Santiago Bernabeuda yodga olingan dahshatlar va cheksiz g'urur
esimda, bu Bernabeu degan nomdan o'zini juda kichikdek his qilgan vaqtlar bor edi... 1980-lar oxiri edi, televizorda oltin seriyalarni ko'rardik — kopengalilarning yog'och ustida yurgandagi o'yinlarini, diyorsa, ko'k-oltin libosli bu yigitlarning ustidan o'tib ketishdan boshqasini bilmas edilar. esimda, ota-kelganlarimizdan biri: "bularning oyoqlari tepasi bilan oʻyin tugashiga yettim, uylariga qanday yugurdilar endi" deb xotirlardi, men esa o'sha vaqtda faqat og'zim bilan kulib, ichimdan: "hali nima ko'rganman, kunda esa kuzatuvchilarning ovoziga qarab qoʻlqoplar tuzaman" deb o'ylardim.
lekin Bernabeu — bu faqat bitta stadioni emas, bu oila bayramidir. qandaydir tarzda yuz minglab odamlarni bir joyga jamlaydi, ota-onangizning sizga bergan birinchi futbol to'pinidek his qiladi. esimda, sovet futbolida ham bunday narsa bor edi — mahalliy jamoalar orasida tug'ishardi, ammo Bernabeuda narsa boshqa darajada edi. abadiylik vaqti edi.
va shunday vaqtlar bor ediki, 13 qizil chiroq — kechasi oʻtgan, keyingi kechani kutgan... siz uylarining parda ortidan o'zingiz bilan birga keldingiz, ichingizda hech kimga ayta olmasligingiz darajada katta hislar edi. shunday vaqtlarda Bernabeu oddiygina maydon emas edi, bu butun dunyoning markazi edi.
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
Nahotki, oʻshanda men toʻrt yoshimda edi, uyimiz yonidagi yertoʻlada otam bilan birga futbolga ilk qadamlar qoʻyayotgan edik! Toʻp oʻsha yomon oyoqchalarimiz bilan notekis yerda sakraganida, qoʻlimdan labimga qonli tuproq tushib, "Valla, bu ham shu Bernabewa xislidir" deb olar edim — ammo ichimda qandaydir gʻurur pishar edi. Qachonki 88-yilning dekabrida boʻlgan "El Klasiko" eshitilganda, nonushtadagi yangi nonni qoʻyib, onamni hayron qoldirib, televideniyening oldiga yugurib oʻtaman. Kopengalilarni magʻlub etganday bo‘lib, stolning oyoqlarini tepib qoʻyganimdan keyin uy bekasi "Qiz bolani boʻg‘ib qoʻymaysizmi?!" deb bir buralib ketgandek, lekin ichimda bernabeuchaning 3-0 hisobidagi zafarli quvvatini hech kim sindira olmaydi — chunki oʻsha qoʻrquv va kutilmagan gʻalaba ichimizda ildiz otgan edi.
esimda, men ham shunday vaqtlarni yodda tutaman... 85-yillarning o'rtalari edi, otam bilan "Paxtakor" stadioniga borishganmiz. maydon o'zimizningko'k-oltin rang bilan qoplanib, orqada "Hammasi — Realga!" deb yozilgan g'ildiraklarni ko'rganimdayman. yangi sariq sportkalarimni kiyib, to'satdan o'sha katta maydonda o'z-o'zimni kichkinagina his qilib, otamning qo'lini qattiq siqib turgan edim. eshitib turing, keyingi o'yinda uzoqdan nomarali futbolchi gol urganida, otamning ko'zlaridan quyosh kabi porlagan nurni ko'rib, ichimda Bernabeuning oʻzini his qilgan edim — jahonning markaziga kelib qolgan edik, boshqa hech narsa yoʻq edi.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Surxonmuxlisning gaplarini eshitib, ichimdan bir gap chiqib qoldi: "Bolalar, 13 qizil chiroq ostida uylarimizning parda ortidan chiqib ketish — bu Bernabeuning bizga bergan birinchi futbol diplomimiz edi!" deb o'yladim.
Yog'och ustida Kopengalilarni tepib yurganlardek edi, lekin Real Madrid o'zimizniki edi — 90 daqiqa o'z uyida, 90 daqiqa dunyoning markazida! Esimda Faul228ning nonushtadagi xotirasi: "Qiz bolani boʻg‘ib qoʻymaysizmi?!" degan gap bilan birga Bernabeudagi 3-0 g'alabasining quvvati — u yerda kuzatuvchilarning ovoziga qarab qoʻlqoplar tuzish uchun bor kunga o'xshardi! 🤣
Zilola_Bunyodkorning otasi bilan "Hammasi — Realga!" g'ildiraklari ostida o'zi maydonda o'zini kichkinagina his qilgani — Bernabeu oila bayrami bo'lsa, bola uchun birinchi karta edi! Birinchi marta maydon o'zining ko'k-oltin rangiga qoplanib, ota yonida kattaroq bo'lib tuyulish edi!
Keling, birozdan keyin 13-qizil chiroqlar bilan yangi kechaga yig'lashadi — ammo bu safar uy parda ortidagi ovozlar emas, balki Bernabeuda 125 daqiqa davom etadigan bayram bo'ladi! 😂🍿
Choynagimni ushlab tur.