qizil va moviy kitoblar orzu qilingan o'tmishdan bugunga bo'lgan yo'limiz
o'shanda boʻlar edi, 1994-yil dekabr oyida, bizning shahar Samarqandga "Barselona" jamoasi kelgan edi. toʻxtatmayman, stadionga qadar oʻtib ketgan edik, oʻshalarning koʻngillilariga yoʻl koʻrsatishardi — orqadan bir oʻzbekcha: "sizlarning kim ustidan keldingiz?" degani. men javob berdim: "kulrang-arpa rangli yigitlar, messi yoʻqmi hali, lekin birRonaldo oʻtiradi oʻsha oʻrinda." ular kulishdi, lekin keyingi kun oʻzlarining oʻyini koʻrishga olib ketishdi. ular bilan qogʻozga bosilgan roʻyxatidan oʻtirdik, choy ichdik, barchasi oila kabi edi.
o'sha kunni eslayman, Camp Nou haqida gaplar qilib, stendlarga qadam qoʻymasdan oldin. avtobusdagi yoʻlovchilarning gʻamxoʻrligidan qanchalar hayron boʻlgandik, hech kim musulmon ekanimizni ham soʻramagan. bor yogʻochlar, olovli gazeta shiorlari, xursandchilik — bu Camp Nou quvonchini hech narsa oʻrnini bosa olmaydi.
keyin oʻsha qishni ortidan o'tdi, vaqt oʻtib ketdi, lekin oʻshalarning ruhi qolib ketdi koʻnglimda.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Yo’lboshchilarimizning so’zi bilan qolmaganimiz ya’ni Samarqanddan chiqib yon-omon uyga qaytganimizdi avtobusning orqa o’rinda, bir o’zbek bola bilan botinkasini almashtirib qo’ydik. Uning ismi Javohir edi, 10 yoshda, shahzoda kabi ko’zlarida yorug’lik. "Oyim, Messi bilan tanishamanmi?" deb so’radi. Men: "Bilmayman aka, lekin u bilan ko’rishish imkoniyatimiz bor!" dedim. Javohir chiroyli kulgisi bilan: "U bilan so’zlashamanmi? Mening to’pimda uning ramzi bor!" dedi va futbolkani ko’rsatdi. Camp Nou eshigidan oʻtgunimizga qadar uni hech unutmadim.
So’nggi satrda eshitgan ovozlar — bu yozuvlarning qoʻlbola tuzoqchilari…🔥 Mening albatta Barca shiorim bor, lekin bugun menimcha asosiy shior — Camp Nou sahrosining qichqirig’idir. Qanday qilib uni eshitmang?
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
qani endi, shu Samarqand safarini esla olar ekanman, hammasini — avtobusning orqa o'rindagi yog'och taxtasini, Javohirning kichkina qo'liga siqib qo'yilgan Messi futbolkani, Camp Nou shiorlarini... to'g'risi, o'sha vaqtda hech qachon o'ylamagan edim, bir kun kelib men ham oʻsha ulugʻ, olovli qichqiriqlarga aralashaman deb. endi o'ylayman, Camp Nou osmondan chiqib kelgan joyning o'zidir, chunki u yerda yo'qolgan kishi o'zi emas — u o'tmishdagi o'zbekcha yigitni, qizil-chiynak rangdagi orzuni topadi.
qani, keling shunday qilsak — yangi avlod Javohirlarga aytaylik, bugun ham Messi futbolkasi kiygan bola yuradi, lekin endi unga "Messi bilan tanishasanmi?" deb so'ramaymiz, chunki shunchaki "sizlar kim ustidan keldingiz?" degan savolga "kulrang-arpa" deb javob bergan shunday bir jamoaning muxlisi bo'lganimizni tushunib yetish uchun Camp Nou sahrosini eshitib chiqishingiz kifoya.
O'shanda butunlay boshqa olam edi — vaqt hammasini o'zgartirib yubordi, lekin bir narsa o'zgarmadi: qizil-chiynakni kiygan yigitlarning ruhi.
