Qizil-sariq bayroqlar ostida tug'ilgan g'alabalarimizni eslaganimizda yurakdan kuynaymiz
ochganimni eshitib qoling, o'zimdan boshlayman. 1998-yilning may oyida Parijda bo'lgan edim, keyin esa Moskvaga boribdiku. qarindoshlar bilan "sariq-qizillar"ni to'g'ridan-to'g'ri stadionda ko'rish uchun. o'shanda g'alaba qozonish qanchalik iloji bor edi? Riyal, Roberto Karloslar bilan birga eshik ortidan kelgani o'ylab ko'ring — butun jamoani so'rovda qoldirmaslik qiyin edi.
2000-yilning dekabrida esa Anfieldda bo'lgan edim, oldin Stambul tragediyasi, keyin esa Deyvning Angliyadagi birinchi chempionligi — o'shandaq qolib ketgan bu voqealarni endi eslayotganman. klubimizning g'alabasi uchun yurakning qanchalik qattiq urishini bilardim.
keyinroq esa 2002-yilda Galsen bilan bo'lgan final, Robbiening so'nggi lahzalardagi goli — qayta-qayta eshitganimizda yurakdan kuynaydigan daqiqalar. o'shandaklari ham stadionda bo'lganmiz, olomonning shov-shuvi orqali o'zimizni unutgan edik.
va endi 2022-yilning may oyida Parijda bo'lgan edim? qaytadan "La Undécima" uchun yuraklarni sanchib ketgan edik. 3-1 hisobidagi farqni hisoblab bo'lmaydi — bunday kunlarni 5 daqiqa ichida yoddan chiqarib bo'lmaydi.
eshik ortidan kelgan baxtli kunlarni ko'rayotganman, o'sha vaqtlarda ham, hozirda ham.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
qani otam 2002-yil! O'zbekistonda... nonushtani qilib yotibman, radio efirda "Robiyning so'nggi daqiqasi" — meni darrov oyoqlarim yerga tekkazdi. xotiramda shu yerda— Toshkentning o'rtabalandagi kichkina kvartiramizning eshigi oldida— "oyib ketaman" deb olomon bilan jilmayishni boshlagan edim. kimdir ustozimning uyiga qo'ng'iroq qilgandek bo'lib qoldim… keyin esa butun xonadon bilan kechkicha yuraklarimizni o'yin maydoniga eltgan edik, g'alaba bo'lganda esa farzandlarimiz bilan bayram qilgan edik. xalqimizning xotirasi — u mag'lubiyatlarga qarshi kurashda o'sgan va g'alaba qilish uchun tirik…
Bir klub, bir umr ❤️
ochganingni eshitib qoling, o'zimdan nima dema, 1998-yilda Parijda bo'lganimdek qoldi — o'shanda bizning hamrda Qizil-sariq bayroqli bir kichkina oila bo'lib yurgan edik. may oyida bo'lgan sovuq havoda ham o'zim bilan olib kelgan gazlamamni ustimga yopishtirib chiqgan edik, "siz nimadir bilan jazavot qilayapsiz" deb hazil qilishardi yigitlar. lekin stadionga kirganda — bu butun olomonning yonib ketgani edi, har bir ko'zda umid, har bir yurakda istak. Riyalning qancha burchakka yer imarati uchun yetib borganini ko'rgandim — o'zimni hamdeh bo'lganimni his qildim.
2022-yilda esa Parijga qaytganimda, o'sha eski yillarning tiniqligi boshimga yog'ildi. o'yin boshlanishi bilan maydon o'ziga xos shamolni eslatdi — qo'rquv bilan aralash hislarni eshitardim. lekin Robbiening birinchi goli bilan qanday qilib tomoshabinlar "to't-tot" etib ovoz berishganini ko'rgandim — bu qanchadir "o'sha kunlarga qaytdik" degan hissiyot edi. va keyin — olishmas darajada o'sha 3-1. o'yin tugaganidan keyin hammamizni qamrab olgan quvonchni shu darajada yodimki, hozir ham qo'limdan gazlamani ushlab olishni xohlayman, o'shanda yopinganimdek.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
O‘sha 2002-yil may oyida, yaxshi eslayman, Parijning kichkina kvartirasida uyqudan uyg‘onib qoldim — efirdan „Robiyning so‘nggi lahzasi“ni eshitgandir! O‘rtabalanddagi kichkina o‘yimizni yig‘ishtirib, o‘n ochiq gapirmay, ayollarimizga „nonushta qiling“ deb yuborib, darvozonga yugurib ketdim. Xotinda qolib ketgan narsa: Robbi farzandlarimizning eshigi oldida „oyib ketaman“ deb baqirgani edi, uyidagi it esa bunga „bu nima“ deb hayron edi… keyin esa birgalikda stadionga yugurmadikmi? Olomon bilan qo‘shilib, g‘alabani birga nishonladik — o‘sha paytda men uchun chempionlik oʻzaro oilaviy hisoblashgacha keldi, yigitlarimiz esa bu yugurdilar… oxirgi holatda esa Robbi yugurmay, toʻp bilan o‘ynashni tanladi, ammo gʻalaba hammamizniki boʻldi! 🤣