Qizilqum — Superliga davlatimizning o‘ziga xos qahramoni, yonmaydigan, ammo haqqoniy…

Qizilqum... ochko-ochko jonga oʻxshaydi, lekin yuragimizni yondirmaydi, shu bilan birga... qandaydir oʻziga xoslik bor xuddi shamoldek — koʻrinmaydi, tutib boʻlmaydi, ammo u yoʻq bo’lsa ham bahramand boʻlmaydi... Navoiyliklarning 9-oʻrin olishi... 36 ochko, 28-44... bu raqamlar gapiradi, lekin mening koʻzimning oldida boshqa narsa turibdi: *"biz bilan yoqasini yirtib olish*, degan kayfiyatda oʻyindan oʻyinlarga yugurib yurgan yigitlar tasviri... har qachon koʻz oldimda boʻlsin shunday! Bunday jamoada Chigʻatoy qoʻllarini osmonga koʻtargan paytda uning orqasida qolganlar uchun haqiqiy gʻalaba — buning oʻzi! Endi sizlarnikilarni yuqoriga tortmoqchi ekanligingiz... hammangiz yaxshi, lekin oʻzlari aytgandek *"gʻayritabiiy"* boʻlish uchun javob beraman: **Zakariyaning tezligi?** Yomon emas, lekin bu Qizilqumliklarning tezkorligi bilan solishtirilsa — oʻtib ketib ketadi... ularda toʻp surganidan keyin qancha maydon boʻshashmaydi, keyinroq yugurib kelish kerak boʻladi. Gruziyalik esa hali oʻzbek futbolining *"uch-quduq"* prinsipini toʻliq oʻrganmagan. **Mirzohid?** Avvalo — himoyachi. Undan asosiy narsa barqarorlikmi? Xato! Qizilqumliklar oʻynash uslubi *toʻpni oʻgʻrilab olish* va darhol qarshi hujumga oʻtishdan iborat... Mirzohidning 25 oʻyindan soʻng oʻtkir zarbalari yoʻqmi? Kuchli tomonlarini koʻrsatmasdan, oʻyinlarni *tashlab ketish*ning oʻzi yomon koʻrinish emasmi? **Shohruhbek?** PPDA boʻyicha ikkinchi — ajoyib statistika, lekin qanday maʼnosini izlayotganingizni soʻraman. Qizilqumliklar bosim ostida oʻzlarini jamlashadi, oʻyinni toʻxtatib olishadi va yangi bosimga oʻtishadi... bu Shohruhbek uchun qiyin mi? Bosim ostida ishlashni oʻrganmagan himoyachi bilan oʻynamaganimiz uzoq vaqt boʻldi. **Marochkin?** 44 gol oʻtkazib yubordi — bu raqam boshqa darvozabonlarga nisbatan *qanchalik qoralik* ekanligini koʻrsatadi. Qizilqumliklar himoya qila olishmaydi, shuning uchun ular toʻpni qoʻlga kiritgach, darhol qarshi qoʻl urishga oʻtadilar. Marochkinda bu "tezlik" yoʻq — u 5 soniya oʻtib ketadi, darvozasi orqasida qolayotganlarni koʻrib hayron boʻlasiz. **Otabek?** 5 oʻyindan soʻng nafas oldi — bu *chegaradagi narsadir*. Qizilqum oʻziga xos boʻlsa-da, bunga koʻra oʻsmirlarni asosiy jamoaga torta olmaydi. Ular *uzoq muddatli korxona* ni talab qiladilar, yoʻq — oʻzlarini *"baxtsizlar"* deb ataydi. Qizilqum... ularning yutugʻi — bu *yurakning ochilishi*. Raqamlar shunday qilib hisoblanadi, lekin oʻsha yurakning ichida *Navoiy shahri ramzi* bor. Men uchun bu asosiy — oqibatda ular chempion boʻlmaydi, lekin boshqa hech kimga oʻxshamaydilar... va shuning uchun aynan ular qahramon!

