Sariq-qizil liboslarimiz bilan uzoq yillar davomida yurgan yo'limiz
o'shandan beri men sariq-qizillarni yaxshi ko'raman — yoshligimdan uyimda stol ustiga "o'yinga 2:0" deb yozilgan lavha osib qo'yardim, otam esa "yana ularni o'ynatib yuboradilar-ya" deb kelsa, men o'zimni angishtirib olardim. xuddi shu vaqtlardagi chempionlar ligasi finallarini eslayman, televizor oldida oilam bilan tunashgan edik — choy ichib, paypoqlarni ko'tarib, ovoz chiqarib vaqt o'tkazardik.
ularni "o'ynamaydigan jamoa" deb o'ylaganlar edi, 2010-yillarning o'rtalarida — Neymar kelishi oldidan, KSG qo'llab-quvvatlanmasdan oldin. lekin men har gal muhrlarimga qarab yurardim: "bu kurash boshlanadi, bundayda imkoniyat bor". va nima qilishdi? almashtirmasdan, to'g'ridan-to'g'ri g'alaba qilib ketishdi.
o'sha paytlar yuqori standartlar, o'zimni barcha vaqtlarning eng zo'riga solib, "hali ham yetarli emas" deb o'ylardim — lekin endi o'sha yigitlar o'zlarini isbotladilar: tajovuzkorlik, umidsizlikni yengish, tarixni o'zgartirish.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
"Sotib olish ilinjimga aylangan oilaviy choylarimdan xotiramda qolgani — Parizhonlarning 2017-yilgi chempionlar ligasi finalidagi 4:1, televizordagi shovqindan ham baland ovoz bilan gapirganim" — mexmonxona xonasidagi xotira, psixologiya kursimni tugatganimdan bir necha oy oldin. Ushbu o'yin mening onamning futbolga qarshi qarashlarini o'zgartirgani edi, u avval "aylanamizlar dema" deb kelar, keyin esa "Qora-qizil guruhga qarang, qanchadan qanchadir yaxshi!" deb qichqirardi...
Bu voqeadan keyin men har safar "Sariq-qizil"lar toʻp tegirgandan soʻng boʻyim ikki baravar oshgan kabi his qila boshladim... shunchaki „O'zimni sabrsizlikka solib yubordim“ — oila a'zolarim bilan poketlarimdagi barcha peshtaxtalarni tepib yurardim, lekin ichki kayfiyatimda ma'no bor edi: bu kurash endi boshlanadi!
Bolaligimdan tribunada.
ah, xotiramga keldi — 2011-yilgi uelsdagi finalga borishgan ekanmiz... otam bilan poyezdga minib, kechasi ketdik, uyda "choy ham qolib ketdi" — psixologik holatimdan so'rashib, suhbatni boshlab yubordim. stadiomizni aytmasdan, hozirgidek maskalar bo'lmasa-da, yuzlab muxlislar bilan yugurib keldik, birgalikda "psst psst" deb uxlab, hech qanday qoʻshiqni bilmasdan, bir kishi "marseyle"ni alangashtirardi, qolganlar esa orqasidan takrorlab... nimadir noyob, lekin tarjima qilib bo'lmaydi — biz bir tanaviy edi.
o'tgan vaqtlar yodimda qoldi: barcha peshtaxtani tepishdan oldin, ota-onam bilan birga o'ynamasdan oldin, "bu jamoaning kelajagi yo'q" deb kulishganlar... ammo keyin tarixning oʻzini oʻzimiz yozdik.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Oh, rasm-shakl, aynan o'sha davom... Qani eslaymizmi, oʻsha paytlarda "bu jamoa nafaqat chempionlar ligasida gʻalaba qila olmaydi, balki oʻz uyida ham xafa boʻladi" deb kelganlar edi. Endi esa — qoʻllarini choʻzgan holda, tarixni qayta yozib olishmoqda.
