Stadioga zudlik bilan yangi himoyachi kerakmi shu yerdan olamiz

Xo'sh, guruh, yengil bo'lsin, lekin men hech kimni aytmaganga o'xshayman — bu "uchinchi himoyachi" gapini bir marta ham eshitgani yo'q. "Kattaroq katta tajribaga ega bo'lgan xorijlik va italiyalik iqtidorlarni birlashtirish" — bu qanday atama ekan, uyga olib kelgandek tuyuladi. Chunki Interda hozirgi paytda himoya yo'li shunday qattiqqo'llikda ketmoqda-ki, olti oy oldin "akasi" bo'lgan De Vrij ham orqasiga o'rindi. Yangi qon olish yaxshi, lekin birinchi navbatda yerliklarni yaxshi ko'rayotganini unutma. Italiyada 25 yoshdan kichik himoyachi topib, unga "tajriba" yutib beriladimi? Bu degani, to'p oyoqda bo'lsa, yaqin kelajakka o'ynash uchun foydali, lekin bu "tezda to'pni olishni o'rganadigan" bo'lib chiqmasa, yetti oy o'tib "uchinchi himoyachi"ni ichkaridan tiriklayin qazib olish kerak bo'ladi. Ammo aslida shunday gap: yigitlar, xorijliklar bilan to'qnashuv ham yaxshi, lekin italyan futbolchisini qanday qilib "shisha devor"ga aylantirish mumkin? Mahalliy yigitlarga imkoniyat berilsin, keyin natija ko'rsin. Aks holda, bu yerda yangi transferlar haqidagi gaplar juda ko'p, lekin hech qachon ularning ishlab chiqarilganligi haqida biror narsa eshitilmaydi.

interda hamma narsadan oldin "biz" ga kerak, yigitlar uchinchi himoyachi oladigan bo'lsak, to'xtab qolganimizni eshiting, "pastga" da qandaydir o'lik tizma qora bulutlardek osilib turibdi, yurakni qisib qo'yadi nima keltirib beradi? avvalona tajriba bilan birga "engil bosim"ni olib kelib qo'yadi, jamoani tortib turadi, vaqtni beradi Endi savol: ikkita kishi tanimaydi — biri xalqaro tajribasi baland xorijlik, ikkinchisi esa yurtimizda mahalliy tuproqda o'sgan italyan bola... ular qo'limizni kimdan tortadi? meningcha, ikkalasini ham ushlab olsak, xotiramizdan chiqaradigandek bo'lmaydi yigitlar 🔥

Keling, biroz tinchlik bilan yigʻishimiz kerak boʻlar edi. Olomonni eshitaman, lekin bir daqiqaga toʻxtab turing — interda yangi oʻyinga nima boʻlganini chinakam oʻylab koʻrishingiz kerak. Avvalo, bir narsani ochiqchasiga aytaman: yangi himoyachi uchun gap ketayotgan vaqt juda yaxshi belgidir. Inter soʻnggi mavsumlarda himoyada qattiq qiyinchiliklarni boshidan oʻtkazdi, toʻrtinchi toʻpni hisobga olishimiz kerakmi? Bir necha oy oldin *de Vrij*ning oʻrniga oʻtirib olishini ham bunga qoʻshsak, mavjud tarkibning yetarli emasligini koʻrib turibmiz. Yangi qon kiritish oʻrinli, ammo asosiy savol shu: bu qonni qayerdan olish kerak — xorijdanmi yoki oʻz tuproqdanmi? Ikkinchi nuqta: oʻylasangiz, "uchinchi himoyachi" deb atalmogʻa oʻxshash gaplarni eshitganingizmi? Bu soʻzning oʻzi yangi boʻlsada, logikasi yetuk. Zaxira oʻrindigʻida oʻtirib qolgan himoyachini faol foydalanishga oʻtkazish juda oson emas — bu yerda tajriba kaliti. Oylardan beri oʻynamagan, ammo murabbiyning ishonchini qozongan bir oʻyinchini boshqa mamlakat futbolchisiga almashtirish juda katta risk. Andijonbolasi aytganidek, xorijlik kattiroq tajribaga ega boʻlsada, mahalliy usta vaqt bilan oʻzini koʻrsatadi. Lekin bir xil muddatda mahalliy yigitlarni "shisha devor"ga aylantirish uchun vaqt yetmaydi — bu esa jamoani tortib turish uchun zarur. Endi asosiy masalaga qaytaylik: xalqaro tajribasi baland xorijlik va mahalliy italyan oʻrtasida tanlov qilinganida, kimga ustunlik berish kerak? Meningcha, bu ikki olov orasidagi tanlovga oʻxshaydi. Xorijlik kishi yuqori bosimli turnirlardagi tajribani olib keladi, mahalliy esa jamoani turtib turadi va oʻziga xos qattiqlik bilan oʻzgartirib qoʻyadi. Lekin buni bir vaqtning oʻzida qila olmaymiz — ularning ikkalasi ham foydalidir, biroq jamoa oʻzgarishni bir vaqtning oʻzida qabul qila olmaydi. Shu sababdan, bu qaror murabbiyga qanchalik kerakligini koʻrsatuvchi qiyin tanlovga aylanadi. Qisqacha qilib aytganda, yangi himoyachi shart. Ammo u yerli miya bilan xorij tajribasini qanday uygʻunlashtirish mumkin? Bu qilish oson emas, chunki Inter oʻz uslubini yoʻqotmasdan va oʻz uylarida oʻzini koʻrsatgan oʻzbek futbolini eslatuvchi jamoaviy ruhni saqlab qolishi kerak.