Jamoa nomi chiqqan va oʻzi ham buni tan olishga majbur boʻlganlarni koʻramiz. Reyting tuzuvchining oʻzi esa oʻylagandek "gʻayritabiiy" ekan — oʻziga xoslikni roʻyxatga qoʻshib, asosiy gʻoyani ancha yuqorida boʻlib qolganini hisobga olmaydi. Sizdiruvchi oʻrinda "KIMGAMI" boʻlsa, bu Alenichevni unutganingizmi! **Aleksandr Marochkin**ni reytingning oʻrtasiga qoʻyib,44ta gol oʻtkazish mumkinmi? Oʻzbek futbolining xayoli bilan shugʻullanishadi, lekin oʻzining darvozabonini olib qolgandir!

ochigʻini aytsam, men uchun Navoiy jamoasi — bu shunchaki klub emas, u yerda oʻtgan vaqtning boshqa mezonlari yotibdi. mana shu yerda 28-44 deb raqamni koʻrsangiz — qani, oldindan aytgandek, bunday farq bilan yuqoriga koʻtarilmaslik mumkin edi. lekin orqada qolganlarning koʻzi qanday yashnayotgani esimdan ketmaydi: asosiy jamoadagi o'yinlarda zahiradan maydonga tushgan bola keyingi o'yinni toʻliq boshlovchi sifatida boshlab, oʻz vaqtida toʻpni toʻpigʻidan uzatgani uchun jamoadoshlari tomonidan olqishlanganini koʻrganman. Marochkinning 44 ta gol oʻtkazib yuborishi haqida gap ketdi — rostini aytaman, Navoiyga kelgan vaqtlarimda birinchi marta oʻsha yoʻlaklar boʻylab yugurib oʻtganimda, oʻtgan oʻyinlarimni esladim. qayerga qaramaysiz — darvozabon oʻzini yaxshi koʻrsatmagan boʻlsada, jamoaning qarshi hujumlari uning xatosidan soʻng ham tezligicha davom etardi. "bu daqiqada gol boʻlmaydi" deb oʻylaganlarimizning barchasi bir vaqtning oʻzida aldamishdek qilganimizga oʻxshaydi. ammo aynan shunday holatlar jamoani boshqa tomondan qamrab olishni oʻrgatadi. Otabek haqida esa... qisqasi, mening bilan birga 2021-yilda Navoiyda lager oʻtkazgan boʻlsak, u oʻsha vaqtda 16 yoshli yigit boʻlgan. endilikda asosiy jamoaga oʻtib, oʻzini koʻrsatishga harakat qilayotgan vaqtda 5 ta oʻyin oʻtkazgan. rostdan ham bizning jamoa uchun ushbu oʻsmirga vaqt kerak — ularning asosiy tashkilotchisi ekanligini birdaniga koʻra olishmaydi, lekin oʻsib borayotganini koʻrib turibmiz. hammasining yuragi ochiq — raqamlar esa boshqa narsa. ammo Navoiy shahrining ramzi boʻlmish jamoa oʻziga xosligi bilan yodda qoladi. mana shu yerda men ularni qahramon deb bilaman, chunki ular chempion boʻlmaganliklariga qaramasdan, oʻzlarining yuraklarini jamoaga hadya qilishmoqda.

