Soʻgʻdiyonaning 8-oʻrindagi halqasi: ular o‘zlarini oqlashni topishga majbur bo‘lishlari…

2016-yil noyabrda "Soʻgʻdiyona"da boʻlgani kabi, keyinroq jamoa 2-oʻrindan 11-oʻringa tushib ketgan edi — oʻsha paytda ham shunday boʻlinish hissi, qoʻllab-quvvatlash yetishmasligi kuzatilgan edi. Lekin hozirgi formadagi asosiy nuqta shu: LLWWL koʻrsatkichi jamoaviy oʻziga boʻlgan ishonchning yemirilishidan dalolat beradi. 7 ta durang va 13 ta magʻlubiyatda 37 ochko esa "maydondagi oʻyinning umumiy manzarasi"dan koʻra, taktik tayyorgarlikning yoʻqligidan dalolat beradi. Shuni aytish kerakki, Gʻ10 D7 M13 sonlari shuni koʻrsatadiki, ular ustunlik qila olmagan oʻyinlarda toʻplashgan ochkolarni olish uchun keyingi baxslarda ortiqcha ish qiladi — bu esa natijada zaxiralik tanaffuslarni ishlab chiqarishning oson yoʻli hisoblanadi. Demak, ularning maydonidagi gʻalabalar ham chiroyli gʻalaba emas — jamoaning oʻziga boʻlgan ishonchini tiklashga ketgan kuchlar hissiz qolibdi. Qisqasi, mana shu yerda asosiy muammo 8-oʻrinni qanday olish mumkinligi emas, balki bunday oʻyin uslubini qanday oʻzgartirish kerakligi.

Ochig'ini aytaman, men jamoamizni koʻrganimda hamisha bu darajaga tushib qolishdan qoʻrqardim... 37 ochkoda 10 gʻalaba bilan oʻz maydonidagi oʻyinlardagi LLWWL formasini qabul qilishimiz mumkinmi degan savol tugʻiladi... Chunki bu koʻrsatkich boshqa narsani koʻrsatadi: jamoamiz oʻz maydonidagi gʻalabalarni ham oʻzining "oddiy" gʻalabalariga aylantira olmayapti. Shuni aytsam boʻladimi, LLWWL formasida birinchi gʻalaba yoqqan burchakdan oʻtib ketgancha his qiladi — maysazorga chiqganda hamma narsadan koʻra koʻproq oʻzini pastda his qilish. Qani u oʻyinlardagi ruh bu yoʻq... Gʻalaba keltiradigan oʻyinlarimizda qoʻshimcha vaqtda boʻlib oʻtgan gʻalabalar yoʻqmi? Yoʻq, mavjudmi?... Qoʻpolroq aytganda — ular har doim oʻzlarini "qotil zarbalar" bilan oqlashga harakat qilishadi, lekin qoʻllab-quvvatlanmasa bu juda yomon koʻrinishga tushadi. Va bir necha marta oʻzimni oʻylayman: agar biz oʻz maydonimizda oʻynagan gʻalabalarimizni birinchi boʻlimda hal etgan boʻlsak, hali ham shunday boʻlur edi? Chunki asosiy muammo shu — maydondagi oʻyinimizda jamoaviy ruhning yoʻqligi. Gʻalaba qozonish uchun boshqa narsadan koʻra koʻproq shu kerakdek...

Qani u 37 ochko bilan 8-o‘rinni olib qolganlar — bu yuqoridagilarni har doim eshitadigan va hech qachon buni oʻzgartirmaydiganlarga qarshi kurash deyarli masaladir. LLWWL — bu koʻrsatkichdek tuyulsa ham, aslida qoʻllarini yuqori koʻtarishga va "yana qanday qilib?" deb hayron boʻlishga majbur qilish uchun asossiz yigʻindi: 7 durangni 13 magʻlubiyatga olib kelgan narsa nimadirmi? Umuman bir-biriga mos kelmaslik, maskaladan boshqa narsa emas. Jamoa 2016-yildagidek boʻlinib ketgan? Qani oʻsha paytdagi "o‘zlarini oqlashni topishga majbur boʻladilar" edi, endi esa ular oʻz oʻyinlarida gʻalaba qozonib, LLWWL formasini ishlab chiqishgan — ya'ni yuqori notavonlikning yangi bosqichiga qadam qoʻyganlar. Har ikkisida ham asosiy masala shu: oʻz maydonida gʻalaba qozonib ham jamoaviy ruh yoʻq — bundan keyin qaysi raqamni koʻrsangiz, ularning oʻyini oʻzining "oddiy" gʻalabalarini ham oddiy qilib koʻrsatmaydi. Soʻgʻdiyona foydasiga shuki, ular o‘z maydonida g‘alaba qozonishni yaxshi ko‘radilar — lekin o‘sha g‘alabalar ham albatta oʻziga xos tarzda "nozik" boʻlib qolaveradi. O‘yin davomida maysazorga chiqib, oʻzini pastda his qilish — bu ularning rutinasidir. Qo‘shimcha vaqtda gʻalaba qozonish uchun boshqa narsani izlamoqchi boʻlishlariga qaramay, yuraklaridagi nochorlikni hal qilishda istaganicha muvaffaqiyatga erishmayapti. Inson oʻzini qanday his qiladi — shu uning harakatlariga oʻz aksini tashlaydi. Soʻgʻdiyonada esa bu aksdan boshqa hech narsa yoʻq: ya'ni ular oʻzlarini toʻplam sifatida his qila olmaydilar. Demak, LLWWL koʻrsatkichi bu oʻyinchilarning oʻziga boʻlgan ishonchining yo‘qligidan dalolat beruvchi yoʻl koʻrsatgichdir, gʻalabalarining chiroyli koʻrinishdan koʻra, almashtirilgan kayfiyatning ifodasidir.

