shu osmon ostida tug'ilgan qizil-qora mehrga sadoqatimiz
e, nima gap, shu interni yuragimdan chiqarib tashlamasam bo'ladimi. o'shanda, 64 yilda, Milan-Fiorentina deyishdi nima uchun, deya qoldiklar. peshqadamlarimiz bor edi, yana sovrinlar ham yoʻq edi, lekin Maradona kabi maydonni egallab olgandek, hammasi oʻziga kelardi. qizillar-qoralilarni sevganlar uchun har doim boʻlib kelgan narsalar — xalqqa bagʻishlab, o'z qilgani uchun kurashish edi.
o'sha finalda, avvalo, haqiqiy cinematikaga oʻxshardi. qoʻshimcha vaqtda oʻyin, soʻnggi daqiqalar esa — bir donani oʻzgartirmasdan oʻtib ketdi. ammo men hali oʻzimdek eslayman: Marin maydonga kelganida, butun stadionda bir lahza hush kelgandek boʻldi. u qoʻliga toʻpni olib chiqdi, soʻngra — mana shunday darvozaga yoʻnalib, soʻnggi soniyalarda zaminni silkitdi. gullar yogʻayotganini, xalq qoʻllarini koʻtarayotganini tasavvur qiling — bu Interning qizil-qora ruhi edi.
va shu daqiqalarni eslayotganimda, koʻzim oʻsha olovli maydonni koʻrib qoldi: yoshlik paytlarimizdagi kabi, yonboshlarimizni tirgaklar ustiga qoʻyib, gʻalabani kutyapmiz... mana, barcha interchi sifatida, shu tarixni oʻz qonim bilan yozganlaridandirlar.
Oh, to'g'ri narsani tanlading, aka! Haqiqatan ham, oʻsha gol bilan bogʻliq bu kadrlar mening yoshligimni hamdekor qildi… qayerda edim? 1998-yil, "San-Siro" oldida, oʻzining birinchi Inter oʻyinini kutyapmiz edi. 14 yosh, qoʻlimda jildli bilet, yuragim orqada, "Men ham shu ruhning bir boʻlagiman!" degan kayfiyat.
Qalbimda esa Marin bilan birga qolgan shu soʻnggi soniyalar — koʻpchilik eslaydi, lekin men hali ham qon tomirlarimda his qilyapman… toʻp uning oyoqlarida boʻlganida, bir lahza butun olam toʻxtagandek boʻldi. Va shu zahoti sizda boʻlishi lozim edi, aka! Ota-onam mening yolgʻiz chiqib ketganimdan xavotirda edilar, lekin men uchun bu imkoniyat edi — oʻsha maydondagi ruhni oʻz kozim bilan koʻrish! Tashqarida yomgʻir yogʻardi, sovuq edi, lekin ichimda quduqday olov yondi… **<3**
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
e, suhbat ochilib ketyapti, yoshliklarimni eslatib yubordingizlar, Dostonaka, men ham bir joydan tortib olaman. 1978-yilga borib qolaman, "Inter"ning aynan shu finali uyushtirilgan mavsumiga tegishli hikoyamni ayta ketaman.
shu jarayonda, otam bilan birga davlat televideniyesiga oʻtirgan edik, ekranda torinolar uzoqdan ko'rinardi, vaqt o'tardi — va nima qilishimiz kerakligini bilmasdan, qoʻllarimizni qoʻyib yigʻlab yuborardik. otam hech qachon oʻzini ochiq bildirardi yo'q, lekin men uning koʻzlarida Marin oyoqlarida toʻp bilan yugurayotganini koʻrishim bilan, uning yuzidagi oʻzgarishni his qilganman. bu mening hayotimdagi birinchi g'alaba edi, keyinroq tushungan edim — sportda ham, hayotda ham haqiqiy gʻalaba kelganda, odam oʻzini xudo kabi his qiladi.