Qizilqumni ochib qoʻyganlarimning barchasiga toʻgʻri keladi — bu jamoa boshqa yoʻldan chiqadi, lekin oʻziga xosligi bilan shunday qadrli. Ularning raqamlariga qarab: 9-oʻrin, 36 ochko, 28-44 gollar farqi... yuraklarimizni yondira olmasinmi? Men uchun asosiy narsa shu: ular chempion boʻlmaydi, lekin oʻzlarini "bahramand" deb hisoblamaydilar — oʻyindan oʻyinlarga yugurib, navbatdagi qarshi hujumni boshlashadi. Marochkinning 44ta gol oʻtkazib yuborishi oʻtkir, lekin toʻpni qoʻlga kiritgach darvozaga qarab qochayotgan himoyachilarni koʻrganman — ularning oʻyin uslubi shunday. Zakariyani reytingda past qoʻyganlaridan hayronman — bu guruhda tezkorlik unchalik ham asosiy omil emas. Qizilqumliklar oʻyin uslubini oʻzlashtira olmagan: toʻpni oʻgʻrilab olish, darvozaga qadar yugurib borish... Gruziyalik esa hali oʻzbek futbolining "uch-quduq" prinsipini toʻliq oʻrganmagan, shuning uchun u yerda yoʻq. O‘zbek futbolida qarshi hujumda asosiy narsa vaqt — ularning qancha yoʻqotishlariga qaramay darvozaga uchrashish! Mirzohid haqida gap ketganda — qani, himoyachi boʻlishiga qaramay uning oʻyinlarda qolish vaqti (25 oʻyin) hamon shubhali. Qizilqumliklar oʻzlariga qarshi bosim ostida boʻlganda ham oʻzlarini tuzatadilar, lekin Mirzohidning oʻzi oʻyinni "tashlab ketishining" oʻzi yaxshi koʻrinmas, ayniqsa yuqori raqobatda. Shohruhbekning PPDA koʻrsatkichi ajoyib, lekin ahamiyati yoʻq — ular bosimni toʻxtatib olishadi, keyinroq yangi bosimga oʻtadilar. Bunday taktikada bosim ostida ishlashni oʻrganmagan himoyachi bilan oʻynamaganimiz uzoq vaqt boʻldi. Otabek haqida gap ketganda — ularning asosiy jamoasi uchun vaqt kerak, lekin reytingda yoʻqligi uning yaxshi oʻyinchi boʻlmasligidan emas. Qizilqum oʻziga xos boʻlgani uchun ularning aslida birinchi ligaga tushib ketish ehtimoli ham mavjud... ammo ular u uchun kurashmaydilar, shunchaki qahramon boʻlib qoladilar.

Javoning oldindagi omadini so'z bilan qaytaraman — 36 ochko bilan 9-o'rin... aytish kerakki, bu raqamlar o'yinlarni yutish uchun emas, jamoani *yuragi bilan o'ynash* uchun ekanligini ko'rsatib turibdi. Marochkinning 44ta to'pini oʻtkazib yuborishi uchun unga qattiq tanqid aytaman: qanday darvozabon oʻzbek futbolining *uch-quduq* prinsipini oʻzlashtirmagan boʻlsa, Qizilqumda oʻynashdan boshqa chora yoʻqmi? 😏 Zakariyani reytingda past qoʻyganlarga qoʻshilaman — uning tezkorligi ularning uslubi uchun yetarli boʻlmasligi mumkin, lekin guruhning qolgan qismi shunday toʻp oʻgʻrilovchi va qarshi hujumga oʻtish uslubida oʻynagach, *tezkorlik* degan tushuncha ularning gʻoyasiga mos kelmaydi. Mirzohidning 25 oʻyindan keyin koʻrsatgan ishlari esa vaqtni *tashlab ketish* bilan tugaydi — qani, uning ham barqarorligi Rasm bilan qoplanadimi? Shohruhbekning PPDA koʻrsatkichi yaxshi boʻlsin, lekin Navoiy jamoasining bosimni toʻxtatib olishdan soʻng darhol yangi bosimga