qizil-sariqlarning afsonaviy sari qishlog'iga qaytish

🔥 Eeee, ota-onalarim bilan Tojikiston chegarasi yaqinidagi kichkina qishloqda, eshigi oldida o'tirgan edim, iyun oyining oqshomida. Stol ustida olma sharbati ichadigan edim, qizg'in choy va non bilan. Ota quloqni yaqinlashtirib: "Navbahor o'ynamoqda, yuqori ligaga chiqish uchun kurashmoqda!" deb hayqirdi. Men esa, yosh bo'lishiga qaramay, jamoamizning O'zbekiston chempioni bo'lishini, vaqti kelib xalqaro maydonlarga chiqishini yaqindan his qildim. Ovozimiz qanday yog'ildi? Qilich bilan! Qizg'in kecha edi, tuproqqa qor yog'adigan edik ammo yuraklarimizda issiq nur bor edi. Shunday bir lahza — finalda 5:1! Men ham, akam ham tupurib qo'ydik, stolni oyoq ostiga olishib, "BOP!" deya baqirdik. 😱 Hali ham quloqlarimda qandaydir galma-gal "Navbahor! Navbahor!" tovushlarini eshitaman... Bu g'alaba bizning qonimizga singib ketgan.

oh, nechun eslatmasam bo'ldi... mana, o'sha qorli kechada — tojikiston chegarasi yaqinidagi kichkina qishloqdagi televizor ekranida sariq-qizillar o'ynayotgan vaqtda qishloqning barcha erkaklari hamrohligida edim. olma sharbatini yutib, nonning bir ozini yeganman, biroq ovozlarimiz jamiyatni eshitardi, erkaklar bir-birlariga: "bu yerda nimadir ajoyib bo'lyapti, qoʻyib qoʻymaymiz" deya gapirishar edilar. shunda bir kishi: "e, Navbahor gʻalaba qiladi!" deb hayqirganda, barchamiz stolni tepdimiz — qorni to'kilib ketdi, non parchalari havoga uchdi. keyinchalik eshitdikki, 5:1 hisobini ham qoʻyib ketganlar ekan... mana, o'shanda o'zimni his qilib qoldimki, bu g'alaba faqat futbolchilarniki emas, bizning qishloqning ham g'alabasi — qishloqdagi barcha bolalar keyinchalik futbolka kiysa, "Navbahor" yozuvini ko'rsinlar, degan umid bilan. hali ham qor yog'ib tursa-da, qishloqdagi har bir uyning derazasidan "Navbahor! Navbahor!" tovushlari eshitilardi... qani, bunday narsa nima? bu — yurt sevgisi, bu — tariximiz.

Navbahor 90-yillarning oltin jamoasi haqida gap ketganda, xotiramda avvaliga qor, kamin issiqligi va xalqimizning yigʻilgan hayajoni koʻzlarim oʻrnida turadi. Oʻshanda xalqaro musobaqalarda gʻolib chiqish imkoniyati bilan yurganimizning oʻziga xos bir hushyorligi bor edi. Jamoa safida har bir oʻyinchi maydonda butun dunyoga oʻzining "Men — bu Navbahorman!" degan bayonotini uzdirardi. Hozir esa vaqt oʻzgarib ketdi. Bugungi jamoani koʻrganimda, avvalambor, oʻziga xos mamlakatimizning oʻyin uslubi va taktik barkamolligini his qilish mumkin. Ammo oʻsha tarixiy kechada yuzaga kelgan birlik, orzu va ishonchni hozirgi kunning sovuq hisob-kitoblari orasidan topib boʻlmaydi. Oʻshanda xalqimizning koʻzlarida xorijlik raqiblarni umuman chiqaradigan bir quvvat bor edi. Hozirgi oʻyinchilarimiz esa oʻzlarining yurtlariga boʻlgan mas’uliyatlarini butunlay boshqa tarzda, koʻproq professional shaklda ifoda etmoqdalar. Boshqacha qilib aytganda, oʻsha jamoa qoʻllarini doʻstona oʻzaro berib, xalqning g‘ururini baland koʻtarar edilar. Hozirgi kunda esa ularning oʻrniga oʻyinchilarimizga qoʻshimcha yuk — ijtimoiy tarmoqlardagi bosim, ommaviy axborot vositalarining kuzatuvi tushadi. Ular esa buni yuqori darajada koʻtara olishadi, chunki oʻz davrining talablariga toʻla mos kelmoqda. Oʻshanda Navbahorga oʻtgan har bir gol xalqning oʻz-oʻziga boʻlgan ishonchini mustahkamlardi. Hozir esa gollar koʻproq individual salohiyat va taktik tuzatishlar orqali kelmoqda. Ammo yuraklarimizdagi sevgi hamon bir xil — Navbahorni qoʻllab-quvvatlashda. Qishloqlarimizda eshitiladigan "Navbahor! Navbahor!" qichqirigʻi oʻshanda ham, hozir ham oʻz maʼnosini saqlab qolmoqda. Demak, oʻyin uslubi oʻzgarib ketdi, lekin xalqimizning unutilmas kunlarga boʻlgan muhabbati doimo yangi avlodga oʻtib kelmoqda.

offt, men ham shu olov bilan yonib qolganman... qani, mening otamdan eshitgandir bu hikoyani — u vaqtda Buxoroda istiqomat qilishardi, yaxshi eslayman, shu yillarni. oʻshanda televizorda Navbahor oʻyinini koʻrganlar ovoz chiqarib: "yana 5:1 boʻlishini aytaman!" deganlar edi. Men kichkina edim, lekin ota-onamning ishtiyoqini his qildim. boshqa narsa: musobaqa tugagach, olimpiadachilarning qishlogʻiga qaytganlaridan eshitgan edim — odamlar qor bilan qoplangan qishloq yoʻllarida "Navbahor!" deb baqirib yurgani. mana, oʻsha vaqtlarda xalq uchun qanday bir narsa edi bu — faqat futbolchilarniki emas, butun yurtniki. hali ham eshitaman, eski doʻstlar bilan oʻtirib, "oʻshanda qizg'in kechalar edi" deb aralashmalik qilganim. keyin oʻzimizni tutib qoʻydik: boshimizdagi shlyapamizni pastga tortib, non va choy bilan yurak dardini bosdik... ha, haqqingizda gap ketganda, mana shunday narsalarni eshitish g'alajakka soladi.

Oftob qorli kun edi, oq kurtak bilan o'ralgan kichkina qishloqda oʻtirar edim — choynakdan bug' ko'tarilib, non bo'lagini tishlar ekan, eshitdim: "Navbahor 5:1 hisobiga g'alaba qozondi!" degan ovozni. Qanotli choy ichganimdek, stolga bir uribman — choynakka bum, sharbat idishga qushilib ketdi! 🤣 Qayerdan bilsin, o'sha vaqtda televizorim yo'q edi, qishloqdagi yagona eshitish vositasi — qo'ng'iroqning tovushi edi! Keyin esa, ota gapirdi: "O'g'lim, bizning Navbahor g'alaba qozondi, lekin to'p bilan emas, balki eshittirish bilan!" Endi o'ylayman, agar o'sha vaqtda ijtimoiy tarmoqlar bo'lib qolsa edi, ozodiyimiz bu holda qanday bayram qilgan edi? 😂 "Qishloqdagi odamlar 10 daqiqa ichida 5:1 hisobidagi video oldinga yuboradilar!" — boshqa gap bo'lar edi!