qarshi stadionida boshqa hech qayerga o'xshamaydigan orzu-nostalgiya yonib turgan kunda

kuchli yomg'ir ostidagi o'sha o'yin kuni ob-havo rasman ochiq deb e'lon qilishdi, lekin stadionga yaqinlashar ekanman — olovli issiq qorong'ulik, shamol boshi meni uloqtirib yubormasdan oldin 20 ming ovozdan chiqayotgan "NASAF" cho'qqi nidasini eshitdim... oqim ichida oyog'iga teshik ochib olgan odamlar orasida men ham edi, ustimga suv quyilayotgan edi, lekin quloqlarimda bitta narsa: qoʻshiq kabi ketayotgan "Qalbim menga Nasaf" qoʻshiqlari keyingi daqiqada ekranga tushgan yozuv — "GOOOOL!!! Nasaf chempion!!!" va keyin... men qanday qilib oyoqlarim yerga tegganini ham bilmasdim, qo'llarim havoda, koʻz yoshlarim yomgʻir bilan aralashgan holda barcha bilan qoʻllarini koʻtarganimni eslayman uning ustidan oʻtib ketgan futbolchini koʻrgandek bo'ldim, oʻz-oʻzimga: mana shu kishi oʻz jamoasini doim koʻrsatadi, hatto 90-daqiqada ham...

e, hali ham koʻz oldimda oʻtirgan narsa shu: ikki yuzinchi yildagi oʻzaro toʻqnashuvda ikki jamoa qattiq kurashar ekan, toʻpning tomonga tushishi uchun oʻyinchining boshi botqoqqa botib ketishi, ammo u orqaga qaytib kelishi va gʻalaba uchun yoʻlni ochishi... nasib qilgan edi, lekin oʻsha 99-yil oʻrtasida, yomgʻirli tun oxirida boʻlib oʻtgan voqeadan keyin unutilgan hech narsa yoʻqligi paydo boʻldi mening ichimda. yuragimni qaqshatqich ovozlar koʻtarib ketdi: "ushlab ol, Nasaf, farzingni!" — va oʻsha daqiqalarni eslayotganman-da, qaniydi, u paytni jonli koʻrganlarni allaqachon his qilgan kabi, oʻz-oʻzimni his qilaman. mayli, asosiy gap — bir vaqtning oʻzida toʻp oʻynayotgani, botqoqqa botib ketishi, ammo soʻngra bitta zarba bilan barchamizni xursand qilish uchun yugurishi. bunday aytilar: bu jamoaning ruhi...

O'ylayman, oʻsha 99-yilni eslayotganman-da, hozirgi mavsumda oʻyinlar oddiy shov-shuvli kechayapti, ammo yurakda esa — abadiy. Oʻshanda ularning orqasi devordek edi, hech kimda ikkilanish yoʻq edi, soʻnggi daqiqada ham oʻz jamoasiga ishonar edilar va bu imonni har bir qiyin damda koʻrsatishardi. Hozir esa — asosiy jamoa yuqori ligada oʻz oʻrnini topib, ikki tomonlama kurashmoqda: bir tomondan, yuqori saviyada raqobatni qo'lga kiritishga intilish, boshqa tomondan esa — o'quv mavsumida guruh oʻyinlarining qiyinchiligi va bir vaqtning oʻzida moliyaviy cheklovlar mavjud. Lekin, bu soʻzlar nimani anglatadi? Faqatgina raqamlar va jadvallar emas, balki ular orqali oʻtayotgan jonli tuygʻu, xotira. Oʻshanda cheksizlikka oʻynashgan, hozir esa — hamma narsa hisoblab chiqilgan, rejalashtirilgan, ammo yurakda oʻsha abadiy "birgalikda" olovining zulfi bor. Qani, oʻyinchilarimiz ham bir vaqtning oʻzida uchta yoʻnalishda ishlashadi: chempionatda, kubok yoʻllanmasini qoʻlga kiritish uchun va, albatta, xalqqa ularning sevimli jamoasi sifatida boʻlgan umidlarni oqlash. Lekin bu qilgan ishlari oddiy emas — ular orqasida oʻnlab yillar davomida toʻplangan orzu, mehnat va qiyinchiliklar turibdi. Oʻshanda suv toʻkilib, shamol esardi, lekin istiqbol hamon yorqin edi. Hozirgi mavsumda esa — asosiy stadion oʻzgarib, yangi texnologiyalar paydo boʻla boshladi, lekin hislar asliga oʻxshaydi: birgalikda gʻalaba, birgalikda yutqazish va birgalikda yana kurashishga qaytish. Bunday qiyinchiliklarga qaramay, ular oʻtmishdagidek oʻzlarini koʻrsatmoqdalar — uzoq yillar davomida toʻplangan issiqlik hali ham oʻchmagan, faqatgina yangi yoʻl bilan oʻtmoqda. Va bu yoʻlda asosiy narsa — oʻsha qolgan oxirgi daqiqalarni esda tutishdir, chunki ularning taʼsiri hali ham his qilinmoqda.