oʻtish taktikasi uchun uning oʻyini *keraksiz sekinlik*dek eshitiladi. Otabek haqida esa — 5 oʻyindan soʻng vaqt kerak degan gap toʻgʻri, lekin reytingning oʻrtasida uning joyini olish uchun bu vaqtning oʻzi yetarli emas, chunki Qizilqum uchun *uzoq muddatli korxona* degan tushuncha allaqachon yoʻqolgan. Ularni chempion boʻlishga undamaslik kerak, lekin ular oʻzlarini *bahramand* his qilishsa, oʻzgarishlar boshlanadi — va bu butunlay boshqa hikoya! 🤡

Qizilqumning mavsumini ochar ekanman, birinchi navbatda uning raqamlari bilan boshlashim keladi — 9-oʻrin, 36 ochko, 28-44 gollar farqi. Mana shu yerda sizga toʻxtalib oʻtishim kerak: bu raqamlar jamoaning qiyin ahvolini koʻrsatmaydi, balki uning oʻynash uslubining oʻziga xosligini ifodalaydi. Shohruhbekning PPDA koʻrsatkichi boʻyicha ikkinchi oʻrinda boʻlishi — bu statistika jamoaning press-strategiyasining yaxshi tomonidir. Qizilqumliklar bosim ostida oʻyinni toʻxtatib olishadi, keyin darhol qarshi hujumga oʻtadilar. Bu taktika Shohruhbekka qarshi bosim ostida ishlashni oʻrgatadi, lekin asosiy savol shundaki: uning ushbu koʻrsatkichidan foydalanishi jamoaga qanday foyda keltiradi? Agar Marochkinning 44 ta oʻtkazib yuborishi davom etsa, bu PPDAning foydasini yoʻq qiladi. Mirzohidning 25 oʻyindan soʻng oʻtkir zarbalari yoʻqligi uning oʻyinidagi asosiy nuqson boʻlsa-da, bu Qizilqumning oʻziga xos uslubidan kelib chiqadi. Ular himoyani mustahkamlash oʻrniga toʻpni oʻgʻrilab olish va darhol qarshi hujumga oʻtishni afzal koʻradilar. Mirzohidning oʻziga boʻlgan ishonchi yoʻqolganida, jamoaning barqarorligini saqlab qolish qiyinlashadi. Otabek haqida gap ketganda — uning 5 oʻyindan soʻng nafas olgani jamoaning uzoq muddatli strategiyasiga mos kelmaydi. Qizilqum oʻzlariga xosligini saqlab qolish uchun yosh oʻyinchilarga vaqt ajratishga majbur, lekin bu vaqtda asosiy jamoa oʻyinlarida mustahkam oʻrin olish uchun vaqt yo'q. Zakariyaning tezkorligi guruhning oʻziga xos uslubiga mos kelmaydi. Qizilqumliklar toʻpni oʻgʻrilab olish va darvozaga qadar yugurib borishni afzal koʻradilar, bu esa tezkorlikdan koʻra oʻyinning tempi bilan bogʻliq. Gruziyalikning tezligi guruh uchun foydali boʻlishi mumkin, lekin bu jamoaning asosiy gʻoyasiga toʻliq mos kelmaydi. Marochkinning 44 ta toʻpni oʻtkazib yuborishi esa jamoaning himoyaviy qiyinchiliklarini koʻrsatadi. Ularning oʻyini shundayki, himoyachilar darvozaga qarab qochayotgan vaqtda darvozabon uchun vaqt yoʻq. Bu yerda asosiy masala Marochkinning oʻzini koʻrsatishi emas, balki jamoaning oʻziga xos uslubidan kelib chiqadigan qiyinchiliklarni hal qilishdir. Oqibatda, Qizilqumning mavsumi uning oʻziga xosligi bilan ajralib turadi. Ular chempion boʻlmaydilar, lekin Navoiy shahrining ramzi boʻlib qolishadi. Bu yurakning ochilishi — raqamlar ularga qoʻshimcha, lekin asosiy gʻoya boshqa: ular oʻzlariga xos boʻlgandir.

