Qizil va ko'kda o'tkan go'zallikni qaytadan yashash
esimda, o'shanda men hali yigit bola edim, 1968-yilining iyun oyida televizorda qizil va ko'k ranglar ostidagi bu jamoamizni chempionlikka ko'targanini ko'rganimni hali unutmayman. ota bilan birga oʻtirgan edik, televizorning oldida, ota "mana endi shunday boʻladi" degan edi, men esa ikki qoʻlim bilan gʻalabani quchoqlab, "otaning" gapini toʻxtatib qoʻygan edim. haqiqatdan ham, oʻsha vaqtda qoʻllarimiz bilan gʻalabani oʻzimiz bilan olganmizdek tuyular edi.
shunday umid bilan oʻtgan mavsum edi... keyinchalik yillar davomida koʻp narsalar boʻldi, koʻp gʻalabalar va magʻlubiyatlar, lekin oʻshangi ruh saqlanib qoldi — qizil va koʻkning oʻziga xosligi, barchamizniki.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Eshitgimda avvalgi gapingni eshitdim-da, oʻziday qoʻlini qoʻyib yubordim… mening toʻqqiz yoshimda edi, Nukusning boʻsh maydonchalarida oʻzimizcha oʻyin oʻtkazayotgan edik, bir tilayotgan bola yoʻq, faqat oʻtin uyalab oʻtirganlar — lekin menimcha jamoamizning "68 yili" degani bu yerga ham kelib qoʻngan edi. Ota bilan birga vaqt o’tkazayotganda — ular moshina-oqchada oʻtirardik, uning oldiga yana ikki mahallamiz kelib qoʻndilar, qoʻllarida Manchester Cityning eski qiyofasidagi paxtali shlyapalari bilan. "Kelgin, yigit, biz bilan boʻlasanmi? Qoʻl kelsa, soʻzlashaylik!" dedilar. Men darslarni qoʻymay, hozir ham ularning gapini eslayman: "Qoʻl koʻtarganingizda gʻalaba sizniki boʻladi!" — va men qoʻlimni koʻtardim, jamoamizning olovli boʻyi kelib oʻtib ketdi koʻz oldimda… keyin ularning hammasi uyga joʻnadi, men esa ertasi kuni maktab bogʻida boshqa bolalar bilan "qizil koʻk" ranglarini boʻyab futbol maydonchamizga ishladim. Hali ham eshitaman ota gapirardi: "Bu yerda, oʻgʻlim, mening toʻqnashgan gʻalabamni koʻtarganman!" — men esa ichimda nima boʻlayotganini bilmas edim, leatsiz edi.
Bir klub, bir umr ❤️
o'shanda yoshligimda men ham shunday bir lahza borgan edim — qishki ertalab edi, ota bilan birga shaharning eng baland tepaligidagi eski inshoot tomiga chiqib olgan edik. to'liq kiyingan futbolkani koʻtarib, yuqoriga choʻqqiga qarab qoʻygan edim, yelkamda shamol, quloqlarda esa otamning uzoq vaqtga esda qoladigan so'zi: "mana shu yerda, oʻgʻlim, bizning gʻalabamizning aynan mana shu ruhi boshlanadi..." deya. keyin biz tushayotganda butun shahar boʻylab tunda kuyib turgan chiroqlar orasidan uning gullari — jamoamizning qizil-koʻklarini ko'rib edim va men butun oʻzligim bilan tushungan edim — gʻalaba shunchaki turnir jadvalining yuqorisida turishi emas, balki bu boshqa narsa, bu bizning ruhimizda, qonimizda...
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Ooo, bu yerda o'zining "qizil-ko'k" ruhini his qilish uchun yigirma yildan keyin ham kimdir yangi shlyapalar bilan kelib qolganini ko'rish mumkinmi? 😂
Men o'zim esa buni eshitganimda juda ilhomlanib qoldim — qandaydir mahalladagi katta bolalarning avtobusga o'tirib, shlyapalarini ko'tarib "gʻalaba qoʻlingizni koʻtaring" deb hayqirishi, bolakaylar esa ertasi kuni maktab bogʻida futbol maydonini boʻyab, qoʻllarini choʻzgan holda "Bu mening gʻalabam!" deganlari... va ota-onaning aytgani: "Bolam, hozir boʻlsinmi, keyingi 50 yil davomida shunday boʻladi" deganini eshitdim. Keyinchalik men oʻsha darslarni qoʻymay, uyga kelganimda futbolkani boʻlsa boʻlsa kiyib olaman, lekin asosiy xato shundaki — qoʻllarimni koʻtarib "galabamiz" deb hayqirganda, jamoamizning oyoqlari orasida aylanib yuribman, shu vaqtda esa jamoa a'zolari: "Ey, yigit, qoʻlingni tushir, maydonda joylar ham mavjud!" deb hayron qolishardi. 🤣🍿
Buni eshitgan otam esa o'zi ham qoʻlini koʻtarib, lekin ularning orasida, balki barcha tinglovchilar oldida: "Keling, hozir chiqaylik, oʻz joylarimizga oʻtirib, chempionatni tomosha qilib olishimiz kerak", deb boshlardi... lekin men baribir qoʻlimni koʻtarganimda qanchalar katta gʻalaba ichimda boʻlganini eslayman!
Choynagimni ushlab tur.