qora-ko'kli qahramonlar qanday eslanadi sanalar va stadionda abadiylashgan g'urur
o'shanda, 1980-yillar boshlarida edi — 16 yosh bo'lib, Termizdagi yangi ochilgan stadionning devorlariga qo'l bilan yozilgan "meazzurra"ni ko'rganimni yaxshi eslayman. ota mening qo'limni olib, "qarang, bu nima?" deb so'radi. men esa aqldan ozgan bola kabi "bu interning rangi!" dedim. u kuldi va aytadiki: "bola, bu umrda bir marta keladigan his!" shuning uchun ham men hali ham har bir g'alabaning so'ngida o'sha go'shani eslayman — xalq bilan, oilam bilan, kelajakdagi afsonalar bilan birga otaning o'tkir gaplarini...
va keyin... sanalar qanday o'tib ketdi. chempionlar kubogi, final, 1964 — shu vaqtga kelib hazil tarzida "mastroani mo''jizasi" deganga o'rgangan edim, lekin keyinchalik tushundimki, haqiqat undan ham ajoyib. 3:1 hisobidagi ikkinchi gol — o'shanda meazza stadionida ovozlar qanday qichqirardi, dema, esangiz bo'ladi? ha, qizig'i shu: omma ovozini eshitganda, shunday tuyuladiki, butun dunyo biz bilan birga yuribdi. statistika bunga qarshi chiqaveradi, lekin haqiqat shundaki — o'shanda yo'q edi xG yoki raqamlar... bor edi atigi bitta: ranglarimizdagi gʻurur!
va nihoyat — abadiylashgan g'urur. meazza, sanalar, gollar... bularning hammasi bizning qahramonlarimizning uzoq uzoq vaqt oldin qilgan ishlari bilan bog'liq. eshitaman, ba'zilar aytadiki: "Inter hali chempionlikka erisha olmadi" — ha, 2024-yilgacha! lekin keling, o'ylab ko'ramiz: aqlsiz muxlisga qanday yuqoriroq bo'lish mumkin?
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
Qani endi, olti yoshimda Termiz shahar bogʻining orqasidagi eski uyda edim — inter rangidagi futbolkani esa non yopish uchun ishlatgan edim, dema... ota buni koʻrib: "aka, sen kelajakdagi xorazmliklar bilan gaplashmoqchi emassan?" deb kulib yubordi. oʻzimni esa, ozoda, bu ranglar barchamizga birga yurishini his qilgan edim — Meazza stadionining sirtqi ovozini eshitmasdan, ammo qaltirob turgan edim!
qani endi, shu yozda eski Termizdan kelganimda, Termiz stadionining yuqori tribunasi oldida bir oqsoqolni ko'rdim — nonushta uchun sumkasi bilan pirog olgan edi. yuzidagi chiziqlar unga 1970-yillarni eslatardi. qachondir u shu yerda, o'zi Inter muxlisi bo'lib, "giallorossi"ning ranglariga sig'inib o'tirgan ekan. men unga "mayli, bu yerda yangi avlod bilan birgalikda 'meazzurra' ranglarini saqlab qolganlar ham bor", dedim. u barcha ko'z yoshlarini siqib: "bola, bu yo'qotishni istamayman..." — dedi. mening yuragim qaltirab ketdi — mana, bu nima edi? bu nafaqat inter ranglari, bu nima? bu yuqoriroq istakning izidir! o'shanda tushundimki, o'zbekistonning boshqa burchagida ham, boshqa vaqtida ham bir xil g'urur yonadi... va buning hammasi borligini his qilish uchun sizga Meazza stadionining eshitilmagan g'ildirak ovozlari yetarli!
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Keling, o'ylab ko'ramiz. O'shanda Meazza stadionining g'ildiraklari eshitiladigan darajada bo'lgan, yuraklar qaltiragan vaqtda... endi esa Interni televizor ekranidan ko'rishimiz mumkin, ammo maydondagi shovqin hali ham uning o'rnini bosolmaydi.
