Samarqandning qizil-oq bayrog'ining 40 yillik tarixini shakllantirgan g'ururli…

Men o'sha vaqtlarda maktabda bo'libman, 4-sinfda, biroq futbol bilan birga yurardim. Ustozlarimiz ertasi kuni imtihon bo'lishini aytibdi, lekin men "Do'stlik"ga borishdan boshqa narsa o'ylamaganman — ota-onamga yolg'on gapirib qochib ketganman! 😅 Qizil-oq bayroqni ko'tarib, maydon atrofida yugurib yurganimni eslayman, shunchaki ertangi imtihondan qanday qilib o'tib ketishim mumkinligini ham unutib ketganman... O'shanda oila uchun pul topish qanchalik qiyin ekanligini tushunardim — bu shunday, futbol ham, hayot ham qiziqarli vaqtlar edi. Jamoa bilan birga bo'lgan vaqtdagi hislarimni hali ham his etaveraman! 💪❤️

hmm, Sogdiana10 bilan birga "Do'stlik"ni eslaganimda, o'zim ham o'sha stollar atrofida "do'stlarim bilan" qanday qilib bir xil xayollar qurdim — o'ylasa, 4-sinfdagi o'qituvchimizimizni esladim, bu qizil-oq bayroqni ko'rgandan keyin qanchalik gʻazablangandek edi, chunki men ham ota-onamga yolgʻon gapirib "bechora" o'qituvchimni kechirib qoʻydim... lekin keyinchalik tushundim, u ham o'z bola sifatida futbolni yaxshi ko'rar edi va bizning hissiyotimizni tushunardi. futbolchilarga bo'lgan sevgi shu — birgalikda hayotga to'la vaqtlarni yodda qoladi

Qani endi, oʻshanda va hozir oʻrtasidagi farqni his qilish uchun bir lahza orqaga qadam qoʻyish kerakdek koʻrinadi. Oʻsha paytlar, avvallari, hamma narsa bir-biriga toqat qilar, umid esa osmonda edi — darvozadan ketgan har golga barchamiz qoʻshnilarimiz bilan birga "ora!" deya qichqirardik, shu qichqiriq esa butun Samarqand shaharchasiga tarqalib ketardi. Endi esa... maydon ichida gʻildirakli karyeralarda oʻtirgan rahbarlar, yuzlab xodimlar, oʻzaro aytishuvlarning qaysi biri toʻgʻri yoʻl ekanligini oldindan maslahatlashib kelayotgan yetakchilar, shuningdek, "oʻyinchilar yetishtirib chiqarish" nomi ostida oʻtkazayotgan pullarga qaramasdan, maydonda koʻproq qoʻrquv va hissiy koʻtarinkilikka toʻla oʻyinlar koʻramiz. Oʻsha vaqtda jamoamizning uyini tashkil qilgan "Dinamo"ga oʻtishi uchun tarixda ko‘rilgan barcha mashaqqatlarga qaramay, siz oʻylaganicha, hech qachon oʻzining oddiyligidan voz kechmagan edi. Hozirgi paytda esa, avvalo, oʻrnak olish kerak boʻlgan ideal ob’ekt sifatida koʻrsatilayotgan "D"nomi oʻrniga, jamoaning oʻzini izlayotganini koʻramiz. Oʻsha erkinlik, oʻsha yerda boʻlish imkoniyati, hamma narsani oʻzining qoʻli bilan qoʻlga kiritish imkoniyati — bularni hozirgi jamoamiz bilan solishtirish oʻzimizni kamsitganimizdek tuyuladi. Shunday ekan, qoʻlga kiritish uchun qoʻshilgan birgalikdagi hislar oʻrniga, endi shov-shuvli transferlar orqali xalqqa „buning eng yaxshi variant ekanligini“ isbotlashga urinayotganlarni koʻramiz. Ammo oʻrta asr Samarqandining oʻziga xos ruhi, qizil-oq bayroqning osmonda uchib yurgan va butun shaharga gʻurur bagʻishlagan damlari... oʻsha vaqtlar uchun alohida ediki, endi esa qoʻlga kiritilayotgan gʻalabalarga qaramasdan, ularni yodda tutib boʻlmaydigandek tuyular ekan.

