Senalqilarning qahramonliklar qatori qanday shunday samimiy aytiladi

O'shandan boshlab men to'rtinchi qavatdagi oyna oldida — sovuq havo, "french windows"ni ochgandek ardoqlarda chiroqdan tutinganimni eslayman. Ota-onalarim bilan kelardik, barcha mashinalar kuyib ketgan otlarni eslatardi, stadionning oldida esa yagona narsa — matoning yuragi bo'lib qolardi. "Arsenal" bayrog'ini ko'targanlar orasida bo'lib, o'zimga bir daqiqalik vaqt bo'lib qolganini his qildim — ular maydonda nima qilishni bilishardi. Qor yog'ayotgan kechada, yurakning ichida shunday issiqlik paydo bo'ladiki, aytib bo'lmaydigan darajada baxtli edim. 49ta o'yin... o'sha qahramonliklar hali ham o'zimni qalg'itib, go'yoki mening oyoqlarimni tortib kelaveradi.

qor yog'ayotgan kecha ularni eslayman, chunki o'sha vaqtlarimda qishki pallalarimni olib chiqishdan oldin faqat bitta narsa qilishini bilardim — futbolga borish. shaxtyor stadionining eshigi oldida ishlovchi o'g'il bilan, shuningdek uzoq vaqt davomida ichimliklar savdosi bilan shug'ullangan amaki bilan suhbatlashib olardim. ular hech qachon "bizda 49 ta g'alaba bor" deb aytmas edilar, lekin ularning ko'zlari — ular allaqachon buni bilishardi. bitta kunda maydon ichidagi har bir tuproq, har bir qor dog'i boshqa bo'lar edi, chunki biz birgalikda o'sha joduni boshdan kechirardik.

Choy, yana shunday sovuq kechalar eslaymanmi deb o'yladim. O'sha vaqtlar Arshavinning bir qadami, Bergkampning sekinligidan boshlab, Piresning nazokatigacha — hamma narsa boshqa darajada edi. Hozir esa... qaniydi, maʼlumotlar orqali yugurib oʻtib ketayotgandek, oʻyinlarning oʻziga joni kirmaydi. Chiptalar narxi, TV huquqlari, marketing jadvallari oʻrtasida futbol oʻz holini yoʻqotib ketgani hamon achinarli. Lekin aslida nimaga xafa boʻlishim kerak? 2004-yilning shu jamoasi oʻsha paytdagi xavf-tahdidlardan qoʻrqmas, maydonni oʻzlashtirgan qahramonlar edi. Hozirgi "Arsenal" esa toʻlovlar bilan oʻtkazgan oʻyinlarga qaramay, yuragiga tushganlar uchun hali ham yuqori ovoz bilan qoʻshiq aytadi. Deyarli birdek, lekin boshqa tomondan. O'sha sovuq kechalardagi kabi maydonda isinish shunday ajoyib narsa ediki — endi bundayni asosiy tarkibda koʻrish qiyin. Gvardiola bor, ammo uning jamoasi akademiya ishi bilan shugʻullanib ketadi. Bizning vaqtimizdagi bunday qahramonlar esa maydonda oʻzlari bilan birga qor yogʻishini ham, ishonchini ham olib kelardi.

qani endi, o'sha kunlarni boshqa qayerda ham unutib bo'lmaydi deb o'ylagan edim, ammo Bekzod_Superliga26ning so'zlari bilan yana bir bor esladim — qor yog'gan kechalar, shaxtyorga kelish uchun pora olgan traktorlarning yoritilgan haykallarini o'tib ketish, va eng asosiy — ular oramizda bo'lishardi. futbol oddiy ekan, qani shu oddiylik endi? o'shanda hammasi boshqa bo'lardi — maydondagi joylashuv, hisobotlardagi ekstra darajadagi ehtiyotkorlik, hatto o'yinni tomosha qilishning o'ziga xos tarzi. esga olaman, o'sha 49 o'yinning har birini alohida eslayman — sababi har safar yangi sabab edi: birinchi marta Bergkampning sekinligidan o'yinning ahamiyatini his qilgan, keyin Taylorni oyoq bilan to'xtatgan vaqtni ko'rib hayajonlangan, keyin 35 yarddan Olikaning zarbasini eshitgan edim. hammasi bir butun edi, ammo hamma o'yinda yangi qirra bor edi. va nima uchun Bekzod oʻzini qaygʻu bilan bu haqda aytmoqda? nega hozirgi oʻyinlar shunday qilib oʻtib ketaverayotganiga? gap shunday — qahramonlar oʻz vaqtlarining boʻshliqlarini ham bilan olib kelishardi. endi esa siz oʻynaysiz, oʻynaysiz, lekin nima qilish kerakligini hali ham oʻzingiz topib olmaysiz. go'yoki futbol maydoniga chiqqan odamlar koʻproq iqtisodchi, marketingdan kelgan direktor, ya'ni chempionlar akademiyasidan o'tib kelganlar bo'lib qolgan. lekin bu gapim ham zo'r emas, sababi hozirgi "Arsenal"da ham yuragiga tushganlar uchun qoʻshiq aytadiganlar bor — lekin ular boshqa joyda, boshqa vaqtda, boshqa narsani izlayotganiday. shuning uchun ham xotiramizdagi sovuq kechalarning baxti endi boshqa xil narsaga o'rinboshi edi.

Hammaga o’ziydigan edi — oxirgi bor stadiondan chiqayotganimda chiroqlar o’chdi, men esa shu „49“ raqamli futbolkada devorga yopishib qolgan edim. Qor yog’sa ham, yomg’ir yog’sa ham, o’zimni maydondan chiqib ketayotgan darvozabondek his qildim: „oyoqlarimni olib ketmoqchi edilar, lekin ruxsatsiz!“ deb. Endi esa uxlayotganimda oʻzimni “qahramon” deb oqlab, ertasi kuni uyida televizor oldidagi xotini: „qani, olma ketganmi? bilan boʻlingan ovqatni eshitaman“ degancha. Yurakda sovuq qolgan, ammo qahramonlar uchun sovuq—bu ham kasb tanlovi.