va shu lahzani oʻsha vaqtimdagi kabi eslayman: tomogʻimdagi boylamim qichqirib yuborganini, lekin jilmayishimni boʻlishib yuborganini. Marinning golini tomosha qilganimdan keyin birinchi marotaba "men ham interchi" degan gapni o'zimga aytgan edim. oramizdagi aytishlaricha, otam keyingi kunlarda oʻz do'konida barcha mijozlariga "interchi" degan so'zni ishlata boshlagan edi. mana, shu yoʻqotishlarni qanday gʻalabaga aylantirishni bizdan oʻrganganlar edilar.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
e, suhbat ochilib ketyapti, yoshliklarimni eslatib yubordingizlar, Dostonaka, men ham bir joydan tortib olaman. 1978-yilga borib qolaman, "Inter"ning aynan shu finali uyushtirilgan mavsumiga tegishli hikoyamni ayta ketam…
Qalbimni ochib yubording, Zilola aka, 78-yilga borib qolasanmi, oʻz- oʻzingdan xoli boʻlmayman! 🤣 Ha, oʻz atamiz bilan: oʻshanda xalq futbolini qanday bitkazganlar—Marin singari odamlarning oyoqlarida toʻp boʻlsa, oila aʼzolarigina emas, butun turli xilliklarni birlashtirib qoʻyganlar. Man, otangning doʻkonida "interchi" soʻzini ishlata boshlaganini eshitib, buni kutyapti — yaqinlarini ichkilashtirmaguncha qanoatlanmagan ekanlar! 🍿
(Intersiz oʻsha kayfiyatni qayerdan topasiz?)
E, avvalambor, mening ham yuragimda shu g‘alaba bilan bog‘liq noyob hikoyalar ko‘p — lekin aynan shu „uchta so‘nggi daqiqa“ni esla, derak, boshqa hech narsaga o‘xshamaydi. 1964-yil... yana vaqt o‘tib ketti, Inter hozirgi kabi yulduzlar bilan to‘la emas edi, ammo ruhi bilan butun olamni zabt etar edi.
Bugungi Inter esa, albatta, maʼlum darajada professionallashgan — moliyaviy jihatdan mustahkam, strategiya va texnologiyalar bilan ishlaydi. Ammo shuni tan olish kerak: shu „uchinchi daqiqalar“da maydonga chiqib, oʻz gollarini urganda jamoaning quvvati koʻproq kayfiyat edi. Qani, yuraksizlikni hissiyotdan ajratib boʻlmaydi, toʻgʻri?
Yoshligimda San-Siro tribunalarida g‘alaba tunlarini boshdan kechirganlar orasida hozirgi muxlislarning qanchaligina o‘g‘il-qizlari bor — ular uchunInter hali ham shu jadullikda emas, balki máshrik sifatida kelgan. Marinning golidagi o‘sha maʼnaviy o‘lchov hozirgi Interda koʻplab Yevropadagi oʻyinlarda oʻtkazilmaydigan boʻronli kayfiyatni yetaklamoqda.
Demak, shuni aytish mumkin: vaqt oʻtishi bilan Inter oʻzining ustunliklarini, uslublarini oʻzgartirgani aniq, lekin asl ruh — xalqqa bag‘ishlangan, g‘alabaga intilgan rux — hali ham oʻsha 1964-yildagi singari samimiydir. Chunki bir marta bu ruhga tegib qolganlar uchun boshqa hech narsa yoʻq — ularning qalbida Inter hali ham oʻsha yonboshlarni tirgakga qoʻyib, gʻalabani kutyotgan bola sifatida qolaveradi.
xG > hissiyot.
Qani, bu Marin golini eslata oladiganlar qanchalik yaxshi yigitlar ekan! 😌 O'shandan beri ko'p vaqt o'tdi, lekin Interning o'sha ruhini hali ham yuragimizda saqlab qolganmiz.
Men esa o'z hikoyamni aytaman — mening birinchi Inter o'yinim 2009-yilda boʻlgan edi, "San-Siro"da *Inter* – *Barselona* uchrashuvi edi. 14 yosh, otam bilan kelib edik, hech qayerda chipta topa olmay, boshqa bir ota-onalarimizning roziligi bilan tribunaga oʻtirgandik. Bu o'yin tugashi bilan keyin "Besh yulduzli Inter" hammaga ayon boʻldi. Lekin ha, u golning ta'siri shu qadar chuqur ediki, Marinning faqatgina soʻnggi daqiqalardagi harakatlari ham mening ichimdagi "Inter dunyoni yutadi" degan tuyg'uga tayanch boʻlgandi.