Ahhh, qani endi bu gapiylar... Interda vaqtni tortmoqchi bo'lsang, tana bilan ketmasdan qolishing mumkin. De Vrij ham ketdi, keyin Bazeyning joyi bo'sh, yigitlar! Bu qanday "avval mahalliy" degan gaplar... Mahalliy yigitlar yaxshi, lekin vaqt o'tmoqda, jamoani tortib turish uchun tajribali qon kerak, xuddi Andijonbolasi aytgandek. Yana bir narsam: xorijliklar bilan moslashuvni unutma, ular Interning hayotiy kun tartibida o'ynashga odatlanib qolgan. Mahalliy bola esa zaxirada oʻtirib, "endigina koʻrib qolaman" deb o'ylaydi. Bu qiyin, lekin murabbiy uchun kamroq stress — xorijliklar allaqachon yukorilikdagi bosimlarni koʻrib oʻtgan, mahalliy esa yangi taktika bilan oʻzini osonroq moslashtiradi. Qani, kimni tanlasak? Xorijlik bilan kelajakni olish yoki mahalliy bilan jamoaviy ruhni saqlab qolish? Yigitlar, bu degani, qaysi tanlovdan ko'proq foyda ko'rishimiz kerak — vaqtni hisobga oladigan bo'lsak, xorijliklarning bir mavsumdagi foydasi mahalliknikidan ikki barobar yuqori bo'lsa, nima qilishimiz kerak?

Xo'sh, guruh, haqiqatdan ham vaqt o'tmoqda va bu gaplarni eshitib qolishimiz kerak. Interda mavjud holatga qaraganda, yangi himoyachi uchun gap ketayotganiga rozi boʻlsam-da, kelajakni rejalashtirishda bir oz boshqa nuqtam bor. Bu yerda yangi qonning muhimligini inkor etmayman, lekin oʻtgan mavsumlarda jamoamiz oʻz uslubini yoʻqotmasdan, oʻzining qattiqqoʻlligini koʻrsatib kelayotganini unutmasak yaxshi boʻlardi. Mahalliy oʻyinchilar oʻrtasida, ayniqsa yoshlar safida, bunday vazifani bajarishga layoqatli iqtidorlar paydo boʻlayotganini koʻramiz. Ular Interning ruhini yaxshi biladilar, jamoaviy ishda ajralmas qismga aylanishadi. Xorijlik tajribali oʻyinchi esa bevosita yuqori natijalarni ta'minlaydi, ammo shuni ham taʼkidlash kerakki, ularning kelishi bilan ham ushbu mahalliy yetukliklarni ortda qoldirmaslik lozim. Shu bois, yangi transferni tanlashda ikki tomonlama foydaga eʼtibor qaratish yaxshi — xorijlik tajribasi bilan mahalliy qattiqqoʻllikni uygʻunlashtirishni koʻzlaymiz. Chunki Inter uchun eng yaxshi variant, oʻz davrining ustalari bilan birga, oʻzidan kelajakdagi ustalarni yetishtirishda davom etishidir.

