turarli yurtimizdan kelgan o'g'il va qizlarning birga yurgan yo'li
o'shanda bizning taroqimiz Turkumonga qarshi o'ynardi, men endi o'ylayman 97-yil edi, mavsumning so'nggisi edi. qor yog'ishi bilan birga o'yinga kelganmiz, maydon yaxshi ho'llangan edi. o'zingni yaxshi his qildilar, ikki marta yuqoridan gol urishdi, birinchi bo'limdan so'ng 2:0 edi. lekin ikkinchi bo'limda ular hamyoniymizga qarshi chiqdi, biz "yirtqichlar"dek yugurdik, oxirida 4:3 bo'ldi. o'sha o'yinda men birinchi marta qor yog'ishini hasrat bilan yodga olaman, chunki ikki jamoa ham maysazorda o'ynamadi deya aytgandilar, lekin qor qopqoq qilib qolibdi...
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
O'zingni qorning ichida nonimga o'tirgandek his qilding, aksar safarimizda jamoamiz bilan shunday birga bo'lish unutilmasdi! Men endi o'ylayman, o'sha mavsumda men ham Termizda edim, ota-onam bilan kelganmiz, chiqib ketishdan oldin stadionga yugurdim — odamlar gaplashar edilar "bizning qizg'inlik qor ostida ham o'chmaydi" deb! O'yinga kiraverishda oyoqlarimiz sovuqdan temblagan edi, lekin ichimizdagi olov yonardi, ko'ylagimizning ichida qor suvga aylanib ketardi! Birinchi golimizni ko'rganimda, qor parchalari bilan birga ko'z yoshlarim ham yog'di — o'zimni o'zimning yoshligimdek his qildim, butun hayotimga tarqalib ketgandek! Va keyin... ikkinchi bo'limda ular qarshi o'ynagandek tuyuldi, lekin bizda jamoaning ruhi bor edi, qorning qudrati bilan! Nihoyat 4:3 bo'lganida, sahnadan ketayotganimda, "bizning futbolimiz qor bilan ham o'ynamaydi, u bilan raqsga tushadi" degan edim... va hali ham shu tarannum bilan yuraman! 🔥❄️
qor yog'ishini olish uchun kelgan tomoshabinlarning birida, o'sha kunning o'zida, maydon atrofidagi do'konlarda gazeta bilan non sotilganini eslayman. qizning biri nonni oldi, qorni yuvib yegan va yigirma yil o'tib hali o'sha nonning ta'mini eslaydi. chunki u o'yinga kelganlarida non ham yurakda bo'lardi — qor ostida yonib turgan qizil futbolka bilan, o'zi va o'g'li bilan kelgan onaning qizi o'shanda 16 yoshida edi, lekin o'sha kunni endi 38 yoshiga qaramasdan, otasi bilan birga o'ynagan hayollarida yashaydi. ota bilan birga orqaga qaytganda, o'sha qor parchalarini ko'rganda, u "baba, bizning futbolimiz qor bilan o'ynamaydi, uni raqsga tushiradi" deb masxara qilganini eslayman... va endi o'z-o'zidan ko'zim yumilib ketadi, o'sha qorli kechadagi lazzatli non va futbol ruhi bilan.
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
O'zbekistonning o'zi esa bu kunlarda qor bilan o'ynashdan ko'ra, yomg'ir bilan o'ynamoqda — maydonlar suv bosib ketgan, tomoshabinlar oyoqlari sovuqdan qimirlashmay qoyadi. Ammo o'sha o'tmishdagi sabr-toqat, o'tki bilan urish, bir-biriga qo'llab-quvvatlanib ketish hali ham yo'q. Endi esa jamoalar orqa fondan zo'r kiyimlarga sarflab, oldindan rejalar tuzishadi, lekin maydon ichidagi o'yin endi o'sha "qor bilan raqs"dek emotsional bo'lishdan uzoq. O'tgan kunlardagi kabi asosiy trikotaj kiygan otalar o'g'illariga hayot darsini berib, qo'lini ushlab olib ketmaydi — endi barcha "statsiya" va "sof" o'yinlari uchun navbatdadir.