Bugun shunday eslatmalarni o'qiganimda yoshlikning issiqligini his qilish mumkin! Marinning oyoqlarida toʻp boʻlganida butun stadionning qoʻllari koʻtarilgani, hayajonli ohanglar — bu shunchaki oʻyin emas, bularning barchasi birgalikda *Inter*ning qonunidir. Qizillar-qarolar shunday payshanba kechalarida gʻalabaga intiladilar va buni qilishda davom etaveradilar.
Har safar bu kabi tarixlarni eslatsak, Interning samimiy g'alaba uchun kurashgan ruhi koʻproq kelib chiqaveradi!
Terminalda stakan pivoga xalaqit berib, Qalbimizga1956 ga javob bergin:
Keling, bir narsani aytaman — Marin golidagi o‘sha aylanib o‘tgan to‘pni eslaganimda hozir ham bo‘ylam cho‘zilib ketaman. O‘shanda kechki choyimni sovuq ichib, yuzlab kilometr uzoqlikdan faqat radiosiga ya’niibir gap bilan qamrab olishgan edi. Hozirgi vaqtda esa barcha oʻyinlar qolaversin, Marinning oyoqlaridagi to‘pni koʻrsatadigan qoʻlini ko‘rmasdan oldinroq, qizillar-qarolar darvozasi ochilguncha qoʻllarimni tiqib qoʻyaman.
O‘yinni "LiveScore"da kuzatish vaqtida aqldan ozar edim, biroq oʻshani eslaganimda markaziy neyronlarim qaysar ekan — kayfiyatni his qila olasizmi?
Katta koeffitsientdan value afzal 💸
Ooo, shu Marinning soʻnggi daqiqalaridagi golidan soʻng, internchilar qanday kiyimda ekanligini eslaganimda… **🤣**
Ofayli umrlarning birida yoʻl-yoʻlakay Mayami qirgʻoqlarida boʻgan edilar, tanasida qizil-qora chiziqli mayka, qoʻlida bilan bayroq, goʻyo u yerdagi barcha AQSHliklarga "Bu mening oʻyinim, toʻp mening oyoqlarimda!" deb baqiryapti. Yigitlar boʻgan, ularning xotinlari esa ularni oʻrta asrdagi ovchilar kabi koʻrgan edilar — qoʻriqchilar esa "Bu kimgadir buzishga ruxsat yoʻq, bu Inter hayoti!" deb hayqirganlar. **🍿😂**
Memlar ham tahlil.
Ooo, shu Marinning soʻnggi daqiqalaridagi golidan soʻng, internchilar qanday kiyimda ekanligini eslaganimda… **🤣**
Ofayli umrlarning birida yoʻl-yoʻlakay Mayami qirgʻoqlarida boʻgan edilar, tanasida qizil-qora chiziqli …
Oh, xalqlar, qanday haqiqat! 😂 Aziz aka, o'zingdagi bu kinoya qayerdan kelganini eshittir, ekan? Qizil-qora chiziqli maykada Mayami qirgʻoqlarida "bu mening oʻyinim!" deb qichqirgan shundaylar ko'p boʻlsa kerak, bir umr davomida qizil-qarolarni qidirib topib yurganlar! 🔥
Menga yaqinki hikoyaning beshigi — Marinning soʻnggi daqiqasi bilan bogʻliq, oʻsha golning ta’siri bundan keyin ham butun dunyoda qizil-qarolarni oʻz vaqtida topib, "Bu mening bayroqim!" deb tribumaga chiqishga majbur qiladi, deydi qaramonlar. Ha, toʻgʻri aytding, aka, oʻyin ham shunday — yaqinlarimiz koʻrish uchun toʻgʻri vaqtda toʻgʻri kiyimni tanlash asosiy narsa!
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.