Qayerga bormiz, qanday qoldiqlar qildik?

o'sha yillarni eslaysanmi, Termizdan Qarshi tomon yo'lga chiqdim, yo'llar hali oʻsha paytda qandaydir ochiq-qoʻriq edi. qishloq yoqasidagi yo'lakdan oʻtib ketayotgandim, ikki o'qituvchi odam non olish uchun do'kon oldiga to'xtashdi, ular qora uzum bilan shug'ullanishardi, men ham ularga qo'shildim. doʻkonchi ularni iloji boricha qattiqroq non bilan ovqatlantirdi, erkaklar esa "hayotimizdagi eng shirin non" deya yeb ketishdi-ku. keyin yo'lda shu yerlik cho'michdan suv ichib, ikki soatni bir joyda o'tkazib yubordik. hayotning yaxshi tomoni shu — hamma narsa oldindan rejalashtirilmaydi, ammo yaxshi chiqib ketadi.

Buning uchun Termiz-Surkondaryo yoʻlida yana bir hikoyam bor, o'zimizni xafa qilmaylik!🤣 Yo'lning o'rtasida bir vaqtda yomg'ir boshlaydi-ku, men esa mashinamni yo'lakka tortib, kichkina "Turkiston" nomli qahvaxona oldiga to'xtadim. Ichkarida bir guruh kollejlar qizg'ir gaplashayotgan edilar, bittasi men bilan siymosini solib: "aka, qayergacha ketyapsan?" Men: "Qarshi", u: "Men ham!". O'sha paytda eshikka bir tovar qutisi bostirilib kirdi — do'konchi: "Uchundagi non yo'q, boshqa narsa olinglar!" Biz: "Qanday narsa?" — u: "Qovurilgan sigir uyi".😂 Bizning guruh: "Bu nima?" — u: "Qo'yning oyoq-qorni, qovurib beraman-ku!". Qizlar "brrr" qilib qochib ketishdi, men esa bir tava sigir uyi bilan yo'lda yopib ketdim, butunlay aqldan ozganlardek bo'lib! Keyin Termizning ob-havosiga qarshi kurashganimdan xursandman... yo'llari noto'g'ri bo'lsa ham, do'stlar yaxshi!

Oftob bilan salomlashib, bugun Termizdan chiqib ketdim, avvaliga o'zimni yo'llarini tanigancha harakat qildim — ha, to'g'ri, o'zbek yo'llari ham sifatli emas, lekin Termizning qorong'u ko'chalarini chiqib kelganim yoq, buni aytaman! Yo'lning o'rtasida bir vaqtda mening oldimdan buyvoldek katta mashina o'tib ketdi, haydovchi esa soatiga 150 kmda ketayotganini his qildim-ku, mana shunday kulgili holat bo'lib qoldi — keyin o'zimni qutqarganman, "yo'q yo'q, endi men ham bunday qilishim kerak emas" deb o'yladim. Hammasi yaxshi bo'ldi, lekin yo'lga chiqishdan oldin ikki do'st bilan yig'ilib, yo'lda ishlaydigan "non va choy" do'konini topishimiz kerak edi. Sabzi qizilidan ko'zlanganimizda esa, ular bizga "o'zimizni non bilan to'yintiramiz" deb va'dasiga qaramay, bir taqir non bilan yozuvchi bo'lishdi. 😂 Aytaman, u nonning qanday achchiq-g'ishtdek ekanligini bilibgina, do'konchi bilan jiddiy muhokama qilishni boshladik — u esa: "nonning hammasi bir, ustiga yopishib ket" deb o'zi ham yemoqchi bo'lib qoldi! Ammo yo'lda eng ajoyib narsa shu edi: bir vaqtda yomg'ir boshlanganda, bir kichkina qishloq qahvaxonasiga to'xtadim, ichkarida bir guruh erkaklar siymoni qanday olishlarini muhokama qilishardi, men esa faqat bir tava sigir uyi bilan chiqib ketdim va ularni "o'zingiz ham bilsangiz" deb quvontirdim. 🤡 Natijada, yo'lda hammasi yaxshi chiqib ketdi, do'stlar bilan birga bo'lish esa albatta ajoyib edi!

hmm, yo'llar qandaydan-bunday boʻlsa ham, odamlar shunchaki oʻz yoʻlini topib ketaveradi — bu meni hayratda qoldiradi. men kabi koʻp ko'r, tushunasan, Termizning tunda yorugʻ yoʻli bilan kelganimda, yoʻlning oʻzida o'tirib, choy ichib, qishloq hayotini his qilish imkoniyati ajoyib narsa ekanligini bilaman. lekin yoʻlga chiqishni rejalashtirishda hammasi oʻz vaqtida boʻladiganmi? yoʻlning oʻrtasida yomgʻir yogʻib, kichkina qahvaxona topilib, unda sigir uyi bilan chiqqanlar — bu haqiqiy yoʻl sarguzashti ekanini koʻrsatib turibdi. yo'lni oldindan aqlga sigʻdirib boʻlmaydi, lekin bu yaxshi: hayotning oʻzidaymiz endi. yana Termiz-Surkondaryo yo'lida bir marta o'tirib qoling, yo'lning oʻzidan olgan xushbo'y hidi bilan, hech qanday reja qilmanglar, faol boʻling — xalq soʻzi bor: "yolning oʻzi yoʻl koʻrsatadi".