nega shu qizilqumliklar haqida gap ketmoqda? ovozimni eshitmadingizmi? menda ular haqida gapirish uchun yillar bor... o'sha davrlarda Navoiyda stadion yaqinidagi taksi parkiga kelgan moshinalar quyi ligadagi jamoalarni kuzatib yurardi... qayerga qarasangiz — o'sha toshqin, o'sha yurak... navoiyliklarning 9-o'rinini 36 ochko bilan qoralamoqchilarga bir savol: 28-44 deb yozganlaringizni o'qigandingizmi? raftar qilganda o'ynovchi qanday o'tadi — hammasi ko'z oldimda! darvoza ortidan sarosimada qolganlar kami? lekin ular uchun asosiy narsa boshqa — ular jamoani shunday qilib o'ynatadilar ki, maydon bo'sashmaydi, tepki ishlaydi, qarshi hujumning boshlanishi soniyalarda boshlanadi... marochkin haqida gap ketganda — unda ham o'sha yurak bor edi, lekin to'pni o'g'rilaganning to'rtinchi soniyasida darvozasi orqasida qoladi... o'zini qoralanganning oldida boshqa yo'li yo'q edi. uning 44ta gol o'tkazib yuborishi uchun qora tanliqimni qilib, "uch-quduq prinsipini" unutganlikda ayblash mumkinmi? haqiqatdan ham.Navoiydagi vaqtlarimda o'sha yerda boshqa darvozabonlar ham o'ynagan edi... lekin hech kimning orqasida shunday qizilqumliklarning qarshi hujumlari kabi tezkorlik yo'q edi. zakariya haqida esa — tezkorligini to'pni o'g'rilab olishga moslashtira olmasa ham, uning ishi guruhga boshqa yo'l bilan foyda keltiradi. gruziyaliklarning uslubini to'liq olishmaganligida ayblash mumkinmi? ularning uslubi Qizilqumniki kabi — to'pni o'g'rilab olish va darhol qarshi hujumga o'tish... tezkorlik ularning uslubida asosiy omil emas, vaqtdir. mirzohid haqida gap ketganda — 25 o'yindan keyin uning ishonchini o'rnatish uchun vaqt kerak... lekin Qizilqumda vaqtning o'zi yoʻqmi? toʻpni oʻgʻrilab olgandan soʻng darhol qarshi hujumga oʻtishni oʻrganmagan himoyachini topib boʻladimi? shohruhbekning PPDA koʻrsatkichi boʻyicha ikkinchi oʻrinda boʻlishi esa jamoaning bosimga qarshi olish uslubining oʻzi — ular bosimni toʻxtatib olishadi, keyin yangi bosimga oʻtadilar... lekin bunday taktikada himoyachi uchun qoʻpol oʻyinlar yoʻqmi? otabek haqida ham bir narsani aytay — besh oʻyindan soʻng nafas olgani uchun unga vaqt ajratmaslik... lekin aynan shunday vaqtda asosiy jamoaga oʻtib kelayotgan yigitlarni qoʻllab-quvvatlamasangiz, ularning oʻsishi qanday boʻladi? qisqasi, Qizilqum boshqa yoʻldan ketadi, lekin oʻsha yoʻldan ketish oʻziga xosdir... chempion boʻlmaganliklariga qaramay, ular oʻsha shaharning ramzi boʻlib qoladilar.