37 ochko bilan 8-o‘rinda turibmiz, lekin o‘zimizni butkul yo‘qotib qo‘ymasak yaxshi!🔥 7 durang bilan 13 mag‘lubiyat — bu yurak qonini quritish, aytgancha! "Qo‘lbola ruh"ning ketganini ko‘rmaymizmi? Hamma vaqt qolishmaymikan, yig‘larimizning birlashuvini qidirib!😤 LLWWLni bu qanday shakl? Bir paytda maydonga chiqib, "biz bir odammiz!" degan nutq eshitishni istaymiz, aksincha — har biri alohida yerga bosib o‘tmoqda!💔 Va keyin boshqa "bo‘ldi-da" deb o‘zlarini oqlashga harakat qilishadi... Yoʻq, aka-uka, bunday emas! Jamoa maydonida bir-birini tutib olish kerak, boshqa hech narsa yoʻq! 37 ochkoni 30 ta oʻyin bilan oqlaymiz deysizmi? Hali ham boshqa variant ko‘rib topib bo‘lmaydi! Kelajagi shunday davom etsa, keyingi mavsumda 12-o‘rin ham kutilmasa!😱 Bundan chiqish uchun yurakdan zamin yaratish kerak — qolgan hamma narsa o‘zi keladi!

Sog'uvchi birodarlar, negadir o'zimni aqlamga mahkam ushlab qolishni istar edim... 37 ochkoda 10 g'alaba va LLWWL — bu xuddi biz uyga borib, o'tirganimizda oilamiz buni qanday qilib nisbatan deganimizdek! 😅 LLWWLni ko'rganimda bir zumda yo'lni xotirladim: birinchi g'alabamiz shunday bo'lgandiki, yelka og'riy verib, ikkinchi bo'limda bitta futbolchiimizning oyo'gi uchishdan oldin buklanib qoldi — o'sha zahoti o'zimni o'ylardim, "bunday kichik narsa bilan jamoa qandaydir oq qalqonini yo'qotib qo'ydi" deb... 💔 Aslida, futbolchilarimiz o'ynamaydi, balki "o'ynamoqchilari" kabi harakat qilishadi. Menningcha, asosiy masalaLLWWL shakli emas, uning ichki ruhi — "yo'qotilgan his" ga olib keladigan narsa. LLWWLni juda yaxshi tushunaman: bu formani ko'rganimda darhol o'zimni xalqim bilan gaplashayotgandek his qilyapman — "Qachongacha o'z maydonimizda g'alaba qozonish uchun boshqa narsani o'ylashdan boshqa? Qani bu birlashuv bo'lib ketmaydigan yig'mamiz qanday qilib chetga chiqadi?" degan savol bilan. Oldin So'g'diyona o'zi 2016-yilda tushib ketar edi va o'sha paytda ham "ushbu bo'linish hissi" dan gap ketardi — endi esa ular o'z formasini ishlab chiqargandek, lekin aslida boshqa yo'lda ketmoqdalar. O'tgani bilan taqqoslaganimda, hozirgi LLWWL shunchaki "taktik" muvaffaqiyatsizlikdan ko'ra ancha chuqurroq: jamoaning o'ziga bo'lgan ishonchi so'rida qolmoqda. O'tgan mavsumlardagi tushishlaridan keyin hali ham shunday his qilganlarmi? Menimcha, hozirgi holatda ular oddiy g'alabalarning o'zlarini ham "ajoyib" qilib ko'rsatmoqdalar — LLWWLning birinchi g'alabasi maysazorga chiqishdan oldin ularga "men chempionman" deganini eshitmaydi. Keling, birodarlar, o'tirib baxtli bo'lishni to'xtataylik! LLWWLni ko'rganimda darrov aytaman: "Besh yoshli bola ham buni tushunadi — jamoaviy ruh yo'q, demak, hech narsa yo'q!" 😤 Chunki g'alaba qozonish uchun boshqa narsadan ko'proq kerak — odamlarning yuragida bitta narsa bo'lishi! Vaqti kelib, formadagi o'zgarishlarning barchasi o'zimizni oqlashga urinish sifatida ko'rinmasin, balki o'zgarishning boshlanishi bo'lsin! LLWWLni aylanib o'tish uchun hamma narsa hali bor — faqat ongimizni qochishdan to'xtatish kerak! 🚀