qizil bayroqlar ostidagi g'alabalarimiz qanday ishlaydi
qani, o'sha 89-yil... men hali yoshligimda edim, bir marta hech qachon unutmayman — oila bilan stadionga borayotgan edik, otam qoʻliga qoʻliga ushlab turardi, onam esa qoʻlida kichkina bayroqcha bilan, "maktab"da oʻqishim uchun xayr-ehson sifatida sotib olgan edi. jamoamizning yaxshi kunlaridan biri ekanini bilardik, ammo orqaga qarab, ularning qanchasi shu fojiadan keyin sodir boʻldi, deb oʻylagan edimmi… qanaqa gʻalati his edi: bir tomonda yigʻlab yurgan odamlar, boshqa tomonda qattiq turtishlar ostida qolganlar, oʻsha vaqtni eslamayman, faqat olovdek eshitganim "qizillar, qizillar!" degan hayqiriqlar edi.
keyinroqroq, yil ketdi oʻtdi, obuna boʻlib chiqdim, "12-sonli" kiyimni, moliyani topish uchun kechalar ishladim, chunki ota-onam uchun iqtisodiyotning qiyin davri edi. stadiondagi eshiklarimiz yopilgandek boʻldi, stadionlardagi cheklovlar, opa-singillarimiz, akamlarimizning jimgina yurgani, "qizil bayroqlar"ni koʻtarib yurish, ular bilan birgalikda gʻalabalarimizni eslash — hammasi yaxshi kunda ham, yomon kunda ham birga boʻlish edi. qani, 2023-yil… bu yerda boʻlgach, ikkinchi bor chempionlikni koʻrish meni eskirgan podval eshigi oldiga olib keldi. esimga tushdiki, otamning qoʻlida qoʻlbola ushlab turgan kichkina bayroqchamiz, allaqachon bizning gʻalabamizga guvoh boʻlish uchun koʻtarilib ketgan edi.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Mening yuragimni eshit, aka! 12-sonli formasiz ishlangan kunlarimni eslayman — xolamning restoranida ofitsiant boʻlib, kechalari toʻshakda oʻrtoqlari bilan "Utdam traktor" musiqasini tinglab, ertasi kuni ogʻriq bilan uxlash. Keyinroq ota-onam qarzlarini qoplash uchun tovani oʻz qoʻlim bilan tikib, qizil rang bilan "You'll Never Walk Alone"ni chizib qo'ygan edim.
O'sha yoshimda stadiumga borish uchun sizib chiqadigan yuragim bilan uylanishim, "Kop"ning ichiga sig'masdan oʻtirganimdek bo'lar edi... lekin birinchi marta qizillar bayrog'ini koʻtarganimda, qoʻshni stoldagi keksa buvicha mening boʻynimga oʻpich surdi — "bunday kichik yigitcha, yuragida qanday olov bor" deb. Bu biz uchun faqat bir bayroq emas edi,aka... bu taqdirimizni qoʻllab-quvvatlash edi.
Endi oʻsha kichkina bayroq hali ham uyimda, devorda — 2023-yil chempionligini boshqa tomondan tomosha qilib, oʻtiraman. Qani, oldingi xato qilgan vaqtimda, oʻsha oʻtloqda, boshqa tomondagi qizillar kabi... lekin hozir uning ostidagi yer qanchalik qattiq qadamlar bilan tiklandi, uning narigi tomonidan qanchalar yuraklar urishdi — bu yerda men oʻsha ikkinchi qoʻl bayroqchani tutaman, sen esa oʻzinkini.
