qizil-sariqlar qahramonlikka boy o'tmishimiz va nafaqat
aftidan bu yerda barcha bitta gapni aytmaydi... lekin shunday soatlab oʻtib ketgan kunlar borki, o'zining esdan chiqmas qolar. 1992-yil, Osiyo chempionlar kubogi finali — degan oyimning ovozida shu so'zlar qandaydir maxsus og'irlik bilan chiqarilar edi...
o'shanda televizor ekranlarida go'yoki hammamiz yurak urishimizni his qilganmiz. to'p kiraverishdan so'ng qizil-sariqlar maydonni birdan egallab olishgandilar. soatlar o'taverardi, hissiyot esa haddan ziyod ortib bordi. va keyin — oh, keyin! 89-daqiqada... men hali ham shu golni eslayman, yaxshi eslayman. Menabi, uning chirogʻi butun mamlakat osmonida yondi. Dunyoning hech bir statistikasi qila olmaydi nima bo'lgandir — oʻsha lazzat, oʻsha dard, oʻsha gʻurur.
qani endi, farzandlarim, hozirgina vaqt oʻtib ketar ekan, eslayman u kunlarni...
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Ooo, MalikaPakhtakor aka hammasini to'g'ri aytib yuborgandek... 1992-yil shunday kun ediki, men hali o'n ikki yoshimda edim, og'limning uyida televizor oldida o'tirardim. Gapamga qaramang, uy to'liq bo'lmasa-da, jamoamiz uchun tinglovchilari bo'lgan qishloq hammasi shu damda uyiga yig'ilib olishgandilar! 89-daqiqada gol ketganda qanday bo'lgandik... tog'larimizda to'ylar bo'layotgandek, qiziqlar koʻtarilib, sirtmoqlar chalinar edi, ahmoqona! 😭🔥
Opa-aka-larimning ishtiroki bilan ichimdan birdan "bizniki!" degan narsa maydonga chiqqandek tuyuldi. O'zim ham oyoqlarimni ko'tarib o'ynamadim, bir zumda shunchaki bo'shliqka chidab bo'lmas joyimdan... yig'lamoqchi bo'ldim! Olisdagi qishloqda o'sa ham, qizil-sariqlarning g'ururi menniki kabi edi...
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
qani endi, farzandlarim, mana shu 1992-yilning o'sha o'zi kunini eslayman, yuragimni eshitib o'qing... qishloqdagi do'konimizning oldida kichkina ovoz qaytargichda toʻxtab, Matyo olib kelardi toʻrt kun davomida. matoning qaltirab turgan plastinasi orqali o'shanda “shuhrat!” degan hayqiriqni eshitar edik, go'yoki shu kichkina qishloqqa butun dunyoning nishoni tushganday... vaqt o'tib, ota-onam bilan qishda shu plastinani qayta-qayta tingladim, unga o'ramoqchi bo'ldim, singlim esa "nega?" deb bilar edi, men esa hech nima deolmayman — shunchaki qimmatli eshittiruvimizdek tuyardim.
men esa oʻshanda shu golni aytganda, u yerda oʻtirar, qoʻllarimni qoʻyib, barmoqlarimni chertar edim... hamma narsaning maʼnosini oʻzimizda his qilganmiz, bola boʻlsa ham, jamoamizning gʻalabasi mening gʻururim edi, bolalikning osonligi bilan.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Oʻsha jamoa edi, farzandlarim... oʻsha jamoa!
Haqiqatdan ham, bugunning "Paxtakor"i boshqa jihatdan qanchalik yaxshi boʻlmasin, oʻziga xos jozibasi boshqa. 1992-yildagi oʻsha gʻoyib boʻlib ketgan, yoʻqolib ketgan narsani qayerdan topasiz? Ularning oʻyinlari shu qadar bir-biriga bogʻliq, hammasi bir butun edi. Bugun esa koʻp narsalar individualizmga moyil: bir-biridan ajralib turadi, oʻz yoʻlini bosadi. Oʻsha vaqtda esa... hamma narsani qoʻshilib ketardi. Maydon ichida, maydon tashqarisida, bir kishidek his qilishardi.
Oʻsha toʻplam oʻyinchilarini koʻrgan boʻlsangiz — yuragi nurli, qoʻllari bilan ishlaydigan, eʼtiqod bilan oʻynaydigan kuzatuvchilar. Bugungi zotlar esa ko'proq texnika va taktikaga bogʻliq, lekin shu vaqtda qandaydir sovutilgan hissiyot yoʻq. 1992-yilda esa hammasi jon edi — televizorlar oldida chalgʻib ketgan qishloqlar, chodirlar, dovullar... har bir gol mamlakatning hammasiga yaqinlashgandek his qilardik.
Qani endi, farzandlarim, oʻsha vaqtning afsonaviy jamosini hozirgi bilan solishtirganda — bu qoʻyilgan guldan boshqa narsa emas. Birini hisobga olganda ikkinchisi qanchadir yumshoq va po'latdek koʻrinadi.
xG > hissiyot.
Oftobim, qani ochdi-ya, shu 1992-yilni eslaganda, men ham oʻshanda o'sha 89-daqiqaning nishonasini o'zimda his qilganman!
Buni aytishdan zo'r boʻlar ediki, oʻsha Plastinkali voqea yuz berganda men hali onamning taqdimida golf o'ynab yurganman. To'p kiraverishni eshitgandim, kichkina oyoqlarimdan urush tongi boshlangan-day, ota-onamning oldiga birmaydi yugurib... kiygan shimimni xalta qilib olaman, oʻz-o'ziga: "Opa-ops, bundan keyin o'yin boʻladi!". O'zimcha unga qizil-sariq rangli sochiq bogʻlab qoʻyman!
Rostini aytsam, keyin eshitdimki, asosiy bayroqchining ustidan oltin bilan to'ldirilgan "Paxtakor" yozuvi tushib ketibdi, shu zahoti o'sha kichkina shimimni yechinib, oʻzini bayroq qilib maydonga yuguraman. Yigitlar esa maydon tashqarisida qizg'in suv berib, dovul chalardilar — eee, ularni o'zlarining yig'lab yotganlarini ham esladim, bittasi gapirdi: "Shoyiq ochildi!". Men esa oʻsha yerda "o'tirishdan" voz kechib, oʻzgartirilgan golf to'plamim bilan yo'lovchilarning oldidan oʻtib ketar edim. Aytmay turibmang, tomilarimdan sovuq ter chiqaverardi! 😂🔥