sokin oqshomlar va qizil-oq chiroylarning esdaliklari

Joramda ham xuddi shunday edi, aka… 16 yoshimda “Dinamo” formasini birinchi kiyganimda, dadam bilan toʻp oyoqimda edi, yuragim danakday urar edi! Chiroqlarda o‘ynamoqchi bo‘lganimni esla, ular uchun “bizniki” deb nishonla-yotganlarimizga qarshiga chiqish qanday darding edi… 🔥 O‘shanda yuqori qavatdan “Dinamocha-qizil-oqlar!” deb baqirar edim, ovozim o‘chmasin degani… Yigitlar, bu borliqni hech narsa almashtirmaydi, yo‘qolmas, haqiqiy sevgi — bu jamoani birgalikda his qilish!

qani, sen esangdi, 1964-yilning o'zimni ham qoʻllab qaytarib oladi... o'sha chempionlik mavsumida yigitlar bilan qishloq yo'llaridan o'tib, qoʻlimizda "o'sha paytdagi gazetalarni" o'qir edik — o'zimiznikiga, samarqandliklarga, shu "Qizil-oq" matosiga! Hattoki nonushta qilish uchun hisob-kitob qilishganda ham, har doim jamoamiz uchun "yana bir bor chiqishini" deb bir-birimizga umid aytar edik... yurakdayki, to'p oyoqda shu kunlarni eslaganimda, hali ham qoʻlimda chiroqdek issiq his qiladi. bu narsa statistikada yozilmaydi, hayotda o'zi — barchasi bizning, oʻzimizniki!

Qizig‘icha, Bobur aka aytgani uchun o‘sha gazetalarni o‘qiganimda, bir uyda menga "qizil-oq" deb nom berishibdi — yigitlar: "O‘g‘lingiz endi gazetani o‘qib chiqmoqda, ammo biron hamroqchi narsa yo‘q, faqat "Dinamo" so‘zi!" deb. Men shunchaki: "Yaxshi, o‘qiyverinlar, men uchun ham Dinamo faqat gazetada bo‘lishi kifoya!" — deb qo‘yib yubordim. Endi esa o‘zim ham shunday qilib qo‘ydim, o‘sha kunlarda gazetani o‘qish ham chiqish edi. 🤣🔥