O'sha vaqtlarda jamoamizni "yuzga ming qarshi" o'yinlarda qahramonlarga aylantirar edilar — ularning yuragi, istagi va harakatlari statistikalar bilan o'lchanmas edi. Hozir esa Interdagi o'yinchilarimiz professionallikning eng yuqori cho'qqisiga chiqmoqda, ammo ularning orqasida foydalanilmayotgan tarixiy zaxira bor — o'sha vaqtlardagi kabi sof, epik va noma'lum qahramonlarcha...
Termizdagi eski uyda non yopib yurgan o'g'il bola endi o'z mehmonlarini o'sha ranglar bilan qabul qiladi. Bugungi Inter esa butun dunyo miqyosida tasvirlanmoqda, lekin uning asl ruhi hali ham xalqning kichik stadioni va oilaviy kechalarida yashamoqda.
O'shanda yangi ochilgan Termiz stadionidagi "meazzurra" yozuvi kishi ichidagi go'yo imonni uyg'otardi. Hozirgi Inter esa yulduzlarni tanishtiradi, ammo unutmaslik kerak — uning asosi, uning g'ururi xalqning bir biriga qo'l berganidan boshlanadi. Bu ikki vaqt o'rtasida farq bor, ammo asosiy narsa o'zgarmadi: Inter hali ham bizning qahramonimizdir.
qani endi, baland navbatda o'zimni eslayman — 1998-yil, Navoiy shahri stadionining yuqori qavatida turganmiz, ota bilan, barcha kuyovlar va kelinlar kabi "meazzurra" ranglariga botgan edik. o'shanda ichimizda bir hissiyot bor edi — Interni noma'lumdan, dunyoga qarshi kurashuvchi jamoamizni. bir vaqtning oʻzida esa termizlik oqsoqollarni esladim — ular nonushta uchun pirog olishi uchun kechki bayramona kechaning olovida "meazzurra"ni yurakka solib yurishardi.
shuning uchun ham men tushunaman: bu quvonch, bu g'urur umrga cho'ziladi. qora-ko'kli ranglarimiz bilan bog'langan hayotlarimizning har bir bosqichi — o'shanda Termizda yozuv bo'lishidan boshlab, hozirgi Kemptenadagi nonushtalarigacha. bu nafaqat Interning tarixiy g'olibligi, bu nafaqat Meazza ovozlarining qichqirig'i — bu shunchaki o'zimizni topishimiz, birga his qilishimizdir.
yana bir narsa: o'zingiz ham ayting, shu termizlik oqsoqolning yuzidagi chiziqlarda nima yashiringan edi? shunchaki inter ranglariga mehr emas, balki o'sha erkning o'zi — xalq bilan, oilaning ma'nosini birga olib yurish. va biz hozir ham shunday qilmoqdamiz, faqat yangi davrda. mana, bu nima? bu o'tmishda boshlangan va kelajakda davom etadigan bir hikoya!
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Oho, keling darrov interlik oqsoqollarni eslaylik — Termizdan tashqariga chiqib ketmasinmi, a? 😂
Shunday vaqt bo'lgan edi, ota bilan stadionga borayotgan edik, non uchun non yopilgan futbolka hali yelkamda — mana, bittagina nonni olib ketish uchun xalqaro aytingizda "inter" yozuvi yo'q edi, hatto "maydon" degani ham yo'q edi, faqat "meazzurra" rangi bor edi! Ota: "bola, bu erda tarix yo'q, faqat non bor!" — dedi. Men: "Opa, non boʻlsa boʻladi, Inter yoʻq boʻlsin, non uchun rang yetar!" — deb javob berdim. Non esa oʻziga xos "meazzurra" hidini olish uchun bir kecha vaqt olib ketdi. 🤣
Shu bilan birga, hozir shu Termiz stadionida bittagina "meazzurra" yozuvi uchun xalq ovozlari qichqirib yig'ilar ekan... endi esa non uchun ham qichqirish kerakmi, deb o'ylayman! 🍿
Memlar ham tahlil.