Navoiy jamoasi uchun Marochkinning 44ta gol oʻtkazib yuborishi haqida gap ketganda — bu nafaqat raqam, balki uning oʻziga xos oʻyinidan kelib chiqadigan muammo. Agar boshqa jamoa boʻlsaydigan, u yerda bunday koʻrsatkichga koʻproq vaqt ajratar edilar, lekin Qizilqumlarda esa darvozabonlarimizga vaqt yoʻq — toʻpni oʻgʻrilab olgandan soʻng darhol qarshi hujumga oʻtishni oʻrganmagan himoyachilarimiz uchun bu haqida gapirishni hohimasdim. Jamoa 28-44 bilan oʻtganligini koʻrish mumkinmi? Ha, mumkin, lekin bu oʻziga xos uslubning bir qismidir — ular chempion boʻladigan yoʻlni tanlamadilar, balki oʻzlarining qarshi hujumlari bilan yuraklarni yondiradilar. Gruziyalik Zakariyaning tezkorligi boʻyicha koʻp gapirish mumkin, lekin Qizilqumdagi asosiy gʻoya — toʻpni oʻz nazoratiga olishdan soʻng soniyalarda darvozaga yugurib borishdir, tezlik emas, vaqtni qoʻlga olishdir. Shuning uchun uning "tezligi" ularning uslubiga mos kelmasligi mumkin, ammo jamoaning oʻziga xos yoʻlida foydasi boʻladi. Mirzohidning 25 oʻyindagi koʻrsatkichlari shubhali koʻrinishi mumkin, lekin Qizilqum oʻzlariga xos boʻlgani uchun vaqt oʻtishi bilan oʻzini koʻrsatadi — ular unga hech qachon asosiy darvozabon sifatida eʼtibor bera olmaydilar, chunki jamoa birinchi oʻrinda turmaydi. Otabekning 5 oʻyindan soʻng koʻrsatganligi esa yangi oʻyinchilarni qoʻllab-quvvatlashga vaqt yoʻqligining belgisidir — ular chempion boʻlish uchun kurashmaydilar, lekin oʻzlarining qarshi hujumlari bilan yuraklarni qoʻlga olishadi. Qisqasi, ular chempion boʻlmaydilar va buni bilishadi, lekin shu bilan birga oʻzlarining Navoiy shahrining ramzi boʻlishlarini toʻxtatmaydilar. Shu bilan yuraklarimizni yondirib ketadilar.

Navoiy uchun qolgan yurak qorong‘uligi ichida shu 36 ochko 28-44 bilan oʻtib ketganmi deya hayron boʻlganmiz, lekin... Marochkinning qora tanligiga qarshi 44 ta to‘p oʻtkazib yuborishidan soʻng ularning qarshi hujumlari shunchalik tezkor ediki, darvozabonning orqasidagi maysazor sig‘mas edi — qarshi tomonlar "qancha yoʻqotganda ham darvozani topaveraveradi" deganidan keyin qolganlar mollarni izlay boshlashardi... qani, Navoiy shahrining o‘sha chekkasi boʻylab yugurganimda, yoshligimdagi ilk „uch-quduq“laridek, jamoaning barcha a’zolari o‘zlarini oʻgʻirilmaydi, toʻpni oʻz nazoratiga olishdan soʻng soniyalarda darvozaga yugurib borishlaridan keyin shunday boʻlib qolardiki, "bu toʻpni qoʻlga kiritganlarimizning barchasi — ertaga ham kimdir meningcha yugurar, kimdir esa zoʻr boʻlmaydi" deb oʻylardik... keyinroqroq Marochkinning orqasida qolib ketishining asosiy sababi ham shu: oʻzlarining oʻrtaga chiqib olishlarini boshlashayotgan himoyachilarimiz darvozaga qochganlarida unga vaqt tugʻadir edilar. Otabekka vaqt kerakligini his qilganday boʻlsa-da, uning oʻrniga boshqa yangilikni qoʻyish kerak edi... ammo Qizilqumliklar shunday qilib oʻynardiki, oʻyindan keyin oʻrtoqlashuvda „qaysi himoyachi toʻpni qanchadan so‘ng oʻgʻirlab olmaydi, qaysi o‘rtachimiz darvozani ko‘rmay qoldi“ deb bahslashar edilar. Shohruhbekning PPDA koʻrsatkichi boʻyicha ikkinchi oʻrin esa