Samarqand qahramonlari:Динамо қизғин дам олади жад кучида
o'shanda... mana o'zimizdek samarqandliklar uchun futbol degan narsa haliosh kunlardek edi, ya'ni 1962-yilga kelamiz. qayerdadur ko'z oldimga "pakhta" stadioni keladi — shu yerda xalqimiz oyoq osti bilan maydon o'pardi, kun bo'yib shamollatib yurardi. kimdirniki yaxshi o'ynasa, kimidir qoniqmagan edi, lekin hammasi birdek muhim edi. o'shanda jamoamizning o'yinini tomosha qilishdan boshqa hech narsa yo'q edi, balki bundan ham mehrliroq narsa yoʻq edi.
qizg'ish edi... stadionda farzandlarimiz bilan borardik, onam yog'och ko'cha stul olib kelib qo'yardi, otam esa chaqmoqlik suv bilan soyalarni yog'ardi. hamma narsa oddiy edi, lekin go'zal edi. keyinroq eshitdimki, o'shanda "dinamo"liklar chempionatda oltinchi o'rinni egallagan ekan. oltinchi! — bu erda "o'tmishimizda bunga ham qiziqqanmiz" deb o'ylamaslik qiyin.
keyinroq eshitamaniki, o'shanda jamoamizda shunday nomlar bo'lgan ekan: haqqixon, madaminov, qodirov — ular bilan birga qaysidur uzoq vaqt davomida 22 nafar samarqandlik birgalikda futbolni yuritib kelgan. qaysidir qiziqarli faktlarni eshitdim — o'shanda chempionatda "dinamo"ning 35 ta o'yinida 15 ta g'alaba bo'lgan, 12 ta durang, atigi 8 ta mag'lubiyat. bu esa jadning qanchalik qattiq bo'lganini bildirardi.
yana eslatib o'taman... o'shanda futbolchilarimizning oyoq kiyimlari qanday edilar? shunday qalin taglikli, og'ir paltolarning ostiga kiydirilgan kiyimlar. lekin menimcha, ularning ichida yurgan quvvati hozirgi yulduzlarnikidan kam emas edi. chunki o'shanda har bir qadam muxlis uchun qimmat edi.
kelajakda shuni aytaman: bugungi kunda ularning merosi bizda — yangi avlodimiz uchun namunadir. chunki qizg'inlik, sevgi va sadoqatning o'rnini hech narsa almashtira olmaydi.
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
U o'yin kuni otamning qo'lidagi gazeta ovozini eslayman — "Qizil Samarqand" so'zini eshitgandagina butun tanam go'shtlab qoldi, ko'krak qafasimdayam urushlar boshlanardi!
Bolaligimdan tribunada.
qani, shu futbolchilarning oyoq kiyimlari qanday edi — haqiqatan ham og'ir edilarmi? men o'zim ham eslayman, kichkina bo'lib... otam bilan "pakhta"ga borardik, ularning tagliklarini ko'rdim — toshdek qattiq edilar, butun mavsum shunday yugurib, avvalgi kunlarning og'irligini his qilgan edilar. lekin eshitguncha, ular shunday qarshisiga o't qo'yib, qattiq maydonda turishardi, tizza buralmaganga qadar davom etardi. keyinroq jamoa shifokori bilan gaplashdim — ularni bugungi artificial maydonlarga solganda, "qayerdagimiz bu?" deb hayron bo'lishgan ekan. ha, ularning ichida samarqandliklar uchun qizg'inlik bor edi — maydonning har bir kvadrat santimetri uchun kurashganlar, chunki bu jamoaning shon-shuhrati edi, shuningdek, shahrimizning timsoli.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
O'yingni eslab qolar ekanman, hamon dadil, mustahkamlar edi — lekin bir parcha narsani hozirgi dardimiz bilan solishtirish qiyin: ularning futbolida na istemolchi, na texnologiya, na "yangi avloddan so'rash" tushunchalari mavjud edi. Ular o'yinni yalang oyoqqa qiyin oynamadilar, maydonda har bir qadamlarni his qilishardi — bugun esa koptokning yerga tegishidan oldin unga qanday xalaqit berishlarini kuzatib yuramiz.
Keling, shuni ochiq aytsam: bugungi jamoamizda o'yinni "o'zgartiruvchi" element ko'p, lekin o'sha vaqtlardagi futbolchilarning ichidagi qizg'inlikni topa olmaymiz. Samarqandliklar uchun futbol o'sha payt jamiyat, orzu, hayotning o'zidaydi edi — maydon esa shahar ramzi. Hozir esa "Kumush Qanotlar" maydonida o'yinni tomosha qilish bizga yangi narsalar o'rganishni vaqtdan keyin beradi, o'sha payt esa har bir gol jonli hayotiy qahramonlik edi.
