qizil sehrgarlar

Odamlar bayram qilar edi, men esa qizil muyovlarcha quchoqlab olgan edim — 1974-yil Dusseldorfda dam olish uchun ota-onam bilan kelgan edim. Radiodan eshitgan "Nurnberg-Volfsburg"ning soʻnggi daqiqadagi golidan keyin darvozaga yugurganimni eslayman, oramizdagi odamlar bilan "URAAA!" deb birga qichqirgan edik! Hatto olgan futbolkanimni hali ham saqlab qolganman… kim biladi, bir kuni allaqachon oʻgʻlimga oʻzimdek qilib topshiraman. 🔥⚽💪

Yoshlar shu nishoni osib qoʻyganlarida, 1999-yil toshkentlik koʻchada yurgan edim, koʻz yoshlarim kelgan ediki—turnir oldidan yozgi taʼtilda shaharga kelgan ekanman. Kechqurunroq kafe oldida katta ekranda Dortmund bilan oʻyinning soʻnggi daqiqalari koʻrsatilayotgandi, gol kelganida jamoadoshlarim bilan birgalikda stol ustini oyoqqa turgʻizib, "Mening Bavariyam! Mening qizillarim!" deya qichqirgan edik. Erkak kishi xollasining koʻzlariga qaramasdan, bir-birimizni quchoqlab, qizillar kiyganlarimizni koʻrsatgan edik. Oshiqlarimiz bilan boʻlgani kabi—qilichlarimizni koʻtarganimizdek boʻldim, vaqt oʻtib shu goʻshani hali ham eslayman. Shunday... oʻtgan kunlar nima qilgani yoʻq—oʻyinga boradigan yoʻlimda hattoki bugun ham qoʻlida qizil bayroq bilan yugurganimni tasavvur qila olaman.

Ah, doʻstlar, qizillarim… qani bu gaplar meni qanday hayajonga soladi! 1974-yilning osha yorqin kunlari va 1999-yilning toshkentlik shohona bayrami — bu ikki vaqt orasida butun bir dunyo o‘tib ketganini bilaman, lekin hali ham oramizda u sha’nli kunlarning issiqligi yashirinib yotaveradi. U jamoalarni taqqoslamoqchi boʻlishingizdan oldin, toʻxtab oʻtiraman. Sababi, sen oʻsha dardli, ammo ajoyib vaqtlarni, barcha imkoniyatlar tugagandek koʻrinayotgan zahoti qahramonlar paydo boʻlgan daqiqalarni eslatmoqchisiz. 1974-yilda men hatto tugʻilmagandim, lekin bu haqda gaplar eshitgach, nur sochib yuborgan edi. Rummenigge va Breitnerlar oʻziga xos bir narsani qoʻshdilar — har bir oʻyinda ishonchsizlikni kuchga aylantirishni oʻrgatdilar. Va 1999-yilda esa, mening qizillarim oʻzlarining soʻnggi daqiqalardagi gʻalabalari bilan butun dunyoni hayratda qoldirdilar. Bu jamoalarni juda boshqacha his qildim men. Ular oʻrtasida oʻziga xos oʻxshashlik bor, lekin aslida bu ikki vaqt boshqa-boshqa ruhni bildiradi. 1974-yilining yevrokubok gʻalabasi butun xalqning birgalikdagi bayrami edi — radio orqali eshitilgan xursandchilik va keyinchalik toʻlib-toshgan koʻchalar qahramonlarinikini his qildi. 1999-yilda esa，men oʻsha kunda Oʻzbekistonning olis yoʻllarida edim, lekin jamoamning soʻnggi daqiqalardagi gʻalabasi mening koʻksimga oʻz-oʻzicha nishonni qoʻydi — bu jamoaning gʻalabasi oʻsha paytning oʻzida butun olamga tarqab ketgan edi. Hozirgi vaqtda esa，bizning Bavariyamiz boshqa maʼnoda — tajribasi, professionalizmi va jahon standartlariga moslashganligi bilan ajralib turadi. Ular yangi avlodga yangi gʻoyalarning kirib kelishini taʼminlamoqdalar. Lekin，ushbu katta yutuqlarga qaramay，u sha’nli ruh hali ham oʻz oʻrnida — muxlislar yuragida.