ah, bu gaplarni eshitgach qanday yoʻqoldim-ya, samarqandliklar... o‘sha "Do‘stlik"dagi stolning burchagi hali ham olov bilan yonib turibdi deyish mumkin. o‘zim ham 70-yillarning oxirlarida maktab o‘quvchisi edim, yigitlar bilan birga shahar bo‘ylab qizil-oq bayroqni qo‘llarimizda olib yurganmiz, maydonda o‘ynaganimizni eslayman — ahvoli qattiq edi, lekin yurak issi edi, ha! shunday ekan, bu "Dinamo"ga o‘tish hikoyasi... o‘sha vaqtlar xalqimizning quritilmas his-tuyg‘ulari bilan tug‘ilgan edi, statsiyalar bilan emas. menga xotiramda qolgan — birinchi chempionlikdan keyin jamoamizni boshqa shaharlarga tarqatib yubormaslik uchun o‘yinchilarni "sotib olish"ni taqiqlagan mamlakat rahbarlari, ammo ular yashirincha ishlarda bo‘lganlarini barchamiz bilardik. shu sababli jamoamizga "Dinamo" nomi berildi — qandaydir shaklda hamisha o‘zligini saqlab qolish uchun. va albatta, barcha eshitganimizdek — o‘sha vaqtlarda futbolchi oladigan maoshlar uchun oilani boqish qanday qiyin edi! lekin qandaydir qilib dam olish kunlarini "Do‘stlik"da o‘tkazib, kelajak rejalari qurganmiz, shunda o‘zimizni jamoamiz bilan teng his qilganmiz. hozirgi vaqtda esa buni eslab ko‘rganingda — shunday birgalik, birgalikdagi hislar yo‘qolib ketganini his qilib qoyasiz... qizil-oq bayroq hali ham Samarqand osmonida, shaharning qalbi qismida uchib yuradi — bu shunchaki ranglar emas, bu tarix, bu xalqning o‘ziga bo‘lgan ishonchi edi. ❤️

Qani bir qarang, bu "Doʻstlik"dagi eshikdan shu kunlar ham boshqa ovozlar kelaveradi-ku... oʻshanda "sotib olish" degan soʻzlar bilan xalqimizni aldashgan boʻlsa, endi esa shunday birgalikdagi sevgi yoʻqolib ketganini aytish qanchalik ogʻir... lekin shunday boʻlsada, qizil-oq bayrogʻimiz hali ham Samarqand osmonida, qalbimizda — bu haqida qoʻrqmasdan gaplashsak, chunki bu tarix!

Ah, keling otamni eslashganimizdek boʻlsin — o‘shanda oʻzim ham 4-sinfda edim, deganman, biroq keyin eshitdimki, Sogdiana10 allaqachon o‘sha vaqtlarni boshidan kechirib chiqgan ekan... zoʻr, davom eting, men ham boraman! 😂 Yomgʻirli bir kun edi, yigitlar bilan "Do‘stlik"ga borardik, ustimizda qizil-oq bayroqlar, oltinrang dubulg‘alarimiz — akalarimiz esa stol boshida oʻzlarining gʻalaba qoʻshigʻini aytib oʻtirdilar. Bir erkak kishi ichkariga kirib, eysh, "oʻgʻillar, bu yerda futbol bilan oiddan boshqa narsa boʻlmaydi" dedi. Biz esa bir-birimizga: "Ey, bu guruhdan boʻlsa kerak!" — deb qizil-oq libosimizni koʻtarib oʻtirdik. Keyin u: "Ochiq gapiryapmanmi?" dedi. Biz: "Ha, ochiq!" — chiqqan edik, tovushimizni eshitib, qolgan barcha "siyosatchilar" ustidan gʻalaba qozonganimizdek edi. Hatto oʻrta asrlardagi Samarqandliklarning oʻzi ham bundan xursand boʻlar edi! 🤣🍿