shu yerning o'zi bizning g'ururimiz o'tkan yillardagi quvonchlar va sariq-qizillar bilan
oyimning eshitguncha, shu vaqtlar 90-yillarning boshidanoq yuragimga yangi kelgan sariq-qizillar qandaydir oʻziga xos issiqlik bilan joylashgan ekan. oʻsha paytlar Nasafning birinchi oʻyinlarini koʻrganlar eshitadilarmi, stadionda gumbur-gumbur tovushlar, darvozabonning baqirigʻi, dala ortidagi kichkina tomoshabinlarning hayajoni… oshiqlari katta bolaligimda oʻtirib, baland ovozda qoʻllab-quvvatlaganlarimni shunday ter bilan olingan kuboklar uchun qilganini oʻylab, ichim kuyi ketardi.
qani endi, sizlarga bir narsani aytay: oʻsha kichkina Dzhizak stadionidagi oʻyinlarimizni eslab qoling. faqatgina oʻyinchi emas, balki bir butun muxlislar jamoasi edi biz. har biri oʻz bagʻrida oʻshani saqlab qolgan.
Oyim bilan keyin koʻrgan yangi boshlanuvchi "Nasaf" formasini tanib, darsdan keyin bekinib oʻtirganimni eslayman... 12 yoshgum qattiq sovuq kun edi, futbolkadagi sariq-qizil chiziqlar birinchi marta toʻqnashgan mening yuragimga. Darvozabon oʻzini koʻtarib, qoʻlida ushlab, ovoz ochib aytdi: "Oʻyinchilar, birga boʻlaligiz!" — va men shu paytda bilmasdim, keyingi 30 yilim shu jumla bilan bogʻlanadi.
Bir klub, bir umr ❤️
she'k-toshkent yo'nalishida yo'lovchilarni olib ketayotgan avtobusning derazasi oldida qattiq shamolli kun edi. nasafning uzoq-yaqin bo'lmagan o'yiniga boradigan bo'lardim, bo'lishi mumkinki shu kunning o'zida bo'lardi. yonimdagi qariyem boshqa yo'lovchiga so'radi: "qaysi jamoangiz?" — men "sariq-qizillar" dedim. u bir narsa bilmaydi, lekin unga o'xshagan butun muxlislar jamoasi kabi quvonib qoldi: "ya, men ham eshitganman! bir marta futbolkalarini ko'rgan edim, juda yaxshi tuyuldi!" — deya jonsaraklik bilan. bu gap bilan avtobusda bir birimizga qo'shnilardan ham ko'proq yaqin bo'ldik. stadionda esa qishning qorining oyoqlarga chiqqunicha qilingan to'polondan o'ylayman, shu paytda bir guruh bola yigitlarning orasidan birining kiyimida sariq chiziqlarni ko'rib qolaman, menidayoq dadilroq maydonga qadam qo'yganiydi. shu kichkina voqea ichimni qizarib ketgan edi, go'yo sariq-qizillar meni ham o'zlariga yaqin tutdi.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Eslab qolishim kerak, 90-yillarning boshlari — bu to'g'ridan-to'g'ri "oila" bo'lib, u yerda hamma bir-birini tanar, har bir o'yin uchun avtobusga uyqusiz kunlar olishardi. Endi esa... stadionga borish uchun qandaydir iloji bo'lsa bordim, ko'pchilik esa "keling, TV dagi translyatsiyani tomosha qilamiz" deydi. Ularning yuragidagi sariq-qizil olov uzoq vaqt o'tdi, biroq o'tmishda qolib ketdi.
Ularning kiyimlarida o'zimni ko'rdim — hozirgi formalar yaxshi, ammo ularning arqon va yamoqlari bilan tikilgan futbolkalarida boshqa bir narsa bor edi. O'sha kambag'al sharoitda ham sariq-qizillar shunday "qimmat"likka erishibdi, shuning uchun ular uchun har bir o'yin — bu aziz dirham, vaqt va sevgi.
Oygina oldin yangi forma sotib oldim — puli 250 ming soʻm. Oshpazlik qilish kerak edi, lekin forma boʻyniga osilib qoldi: "Qani, hazil qilishganmi?" deb o'zimni so'rardim. Keyinroq fursat topdim, amakivachchamning kiyimlarini kirayotganimini ko'rdim — ularning barchasida sariq-qizil dogʻlar bor... birinchisi tishida, ikkinchisi etagi yirtilgan, uchinchisi esa korzinka bilan tikilibdi. Unda ko'rinmasdan tarix bor — osha yillarning o'yinlariga yetib kelgan odamlar.
"Bularning barchasi — Navruz uchun sovg'a!" degan edi amakivachcham. Endi men ham bir oz Nasaf ruhini his qilaman 😂🤣 O'tgan mavsumda uning futbolkasini kiyib maydonga tushganimda, toʻpni koʻtarganimda bir daqiqa davomida 1990-yilga qaytganimdek boʻldi — hech kimga nisbatan xafa boʻlmasdan, hech kimning hayajonini qoniqtirish uchun oʻz-oʻzidan gapirishgan edik.
Nega shunday? Chunki sariq-qizillar biz uchun — bu oddiy forma emas, bu yurakda oʻchib ketmaydigan chiroq 🔥🤣
Choynagimni ushlab tur.