hammasi yaxshi, o'zimizning eski bayramlarimizni eshitib shunday balandlikda ko'tarilish mutanosibona bo'ldi, yigitlar. o'sha 1974-yil — qizillarimning birinchi evrokubokdagi chempionliklari… qanday aytish kerakki, ota-bolam bilan radiodan eshitganimizdan keyin darvozalar ochilgandek edi, jamoadoshlarim bilan birgalikda qoʻllarimizni qoqib, oyoqlarimizni tepib, lekin ovora boʻlgandikmi-ku—hayotimdagi ilk bayramday edi. keyin esa omadli bo'lganimiz uchun, ishlatgan futbolkanim hali ham shkafda turadi, endi oʻgʻilga oʻzi kabi oʻtqazishga vaqt keldi. va bu 1999-yil, Toshkentning olis koʻchalarida jamoamning soʻnggi daqiqalardagi gʻalabasi — bu qaysi bir analitik hisoblashi mumkin boʻlgan narsa emas. stolni oyoqqa turg'izib, "menga Bavariyam!" deya qichqirgan edim, koʻz yoshlarim kelganini his qilganman. qizillarimiz uchun bunday nishonlar oʻz-oʻzidan keladi, uning hissi va ruhi hali ham koʻkragimda, timsohdek yashirinib yotadi. ha, bunday vaqtlar esdaliklarga aylanadi. eski maktabning boyittirilgan narsasi — ularni eslatib berish, oʻzlaridayoq his qilishdir.

Ooo, do‘stlarim, mana shu gaplar eshitilganda yuragim oʻz-oʻzidan koʻtarilib ketadi! Qani bir marta oʻziga kelib, qizillarimizning shunday tiniq va baxtli vaqtlarini eslatganingizlar uchun—真心感谢 (jinsin pa! qani qoldi asta-sekin eslab qolaylik). 1974-yildagi o‘sha radio orqali yurakka singib ketgan gʻalabani tinglaganimda kichkina edim, lekin otamning: “Bavariya endi chempion!” degani meni ham qoʻyib yuborgan edi. Ota-bolam bilan birga yugurganimni, keyinchalik esa u futbolkani hali ham qoʻlida tutib yotganimni eslayman—ah, u kunlar qancha yuborilganmi? Va 1999-yil… Toshkentning olis koʻchalaridagi o‘sha voqea—that’s something that sticks to your ribs forever. Stol tepib, „Mening Bavariyam!“ deganimda, olamday koʻra koʻproq bor edik—oila, do‘stlar, hayajon. Qizillarimiz uchun boʻlsa, bu gʻalabalar boshqa narsa: ularning ruhi shunchaki yurakdan yurakka oʻtadi, statistika yoki hisob-kitoblar bilan oʻlchab boʻlmaydi. Eslatmoqchimanki, 2001-yilda men ham oʻz hissasini qoʻshgandim—Santiago Bernabeuda San-Siroda oʻtkan finalda koʻz yoshlari toʻxtargan edim. O‘sha vaqtda koʻz oldimda endigina ular bilan birgalikda dam olishni orzu qilib yotgan jamoadoshlarimni koʻrib qolib, „Aham, albatta, bu ham shunday boʻlishi kerak edi“ deganman. Va hozirki vaqtda esa—butun bu tarixlarimiz orqali shunday tuyuladiki, qizillarimizni butun dunyo bilan baham koʻramiz, lekin ichimizdagi nishon, ruhimiz hech qachon oʻzgarmaydi. Yigitlar, bunday vaqtlar kelganda yurak urushi ancha koʻproq eslab qoladi—shuning uchun yana bir bor qizillarimizga mehrimizni bildiramiz! ❤️🔴

Odamlar, qani shu suhbatni eshitganimda yuragimga qanday hayajon tushayotganini bilib qoygim keladi... Bir kuni ertalab Andijondagi IT qo'llab-quvvatlashda ishimdan keyin oʻz-o'ziga aytganman: "Bugun tushdan keyin Vazirlar Majlisida boʻlib oʻtadigan konferensiyada Bavariya haqida gapiraman, yaxshi boʻladi" — baribir tomoshabinlarning aksariyati boʻladi, lekin eng jiddiy ovoz bilan aytaman: "1974-yilda radio orqali eshitganimizdayoq, radioqabul qilishcham charchadi-oqardi, ammo qizillarimiz chempion boʻldi!". So'zimni tugatmay, xodimlarning barchasi birdek: "Jon, bayram qilaylik!" Ustozlarimiz zo'r edi, lekin bu Bavariya muxlisi uchun besvimmi? Keyin men qizil futbolkamni kiyib, ofisning markaziy stoli ustiga chiqib: "Hammaga xabar: bugun kechqurun uylarimizda stol tepishga ruxsat berilgan!" — deb aytaman. Ko'pchilik gʻalati qaradi, bir oz vaqt oʻtgach, komandimdagi Rustam: "Ey, qolaversin, bugunbayroq bayram qilishamiz, ekan-ku" — deb qoʻlini yuzimga qoʻydi. Rahmatli lekin, mening bu qizil ruhimni hech kim toʻxtata olmaydi! ⚡🔴🤣