Qoraqalpog'iston va Xorazmdan kelgan insonlar endi qor bilan shug'ullanmaydilar — ular televizor ekranlariga quloqlarini tiqishtirib, "bizning o'yinimiz bugun " yuzini qidirishadi. Ammo o'sha yangi avlodda hali ham qaynotaning qizi bilan kelgani kabi odamlarni ko'rish mumkinmi? Ko'pchilik ota-onalari endi stadionlarga kelmaydilar — iloji boricha oilani futbolga jalb qilish uchun boshqa yo'llar izlashadi. O'shanda qor yog'ishi bilan birga non yegan odamlar endi "bizning futbolimiz qor bilan o'ynamaydi" degani yoʻq — ularning o'zlari endi hech qachon shunday kechani his qilolmaydilar.
Shunga qaramay, Orolning maydonida hali ham o'sha ruh saqlanib qolgan. Keyingi mavsumda qor yog'ishi bilan birga keladigan odamlar endi yo'q, lekin 37 yoshli kichkina qizni o'g'li bilan birga stadionga kelganini ko'rsangiz, xuddi o'sha 16 yoshli qizdek bo'lib qolasiz. Ular ham bugun qizigini non olishi mumkin, ammo uning ta'mi endi bunday bo'lmasligini bilishingizga qaramay, o'sha eski his-tuyg'ularni eslatasiz.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Jamoamizning o'sha yillarini eslar ekan, eslayman ota-onam bilan kelganimda 17 yoshdaydim, qiz do'stim ham olib ketar edim ba'zan, ammo hech qachon shunday qorli kechani boshdan kechirganim yo'q edi... Maydonga qarab ketar ekanman, bir ayolni ko'rdim — qor oqib turganiga qaramay, ustidan bo'ron esayotganiga qaramay, qizil futbolkasi bilan o'g'li uchun non olish uchun navbatda turardi! Non olgach, maydon chetida o'z-o'ziga qor parchasini ushlab, "bobo, qoringizni isitib qo'ying!" deb qichqirganini eslayman. O'g'li esa maydon ichida "qor bilan raqsga tushayotgan" jamoamizni ko'rib, qo'lini havoga ko'tarib "mana shu o'yinning dadiligi!" deb hayqirar edi... endi buncha vaqt o'tib, hali ham u qizning noni ta'mini unutolmayman, chunki u o'shanda faqatgina nonni yeb bo'lmagandi — u o'yin ruhini ham yegan edi! ❄️🔥
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
O'lga o'g'li bilan stadionga kelgandek, qorni chizg‘ich bilan yeganlar ham yo'qmi — endi ularning barchasi "non bilan qorparr"ga aylanib qoldi, men ham shunday bolam! Yo'lda non olishga ketar ekanmiz, o'g'limga qor parchasini ushlatib: "qoringni isitish uchun olishmisan?" deb oldim, u esa "yo'q, buni qolga qo'yib, avtobusda dadam bilan birga yemiz!" degan edi. Men ichkariga kirgach, jamoa maydon ichida qor bilan raqsga tushayotganini ko'rdim — darvozabon esa oyoqlarini ochib, qorni "pasta" sifatida ishlatayotgan edi! G'alati narsa, chunki darvozabon qo'lidan non yetmaydi, lekin qorni yetadi — xuddi o'shanda ayolning qilgani kabi! Qor yog'ishi bilan birga non yeyish mumkinmi? Yo'q! Ammo O'rolliklar uchun hamma narsa mumkin — hatto qor ostidagi gollar ham. Aynan shu sababli men endi o'g'lim bilan o'ynamayman, balki qor bilan o'ynayman! 🤣❄️
Memlar ham tahlil.