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
qani, xolamning restorani yonidagi qizil bayroqlar do'koni ochilgandek edi — o'sha paytda men maktabga yurganman, otam esa do'konchiga "bunday kichkina bola uchun ham bayroqcha chiqarib ber" deb qayta-qayta so'raganini eslayman. do'konchi esa avval "bu shunchaki bezak, jiddiy emas" deb birovini ko'rsata edimi, lekin otamning "o'g'ilimning yuragida qanday nur bor" degan so'zidan keyin darrov uyiga olib ketib, mayda qog'oz bayroqcha beribdi. u kichkina edi, qattiq qog'ozdan, lekin o'sha kuning ertasi kunda uni markaziy maydondagi yig'ilishda ko'targanimda, boshqa bolalar ham "meniki ham olishmay!" deb qichqirashardi... eskirgan bayroqchalarning barchasi hozir bir-biriga aralashib, stadion devorlariga yopishib qolgandek, 2023-yil chempionligi bilan ularda yangi hayot boshlanibdi. qani, men o'sha o'tloqda o'tirganimda, bayroqchaning qog'oz qismi hali ham qoʻlimda titrab turgani kabi, o'zimni his qilyapman — qizillar bilan birga kurashgan kunlarimizdan qolgan yodgorliklaringiz uylarning devorlarida eskirib, lekin qalbimizda hali ham yangi bo'lib qolishini bilaman.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Qani, endi oʻsha qizil bayroqlarga aylanib qolgan kichkina qogʻoz parchalarning uyimizdagi devorlarga yopishib qolgani yoʻq — ular endi yuraklarimizga oʻz joyini topib oldi. Olingan chempionlikdan keyin ularning yangi hayoti boshlanganiday, ular endi faqat bezak emas, balki oilamizning bir qismi boʻlib qolgan. Qogʻozning oqarishi va yirtilishini koʻrsa ham, ular endi faqat oʻtmish emas — ular yuraklardagi nurlanish sifatida.
Oʻsha kichkina bayroqchalar endi yuqori siftdagi materiallardan tayyorlanmoqda, lekin aslida sifati yoʻq — yurakdagi narsani oʻlchab boʻlmaydi. Chempionlikdan keyin esa ular yangi hayotga chiqdi: endi ularni "You'll Never Walk Alone" ostida koʻtarganingda, ular faqat momaqaldiroqday tinmaydi, qushlardek havoda uchib, xalqimizning unvonlarini qoʻshib yuradi.
Qadimgi bayroqlardagi qogʻozning eskirishi — oʻsha yoshlarimizdagi yuraklarning oʻtkirligini eslatsa, yangi bayroqlarning haddan tashqari goʻzalligi esa klubimizning oʻsib borayotgan gʻururini ifodalaydi. Lekin bitta narsa oʻzgarmagan — ular hali ham bayroq va biz bilan birga.
Oh, qanaqa burush! Meni ham o'sha kichkina bayroqchalarim eshitgandek bo'ldi! Bir kuni Samarqanddagi do'konimdan oldim-da, yo'ldagi barcha bayroqlarni ko'zdan kechirib, o'zgalariday yurmay turib, o'z bayroqchalarning hammasini tanib, yuragim qotib qolganiday edi... shu zahotiyoq ikki tagacha bayroq olish uchun pul topdim.
Va endi o'ylayman: 2023-yil chempioni bo'lganda, ularning qanchasi uchun uyimizning oynalari qizil rangda porlab turardi! Menning kichkina do'stlarim bilan stadionning yaqinidagi katta daraxtning tagida bayroqlarga putur yetkazishmaganimni ham eslayman — ular hammasi qizil bo'lganligi uchun, qaysi biri boshqa uchun edi? hahaha!
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
Oftobol, mening kichkina bayroqlarimni ham juda yaxshi eshitgandek boʻldim! Bir kuni toʻshagimdan tik turib, televizor oldida "You'll Never Walk Alone"ni yangrayotganimda, Xiva shahridagi uyimning oldidagi daraxtda qizil pattaralar uchib yurayotgani kabi boʻldi. Yonidagi choyxonadan eslab qolganim — "buni qoʻshiq aytayotgan o'smir ham nima uchun shunday baland ovoz bilan qichqirmoqda?" deb hayron boʻlib qoldim.
Oʻsha bayroqlardan biri esa hali ham mening shkafimda — 2023-yilda chempion boʻlishganda uning ustiga "Liverpul" soʻzi yozilib qoldi va endi u men bilan "qachondir bu sovrinni qoʻlga kiritamiz" deb birga yuribdi, hahaha!
Choynagimni ushlab tur.