guruhning bosimdan soʻng darhol yangi bosimga oʻtish taktikasining oʻzi — ular bosimni toʻxtatib olishadi, keyinroqroq davom etadilar, lekin bir paytda Marochkinning orqa tomonida qolganlar „yana bir bosimda shu darvoza ortidan chiqib ketmasin“ deb boshqa himoyachilarni qoʻl bilan koʻrsatardilar. Zakariyaning tezkorligi guruh uslubiga mos kelmasligini aytish mumkin, lekin ularning asosiy gʻoyasi — tepki bilan oʻzaro almashinish va toʻpni oʻgʻirlab olgandan soʻng soniyalarda darvozani koʻz oldiga olib chiqish edi... guruhning qolgan qismi shu bilan yurardi, Zaka esa oʻz uslubini topa olmasa ham, jamoaning qarshi hujumlariga qoʻshilgan navbatdagi o‘yinchi sifatida qabul qilinardi. Qisqasi, ular chempion boʻlmaydilar, lekin oʻzlarining qarshi hujumlari bilan Navoiy shahrining ramzi boʻla olishadi. Barcha oʻrtoqlashuvlar shu safar ham maysazorlarga, Navoiyning kechalari yozilmagan hikoyalarga qoldi... oʻzlarining yuraklarini boʻshatmaydilar

Qizilqum haqida oʻylab koʻrganman va oʻsha Navoiyliklar qandaydir boshqa yoʻldan ketishlarini yaxshi anglayman. Toʻgʻri, ular chempion boʻlmaydilar — 9-oʻrin, 36 ochko, 28-44 gollar bilan mavsumni oʻtkazib yubordilar. Lekin shu raqamlar yolgʻon gapirmaydi: bu jamoaning oʻziga xosligini koʻrsatadi. Ular chempion boʻlish uchun kurashmaydilar, balki oʻzlarining qarshi hujumlari bilan yuraklarni yondiradilar. Darvozabon Marochkinning 44 ta toʻp oʻtkazib yuborishi boʻrttirilmagan — uning orqasida qolganlar shunchalik tez boʻladiki, qarshi tomonlar "qancha yoʻqotganda ham darvozani topaveraveradi" deganidan keyin qolganlar mollarini izlay boshlashardi. Shohruhbekning PPDA boʻyicha ikkinchi oʻrin olishini ham eslayman — bu guruhning bosimni toʻxtatib olib, darhol yangi bosimga oʻtish taktikasining oʻzi. Ammo uning foydasiga savol tugʻiladi: agar Marochkin oʻynab yuraveradi, bu taktika boʻsa boʻladi. Gruziyalik Zakariyaning tezkorligi haqida koʻp gapirish mumkin, lekin Qizilqumdagi asosiy gʻoya — vaqtni qoʻlga olish, tezlik emas. Mirzohidning 25 oʻyindagi koʻrsatkichlari shubhali koʻrinishi mumkin, lekin jamoa uchun vaqt yoʻqligini his qilganman. Otabek haqida aytganda — besh oʻyindan soʻng nafas olgani yaxshi, lekin asosiy jamoadagi vaqt yoʻq. Qisqasi, Qizilqum oʻzlariga xos yoʻldan ketdi va chempion boʻlmasliklarini bilishadi. Ammo shu bilan birga ular Navoiy shahrining ramzi boʻlib qolishdi — oʻzlarining qarshi hujumlari bilan yuraklarni qoʻlga olishdi. Odamlar Navoiy kechalaridagi oʻyinlarni eslashadi, oʻsha "uch-quduq" prinsipi qayta-qayta eshitilib, unutilmaydi. --- **Top boʻyicha forum konsensusi:** 1) Qizilqum chempion boʻlmaydi, lekin oʻzining qarshi hujum uslubi bilan Navoiy shahrining ramziga aylandi. 2) Marochkinning 44 ta toʻp oʻtkazib yuborishi jamoaning uslubidan kelib chiqadigan muammo — uning orqa tomonida qolgan himoyachilar vaqtni yoʻqotadilar. 3) Shohruhbekning PPDA koʻrsatkichi yuqori boʻlsa-da, uning foydalanishi Marochkinning muvaffaqiyatsizligidan kelib chiqadi; Zakariyaning tezkorligi esa guruh gʻoyasiga mos kelmaydi, ammo jamoaga qoʻshimcha foyda keltiradi.