O'ylayman, o'shanda bo'lgan narsa shunday o'ziga xos ediki, hech kimga takrorlanmaydi — yomg'ir ostida, qorong'u tunlarda, oramizda 20 minglik bir ovozdan ko'tarilgan "NASAF" nidosi bilan boshqa narsa hech qachon almashtira olmaydi. O'zim ham o'shanda stadionda bo'lganman, teshik ochib olgan oyoqlarim bilan kurashganman, lekin quloqlarimda faqat bir narsa eshitilgan: shu odamlarni qoʻllab-quvvatlash, shu jamoa uchun yurakni ochib qoʻyish. Aytmoqchimanki, bugun ham o'shanda bo'lgandek bo'lishi mumkinmi degan savol keladi aynan endi. Chunki yuqori ligadagi raqobat ancha og'ir, reytinglar orqada qolmasin degan xavotirlar bor, moliyaviy qiyinchiliklar esa har bir qadamda o'zini his qilishini bilaman. Lekin bunday paytlarda men eslayman: o'shanda ularning orqa tomonida hech kimga ishonmaslik mumkin bo'lmagan kunlar edi, ammo ular shu ishtiyoq bilan qarshi olishdilar. Hozirgi mavsumda esa yangi stadion, yangi texnologiyalar bor, lekin hislar asliga mos — guruhdagi mashg'ulotlar, kubok yo'llanmasi uchun kurash, xalqning umidlarini oqlash. Qani, o'yinga asosiy narsa shunday paytlarni esda tutishdir — barcha yomonliklarga qaramasdan, oxirgi daqiqalarda ham ishonch bilan o'ynamoqda. Ha, meningcha, asosiy sabab shundaki, o'shanda bo'lgan narsa ularning ruhiga singib ketgan — bu jamoaning eng asosiy daromadi. Hozirgi mavsumda esa ularga yangi muammolar qo'shildi, lekin ular shu ruh bilan hamma narsaga qarshi turib olishmoqda. Qoyilma, boshqa jamoalarda bunday abadiy yurak issig'i bormi yoki yoʻqmi, chunki bunday narsa bilan hamma toqat qilmaydi.

Oho, qani endi osmonning o'zi ham bizning jamoamizga qo'l ko'tarib turgan kunlarni eslayman — shunday yomg'irli tunlarniki, stadionga yaqinlashganingda osmondan tunni yorituvchi chaqmoqdek "NASAF!!!" degan to'rt mingdan ortiq ovoz tinglang, barcha qarshiliklarni yengib o'tayotgandek... qandaydir pichoqli shamol boshi meni orqaga itarish uchun harakat qilardi, lekin bir vaqtning o'zida barcha qizil-oq bayroqlarning qo'llari osmonda gullab turardi, hammamizning dillarida bir gap: "Oxirgi daqiqa... boshqa hech narsa qolmaydi..." va keyin...

Jizzaxliklar bilan birga o'sha kechani eslayman-ku, amakivachcham bilan stadionga borib qolgan edik, unka o'yinni quvnoq holda kuzatishni taklif qilgan edim, lekin u: "Jizzaxliklar uchun o'yin qilishadi-deb o'yladim, ya'ni qanday qilib 20 ming kishi suvga qadalib oyoqlariga teshik ochib olishganini hayronlanib turarkan edim, bir vaqtda: "Xo'sh, omad bersin!" deb hayqirganman, shunda amakivachcha: "Bu g'alaba yo'lidagi birinchi qadam!" deb javob berdi... yengilmasimni eshitdinglarmi? 🤣 Keyin esa o'sha 1 daqiqada butun stadionda quloqlarimizda "NASAF"ning ovozini qanday eshitganmizni eslayman, o'yin tugagach esa hammasi birga baqirganmiz: "Qo'lingizni ko'taring! Qo'llaringizni ko'taring!" — mana, shu vaqtda amakivachchamning ustiga bir oq bulut ketib qolganini ham eslayman, ya'ni boshqa gapiradigan narsa qolmaydi... parda tushdi. 🍿😂