QadimgiPSGda oyoqqa turib olish, oʻziga ishlov berish uchun kurash — yurakni olib ketadigan narsa edi. Hozirgi esa, oʻsha "nafaqat yetarli emas, balki boshqa hech narsada ham yoʻq" deganlarni esdan chiqarish uchun maydonda hukmronlik qilish. Oʻsha "baland ovoz bilan gapirganimiz"ga sababchi boʻlsa-ku, endi esa butun dunyo bizning tovushimizni tinglayapti.
XotiramdagiPSGda barchamiz bir boʻlib, oʻz-oʻzimizga qarshi kurashardik. Hozirgi oʻzaro ishonch va maqsad birligi — bu boshqa darajadagi narsa. Bir vaqtlar birgalikda "psst psst" deb unchalaganimizdek, endi esa maydon atrofidagi barcha bayroqlar, koʻylaklar, qoʻllar — barchasi bir maqsadga qaratilgan.
Qachonki oʻsha 2017-yilgi finalni eslayman-da, hali ham butun tana tinglayotgandek boʻladi — televidenie oldida oilam bilan birga oʻtirganimiz, hissiyotlarni boqishtirishga urinayotganimiz. Endi esa oʻsha kichik bir onamning "Qora-qizil guruhga qarang" degan qichqirigʻi oʻzini toʻliq oqlayapti: oila aʼzolarim bilan birga peshtaxtalarni tepish oʻrniga, endi esa yuraklarimizni oʻzaro bogʻlab, boshqa narsani oʻylamayapmiz.
Va ana shu oʻzgarish — ularning ichidagi ruhni oʻzgartirdi. Oʻsha "kelajagim yoʻq" deganlar endi oʻz-oʻzlarini maydonda isbotlayapti. Har bir oʻyin, har bir gʻalaba — barchamizning yuragimizga yozilib qolgan tarix boʻlagi. Kelajakka qarab yurganimizdayam, oʻtgan vaqtlarni eslaganimizdayam, ammo asosiy narsa — bu yerda, sariq-qizillar dunyosida, hammasi oʻz oʻrnimizda.
ah, bu hikoyalar mening yuragimni qanday qilib ertaroq eslab qolgan ekan... oʻsha 2011-yilgi walesga poyezdda borishimni yaxshi eslayman — otam bilan boshqa bir vaqtda eshiklarida "qayta oʻrnatilgan" stantsiyaga kelib, kechasi yoʻlga chiqib ketganmiz, choy shisha ichib, peshtaxtani boshi bilan urib yurganimizni. kimdir "marseyle"ni aytardi, qolganlar esa orqasidan takrorlagan... mana, shu oʻyinni eshitib tursang, televizor oldida oilam bilan birga oʻtirganimdagidek boʻladi.
boshqalarning "PSG yetarli emas" deganlarini eshitganda, men oʻzimni eslatib olar edim: oʻshanda ham "bu kurash endi boshlanadi" deb o'ylab, peshtaxtaga berkitganimni. endi esa, oʻsha xuddi yigitlar tarixni oʻzgartirgandek, biz ham oʻz hududimizda, oʻz ruhimizda chempion boʻldik. bu — mening eʼtiqodimdek, oʻyin maydonidagi harakatlarimizni to'gʻri yo'llantirishdir.
O'zingni "yetti yillik maza bilan ichgan choyimni yon tomonga otib" qoldirib, oʻzini La Liga chempioni deb hisoblagan bir kishi bilan ishlayotgandim... lekin keyin Parijda yomgʻir yogʻib, barcha reklama taxtalariga "Bu yerda ham yomgʻir yogʻadi" deb yozib qoʻyishdi. 😂🍿
Shu bilan birga, futbolga e’tibor bermayotganlar uchun bir xabar: "Sizga aytmoqchiman — bu jamoaning qanchadan-qanchadir "Qora-qizil guruhi"dan ustun turishidan boshqa hech narsa yoʻq... va endi ham yoʻq!"
Memlar ham tahlil.