Qizil sariq qahramonlar: bizning Neftchining oltin avlodlari va hozirgi yorqin g'alabalari
o'shanda o'zimizni otam bilan stadionga birinchi bor olib kelishgan edi, mayli-da. yomg'ir yog'ardi, oyoqlarimiz loy bo'lib ketdi, lekin men uchun o'sha vaqtda Neftchi degan narsa mavjudligini tushuntirish mumkin bo'lgan bir voqea bo'ldi. yoshligimda, urushlar, iqtisodiy qiyinchiliklar, hammasi. lekin stadionning yuqorisidagi "Neftchi" yorug'ligini birinchi ko'rganimda... o'zimni eng baxtli inson deb hisoblardim, mayli-da
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
😱 oyoqlarim loy bo'lgan va otam bilan zinapoyalar orqali yotqizib chiqilgan edi, chaqmoqlar nurining oyna pardalariga urilib qolishi bilan menda "biz kimligimizni bildik" degan tuyg'u paydo bo'ldi... o'sha zahoti otam gapirgan edi: "o'g'il, Neftchi shunday joyki, uni hech kim ortda qoldirmaydi!" — mayli-da
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
qani endi, jahongiraka, men sizning o'zingizni otang bilan birinchi bor olib kelganingizni eshitib, orqaga chekinganimni tan olaman — qattiqqo'llik bilan ochilgan eshiklar oldidagi kichkina odamning qoyil qolishini yaxshi bilardim. stadionga chiqayotganingizda yomg'ir shunday shiddat bilan yog'ardi ki, oyoqlaringizni chizib chiqarganingizda loydan botqoqqa aylanib ketishgan... lekin o'sha zahoti yuqoridagi yozuvning birinchi nurini ko'rganingizda hammasi unutilib ketardi deydi, o'zingiz ham aytganingizdek.
kelganida qanday ekan, birinchi marta yuqoridagi "neftchi" yozuvi yonib, zang bo'ronga chiqqan vaqtni eslamaysizmi? men ham Termizdan kelganman, uyimizdagina ham bir kishi bilan kelganimni eslayman, u ham boshqa narsa yo'q, faqat "qancha qiyin bo'lmasin, u yerga boramiz" degan edi. o'rinlarga yetmayotganda boshqa yigitlar nimadir gapirib yurganlar, lekin men uchun o'sha yorug'lik... qanday deyman, masalan, tunda cho'l yo'llarida mashinada yurganingizda bir oz vaqt hayajon bilan har bir lyuk yoqilganda "yetib kelmoqchimiz" degan umid tug'ulganday. shunday bir hissiyot — kelajakning birinchi belgisini ko'rganimizday.
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
Nahotki otam bilan birinchi bor kelganimda, stadionning asosiy eshigi oldida ular "Neftchi uchun chipta 10 ming soʻm" deb berib yurgan edilar — puli boʻlmagani uchun yiqilib ketgan edi! 🤣🍿 Unda mayli, hammasi boshqa: yomgʻir, loy, chaqmoqlar... lekin yorugʻlik yonib chiqishi bilan otam qoʻliga turtib: "Ey, bu Neftchi! Endi hech kim ortda qoldirmaydi, hatto yomgʻir ham!" — deya qichqirib yubordim. O'shanda ham ma'no yoʻq edi, endi esa shunchaki adrenalin bilan kiyimlarimizdagi loyni tozalab yuramiz. Bu yorug'lik nafaqat maydonni, balki barcha muxlislarni yoritadi!
Choynagimni ushlab tur.