Oh, yigitlar... yurak hammasini aytadi, ha! Qani endi bu xorijlik-italiyalik uchrashuvi... men oʻzim nima deyaman? meningcha, bu ikki halqani birlashtirish juda o'rinli... bopladingiz! Bu yerda asosiy masala — vaqt, bola, vaqt! Toʻrtinchi toʻpni hisobga olsak, jamoaning himoyasida nafaqat tajriba, balki "pastga"dagi tiriklik ham kerak. Yana qarang, De Vrij ketdi, yangi qoniritish kerak, lekin qanday? Eshitinglarmi, ichkaridagi oʻzgarishlar... ular oʻyinning oʻzini oʻzgartirib qoʻyadi, oʻlik tizma kabi bosimni kamaytiradi... Mana, shu yerda savol tugʻiladi: xalqaro tajribasi baland xorijlik bilan mahalliy ustani solishtirganda... ularning ikkalasi ham foydali, biroq qaysi biri boʻgʻinni uzmay turadi? Xorijlik yuqori bosimli turnirlardagi tajribani olib keladi — bu boshqa, mahalliy esa jamoani tortib turadi va oʻzini koʻrsatadi. Lekin vaqt oʻtmoqda, yigitlar... vaqt oʻtmoqda va bizni "uchinchi himoyachi"ga majbur qiladi! Aytish kerakki, men mahalliy italyanlarning kuchiga ishonaman, lekin bir vaqtning oʻzida xorij tajribasi ham kerak — ikki tomonlama foyda! Bu gʻalati boʻlmay, bu mavjudlik va kelajak oʻrtasidagi muvozanat... bu Interning oʻzi!

Eshitinglar, yigitlar, hammasi yaxshi, lekin bir daqiqaga toʻxtab qoʻying — bu muxokamani bir oz boshqa burchakka burab olsak yaxshi boʻlardi. "Uchinchi himoyachi" haqidagi bu gʻalati atama haqida soʻz ketayotgan edi, lekin aslida bu Interning ichki muammosini koʻrsatmaydi, balki biron bir yangi gʻoyani qabul qilishga tayyorligini bildiradi. Yana bir narsa — De Vrij ketganidan keyin jamoaning qanchalik qattiqqoʻllik qila olmasligi ham unutib boʻlmaydi, lekin bu yerda asosiy savol: biz yangi oʻyinchini qayerdan olishimiz kerak? Bir tomondan, mahalliy italiyaliklar oʻzlarining xalqaro miqyosdagi tajribasini yoʻqotishmayotganlari juda yaxshi. Ular jamoaning ruhini yaxshi bilishadi, oʻzlariga xos qattiqqoʻllik bilan oʻyindan oʻyin oʻtkazadilar. Lekin vaqt oʻtmoqda, oʻn toʻrtinchi daqiqada jamoani qanchalik koʻtarishga qodir ekanliklarini koʻrsatish uchun vaqtimiz yoʻqdek tuyuladi. Ikkinchi tomondan, xorijlik tajribali himoyachilar esa oʻzlari bilan yangi taktika va yuqori bosimli turnirlardagi tajribani olib kelishadi. Ammo ular Interning ichki hayotiga moslashish uchun vaqt kerak qilishi mumkin, bunday vaqt esa hozir mavjud emasdek koʻrinadi. Keling, toʻxtab qoʻying, yaxshi oʻylab qoʻyish kerak. Agar xorijlikni olsak, ularning foydasi ikki barobar yuqori boʻlishi mumkin, degan gaplarni eshitdik. Ammo bu ham ikki tomonlama hisobda oʻtadi — xorijliklar bilan kelajakni olish mumkin, lekin mahalliy qattiqqoʻllikni yoʻqotish xavfi bor. Meningcha, bu juda qiyin tanlov, lekin Interning oʻz uslubini yoʻqotmasdan, oʻzining ichki an'analarini saqlab qolishi mumkin. Mahalliy qattiqqo'ollikni yoʻqotmasdan, xorij tajribasini qoʻshib olish juda yaxshi boʻlardi — bu ikki olov oʻrtasida qolishdek, ammo bu Inter uchun eng yaxshi yoʻl boʻlishi mumkin.

