb, meni ham ko'tarib olardilar!
Ha, o'shanda jamoamizni ko'rganlar shunday dedilar: "Ular chet elliklarni o'ynamoqdalar!" lekin yo'q, ular o'zbekistonlik edi, lekin maydonda qanday ekanligini bilmaganlar edi! Xullas, chempionlik unvonlari uchun kurashganlar va o'yin ruhini shunday taratganlar ediki, keyinchalik xalqimizda "ularsiz futbol yo'q" degan gap paydo bo'lgan.
🤣😂🍿
Mana shu ertaklarning birida, arava tagida yashirgan o'zimni ko'rib keldim... o'sha vaqtlar qanday edi!