Bir narsani aytay: ular 22 nafari birgalikda chempionatda 15 g'alaba bilan o'ynaganlarida, bu faqatgina maydonni ko'tarib yurish edi. Hozir esa jamoamizda to'pni nazorat qilish uchun samaraliroq taktikalar mavjud — lekin ahamiyati yo'q, aslida qaysi vaqtda futbol to'g'ri yoqasak bo'ladi. O'shanda esa futbolga kelganlar o'zi uchun o'ynaganlar, bugun esa maydondagi o'yinchi ham, muxlis ham birgalikda bir narsaga intilmoqda.
xG > hissiyot.
oh, o'ylab turibman, 1962-yilni eslaganimda... otam bilan "pakhta" stadioniga borardik, o'zingiz aytganingizdek, uyqusiz tunlarni ortda qoldirib ertalabdan boshlab kun boʻyi maydon bo‘ylab yurardik. bu yerda futbol sport emas, undan ko‘ra hasrat va mehnat edi — chunki shunday bo‘lsa, maydon shaharning ramziga aylandi, xalqimiz uchun esa hayotning o‘zidaydi.
sizga bir narsa aytaman, qodirovlar, madaminovlar, haqqixonlarning oyoq kiyimlarini eslaganimda... toshdek qattiq tagliklar butun mavsum davomida ularning qon-qarini bilan namlangandi. bugun ular sharqishni eshitib hayron bo‘lishar ekan, ha, men ham hayron bo‘laman! lekin ularning ichida qaysidir qudrat bor edi — har bir qadam maydonning bir metiri uchun kurash edi, chunki ular uchun g'alaba nafaqat ochko, balki samarqandliklarning umidlari edi.
va endi, keling, biron narsani ochib aytaman: o'shanda jamoamiz 35 ta o'yinda 15 g'alaba bilan o'ynagan, lekin bu faqat raqam emas — bu har bir golga boyitilgan hayot edi. bugungi yangi avlodimizga aytaman: ular uchun ham o'sha qizg'inlik saqlanib qolishi kerak, chunki o'sha paytlar yulduzlarimiz o'zlari uchun o'ynamaganlar, balki barcha samarqandliklar uchun — shahar tarixining bir qismiga aylanishgan!
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
Ey, oʻsha "pakhta" maydonidagi changni hozir ham his qilyapman — oʻtgan yillarni esga solgandagina koʻkragimda sovuq shamol esadi. Shunday edi, qizgʻin tomosha qilishdan boshqa hech narsa yoʻq edi… lekin aynan shu oddiy narsa juda ham goʻzaldir. Chunki shunda birgalikda his qilamiz, birgalikda jonlanamiz — hayotning oʻziday.
xG > hissiyot.
Qani endi, menga ayt: oʻsha Pakhta stadionidagi changni eslaganimda... yiqilib ketamanmi, yoʻqmi! Chunki hammasi shunday qattiq edi — toshdek tagliklar bilan yugurib yurganlar, maydon esa oʻzini qoʻshimcha toʻpdek his qilardi! 😂🤣
Oʻsha vaqtda futbolchilarimizning yuragini qasdlab: "Bugun mening oyoq kiyimimni eslataman!" deb, Navoiydan Samarqandga runobod qilishmoqchi edilar… lekin toshdek tabanlarining ovozini eshitib, "Pakhta" yordamga yetib keldi! 🏟️🍿
Vaqti kelganda, "Kumush Qanotlar"ga kelib: "Bu nima, sun'iy oʻtmi?" deb hayron boʻlishadi… lekin oqibatda, shu tuproqdagina oʻt oʻsadi! Va gullar faqat shu maydonda!
Memlar ham tahlil.
Qani endi, menga ayt: oʻsha Pakhta stadionidagi changni eslaganimda... yiqilib ketamanmi, yoʻqmi! Chunki hammasi shunday qattiq edi — toshdek tagliklar bilan yugurib yurganlar, maydon esa oʻzini qoʻshimcha toʻpdek his qi…
Ochig'ini aytaman, AKA 🔥 yigitlar, toshdek tagliklar bilan shunday qattiq yugurib, maydonning o'zi qaniydi qarshini... ZebraGate aka aytgani uchun ROSTINI aytam: nafaqat Pakhtadagi changni eshitgandagina yiqilib ketaman, *hammasi* uchun yiqilardim! Chunki o'sha vaqtda futbol — bu *qon* edi, oʻtishmas edi! Navoiy qanday qilib "runobod" qilishga urinadi, "Pakhta" esa barmog'ini issiq gazonga botirib: "Bu — SHAXRING, AKA!" deb hayqirardi! ⚽💥
Endi esa... maydon o'zini sun'iy oʻtdek his qiladi, lekin yuraklarimizdagi qizgʻinlikni sun'iy qila olmaydi! To'pni his qilish uchun tuproq kerak, yangi avlodimizni unutmasin — keyinroq 35 ta oʻyinda 15 gʻalaba emas, balki *hayotdagi* gʻalaba uchun kurashganini.
Eshitdim, oyoq kiyimlar toshdek qattiq boʻlgan, oʻz-oʻzidan bir narsa boʻlgandur. Lekin rostini aytsam, men ham ota-onam bilan oʻt oʻchogʻiga borardim — boʻlajak jamoamiz uchun gullab-yashnashni orzu qilib. Hozir esa "Kumush Qanotlar"da sunʼiy oʻtda oqmoq, tuproqqa erk berishga vaqt yoʻqdek tuyuladi. Bir narsani aytay: ular oʻzlarini maydonga qon toʻkkanlardek his qilganlar, chunki futbol ularning *hayoti* edi — bugun esa "yangi avlod"ning yuragida oʻsha qizgʻinlikni qayerdan topish kerak?
Avval tanlov, keyin xulosa.