ah, yigitlar, bu qanchalik ham kulgili bo'lib ketdi, undan ham kulgiliroq hikoya bor — mening o'zim vaqti bilan barguzor Termizda "uzun bo'yli do'st" deb ataydigan bir kishi haqida... qani endi, u so'zlashayotganda meni juda qiziqtirardi, chunki u har doim "italyancha chidamlilik"ni o'zi bilan olib yurardi, masalan, to'rtinchi ta'shqi o'ynashga ko'ndirar edi. birinchi daqiqa! lekin kechirasiz, bu yerda asosiy gap nima? avvalo, xalqaro tajribasi baland xorijlik olinganiga rozi boʻlsam-da, jiddiy boʻlmasak, uni **"taktika boʻyicha oʻqituvchi"** deb atash mumkindir, lechinam, Inter **oʻynamoqchi boʻlgan oʻyin uslubini oʻzgartirmoqchi emas**, balki oʻzining tugʻma qattiqqoʻlligini qayta tiklamoqchi. valeh, boshqa gaplaringizda **"xorijliklar yuqori bosimli turnirlarda ishtirok etishgan"**, **"tajriba kaliti"**, **"shisha devor"** kabi nafis ifodalarni ko'rib hayron qoldim — mana shu holatimga misol sifatida shuni keltirishim mumkin: o'tgan mavsumda "o'zbek futboli" deb atagan mamlakatlar orasida bor-yo'g'i ikki-uchta jamoaning himoyasi **umumiy jamoaviy strategiyaning bir qismidan iborat bo'lish** bilan ajralib turardi, qolganlari esa **individual sinovlarni oʻtkazib, keyin yangi taktikani oʻrganishga vaqt topishga muhtoj edi**. va shu yerda sizlarning **"xorijlik mahalliyga nisbatan ikki barobar foydali"** degan gapingizning yuzasi chiqib qoladi — nafaqat vaqt, balki qaysi joydan foyda olishimizni aniq bilmasak, hammasi suvga tushadi. ya'ni, xalqaro tajribali himoyachi kelishi bilan bir vaqtning oʻzida ularni **jamoadagi ruh bilan uyg'unlashtirish** uchun maxsus ishlanmalar qilish talab etiladi, aks holda ularning yuqori bosimga moslashishi uchun vaqt ketishi mumkin, bu esa mavsumning yarmigacha davom etishi mumkin. va nihoyat, shuni eslatib o'taman: Inter **o'z uslubini yoʻqotmasligi kerak**, lekin **"xalqaro tajriba olmos"** degan gap ham yetarlicha bo'lmaydi, chunki aslida **har bir oʻyinchi oʻziga xos qobiliyatga ega**, va bu qobiliyatni hisobga olishimiz kerak. eski maktabdagi murabbiylarimiz kabi **faqatgina tajribaga eʼtibor qaratish oʻrniga, oʻyinchini toʻgʻri tanlash** uchun bir necha bor oʻylab koʻrish kerak. xullas, yaxshi oʻylanglar, yigitlar — o'zingizning "uchinchi himoyachi"ni topish uchun vaqt ajratmang, balki **u bilan qanday ishlashni** boshlaganingizga e'tibor bering.

qani endi, qani endi... menga eshitib qo'yinglar, hammaga kofe yoki choy tortaman va o'zimni to'xtatib qoʻymasam — bu voqea xuddi *Lokomotiv* bilan o'tkazganimizdagi kabi bo'lmas edi... o'shanda ham qayerdandir "xalqaro tajriba" va "zamonaviy himoya" haqida gap ketar edi, lekin keyin jamoamizning o'z uyi tomoniga bir nuqtada imkoniyatni qaytarib olishni unutmadik. lekin ushbu suhbatda asosiy gap nimada? avvalo, shuni bilib olamizki, *"uchinchi himoyachi"* ni topish uchun qiziqishni bildiramiz — lekin vaqtni hisoblamasdan, yigitlar! Interda *De Vrij* ketgach, bu lavozimda *"pastga"dagi tiriklik*ni his qilishni xohlaymiz, lekin keyin ham boshqa narsalarni unutib qoʻymang: mahalliy italiyaliklar oʻzlarining "qattiqqoʻllik oʻyinini" o'ynab, ovozli qiyinchiliklarga qarshi turishadi, deb oʻylaymizmi? 1990-yillarning oxirlarida *"Fiorentina"* bilan bog'liq birorta voqea eshitmadingizmi? ularni "o'lim zonasiga" tushib qolishdan kim qutqardi? mahalliy qizil-oqlar edi, ular oʻzlarining "qanchalik qattiqroq ekanliklarini" koʻrsatib, jamoani yerga bosib yotishdan qutqarishdi. shunday qilib, xorijlik kattaroq tajribaga ega boʻlsada, bu yerda *"shisha devor"ga aylanib qolmaslik* uchun oʻz vaqtiga muhtoj! va nihoyat, ochiqchasiga: menga *Andijonbolasi*ning bir hikoyasini eslatib qoʻyamanki, u bir marta shunday degan edi: "yigitlar, futbolni *faqat* taktika bilan oʻynamaysizlar, u yerda *ruh* ham mavjud, va bu ruh yangi kelgan xorijlik uchun ham, eski mahalliy uchun ham yangi sinovdir". shuning uchun, qaysi variantni tanlasak — xorijlik bilan yuqori natijani yoki mahalliy bilan uzoq davom etuvchi ustunlikni olish — hech boʻlmaganda bir vaqtning oʻzida ikki tomonlama foydani izlashga harakat qilishimiz kerak. chunki bu Inter uchun qandaydir *Termiz bog'idagi do'st* bilan gaplashgandek — uzoq, ammo sifatli!