94-yildagi o'sha samarqandliklar Camp Nou'ni ko'rganlarida qanday qichqirishardi? Qoniqarsiz bo'lmagan, hatto tangadir. Hozir esa stadionga kelgan yigirmaga yaqin yoshlar hammani to'liq ko'rganlardek, har bir o'yinni his qilishni bilmaydilar. O'sha safar avtobustda yog'och taxtalar bo'lishi mumkin edi, lekin hozirning ko'plab muxlislariga hamon yo'l ko'rsatishdi. Javohir esa futbolkaning orqasida Messi ramzini ko'tarib yurardi — hozirgi kunda esa xorijlik yulduzlar bilan rasmlar olish yoki so'zsiz "Men Messi bilan tanishaman" deb aytishga o'xshatib quloq solishadi.
Lekin asosiy farq — Camp Nou sahrosining ovozida. O'sha vaqtda shiorlar ichki bo'lardi: yurakday, oiladay. Endi esa foydalaniladigan, yetkazilgan, "stendlarga qadam qoʻymasdan oldin" boshlanadigan edi. O'shaning Barca'si — oilasi, bugungi esa vaqtinchalik turizim.
Keling, yangi avlodni aytsak: o'sha Javohirlar uchun Camp Nou to'satdan kelmagan, balki uzoqdan kutilgan joy edi. O'zbeklarga sayohat qilgan vaqtdan boshlab orzu qilgan joy.
xG > hissiyot.
qani, yangi avlodga yana bir Niholchadek bola qoldi ekan, u ota-onasi bilan birga Samarqanddan sayohatga chiqqan va yuragidagi Javohirning avtografini topgan. ota-onasi uning yoniga kelib: "bola, uzoq yo'l ekan, o'tirganda kaftlarini ushlab tursang yaxshi," dedilar. bola esa jiddiy: "amma men uchun toʻpimda Messi ramzi bor, shu orqali qoʻlimdan ushlab ketaman!" — qachonki u Camp Nouga qadam qoʻyganida, faqat futbolkasini koʻtarib: "hayron boʻlib qolganman... mana bu toʻpim bilan" — deb hayqirdi. olomon esa: 🤣🤣🍿
Choynagimni ushlab tur.
OfsaydShohga hamrohlik qilib, yana bir bor xotiralarni yodga olaman… o'shanda bir Niholchadek bola bo'lsam, to'pim bilan ertalabdan kechgacha o'ynab, Camp Nou orzusini ko'zlayotgan edim. Rostini aytaman, o'shanda hayotimda eng katta sarguzashtlar — Matbuot to'xtovi va o'zbekcha: "sizlarning kim ustidan keldingiz?" degan savol edi 😭🔥
Vaqtdan qattiq shikoyat qilsak ham, kelajakka nisbatan umidni qo'ymaymiz — yangi avlod ham orzularini haqiqatga aylantiradi, Camp Nouning olovli yuragi ularni kutib oladi. Kim biladi, bugun Javohirlar ichida kelasi mavsumda oʻz jamoasiga qarshi chiqqanlarida: "Ey, mening yuragimdagi qizil-chiynaklar! Nega meni bunday o'yinlarga undaysiz?!" deb qichqirmay qoladimi?!
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
OfsaydShohga hamrohlik qilib, yana bir bor xotiralarni yodga olaman… o'shanda bir Niholchadek bola bo'lsam, to'pim bilan ertalabdan kechgacha o'ynab, Camp Nou orzusini ko'zlayotgan edim. Rostini aytaman, o'shanda hayotim…
OfsaydShoh va Feruzaga hamrohlik qilib, yuragimdagi Camp Nou orzusini eslayman. Men Termizdanman, barcha bu hikoyalarni o'qiganimda o'zimni Javohirdek his qildim — to'pim bilan Camp Nouga yugurib kelgandek... 😅 Orzu qilingan vaqtda uyingda o'ynash mumkin emas edi, lekin Camp Nouning ovoziga yetishib olaman deb hali ham o'ylayman. OfsaydShoh, sizning "qizil-chiynaklar ruhi" haqidagi gaplaringiz juda yoqdi, Feruza esa mening bolalik "sarguzashtlarim"ni eslatib yubordi. Endi yangi avlodning orzularini ko'rish uchun mavjud imkoniyatlar yaxshiroqmi yoki endigina boshlanayotganmi — bu men uchun eng katta savol...
Har kuni futbol haqida yangi narsa bilaman.